Yeheskiel 37 FHB Father's Heart Bible™

37 ¹Astane Rama kita tumempuh marang aku, lan Panjenengane ngirid aku metu kanthi Rohe Rama kita, banjur ndokokake aku ing satengahing lembah — lembah iku kebak balung. ²Panjenengane ngirid aku ngubengi balung-balung mau, mubeng — akeh banget ing dhasaring lembah, lan garing banget.

³Panjenengane ngandika marang aku: “Heh, anaking manungsa, apa balung-balung iki bisa urip?” Aku munjuk: “Dhuh Rama ingkang Mahakuwaos, namung Paduka piyambak ingkang nguningani.”

⁴Banjur Panjenengane ngandika marang aku: “Medhara wangsit tumuju marang balung-balung iki: Heh, balung-balung garing, rungokna pangandikane Rama kita. ⁵Mangkene pangandikane Rama ingkang Mahakuwaos marang balung-balung iki: Aku bakal nglebokake napas ing kowe, satemah kowe bakal padha urip. ⁶Aku bakal masang otot ing kowe, nukulake daging ing kowe, nutupi kowe nganggo kulit, lan nglebokake napas ing kowe, satemah kowe bakal padha urip. Ing kono kowe bakal padha ngerti, yen Aku iki Ramamu.”

⁷Aku banjur medhar wangsit kaya kang didhawuhake. Nalika aku medhar wangsit, ana swara — swara krompyang — lan balung-balung mau padha nggandheng, balung karo balunge. ⁸Aku ndeleng: ana otot ing balung-balung mau, daging thukul nutupi, lan kulit nglemuli ing dhuwure — nanging ora ana napas ing njerone.

⁹Panjenengane ngandika marang aku: “Medhara wangsit marang napas iku; medhara wangsit, heh anaking manungsa, lan kandhakna marang napas iku: Mangkene pangandikane Rama ingkang Mahakuwaos: Heh napas, tekaa saka ing kiblat papat, lan sebulna ing wong-wong kang padha dipateni iki, supaya padha urip.” ^a a v9 Ing basa asline, tembung siji iki ateges napas, angin, lan roh — mula tembung iki nyebut kiblat papat (angin saka papat keblat), napas panguripan kang ditimbali marang wong mati, lan Sang Roh kang kaesokake dening Rama kita ing ayat 14.

¹⁰Aku banjur medhar wangsit kaya kang didhawuhake marang aku, lan napas mau lumebu marang wong-wong iku, satemah padha urip lan ngadeg jejeg — dadi bala kang gedhe banget.

¹¹Panjenengane ngandika marang aku: “Heh, anaking manungsa, balung-balung iki yaiku turune Israel kabeh. Padha ngucap: ‘Balung-balungku wis padha garing lan pangarep-arepku wis sirna; aku padha kapedhot babar pisan.’ ¹²Mulane medhara wangsit lan kandhakna marang wong-wong mau: Mangkene pangandikane Rama ingkang Mahakuwaos: Heh para putraKu, Aku bakal mbukak kuburanmu lan ngunggahake kowe saka ing kuburanmu, sarta Aku bakal nggawa kowe menyang tanah Israel. ¹³Ing kono kowe bakal padha ngerti, yen Aku iki Ramamu, nalika Aku mbukak kuburanmu lan ngunggahake kowe saka ing kuburanmu, heh para putraKu. ¹⁴Lan Aku bakal masang RohKu ing kowe, satemah kowe bakal padha urip, lan Aku bakal manggonake kowe ing tanahmu dhewe. Ing kono kowe bakal padha ngerti, yen Aku, Ramamu, kang wis ngandika lan wis nindakake, mangkono pangandikane Rama kita.”

Rama kita Nyawijekake Para Putrane kang Kapisah

¹⁵Pangandikane Rama kita rawuh maneh marang aku, mangkene:

¹⁶“Lan kowe, heh anaking manungsa, njupuka kayu siji lan tulisana: ‘Kanggo Yehuda lan wong Israel, kanca-kancane.’ Banjur njupuka kayu liyane lan tulisana: ‘Kanggo Yusuf — kayune Efraim — lan turune Israel kabeh, kanca-kancane. ¹⁷Sarta gandhengna dadi kayu siji, satemah dadi siji ana ing tanganmu.’

¹⁸“Lan samangsa bangsamu takon marang kowe: ‘Apa karepmu kalawan iki kabeh?’ ¹⁹kandhakna marang wong-wong mau: Mangkene pangandikane Rama ingkang Mahakuwaos: Aku bakal mundhut kayune Yusuf, kang ana ing tangane Efraim, dalah para taler Israel kang wis gandheng karo dheweke, banjur Dakgandhengake karo kayune Yehuda, Dakdadekake kayu siji, satemah dadi siji ana ing astaKu. ²⁰Kayu-kayu kang koktulisi mau cekelana ing tanganmu, ana ing ngarepe wong-wong mau. ²¹Banjur kandhakna marang wong-wong mau: Mangkene pangandikane Rama ingkang Mahakuwaos: ‘Aku bakal ngentasake wong Israel saka ing antarane para bangsa, panggonane padha menyang; Aku bakal nglumpukake wong-wong mau saka ing sakiwa-tengene, lan nggawa menyang tanahe dhewe. ²²Aku bakal ndadekake wong-wong mau dadi sabangsa ana ing tanah kono, ing pagunungan Israel, lan bakal ana raja siji kang ngerehake wong-wong mau kabeh. Wong-wong mau bakal ora dadi rong bangsa maneh, lan ora bakal kapara dadi rong karajan maneh. ²³Wong-wong mau bakal ora padha najisake awake maneh srana brahala-brahalane, barang-barange kang nistha, utawa sakabehing pambalelane. Aku bakal ngluwari wong-wong mau saka ing saben panggonan kang padha dienggoni lan dienggo nglakoni dosa, sarta Dakresikake. Wong-wong mau bakal padha dadi putraKu, lan Aku bakal dadi Ramane. ²⁴Dawud, abdiKu, bakal jumeneng raja ngerehake wong-wong mau; kabeh bakal padha duwe pangon siji. Wong-wong mau bakal padha nglakoni pranatanKu, netepi katetapanKu, lan padha nindakake. ²⁵Wong-wong mau bakal padha manggon ing tanah kang wis Dakparingake marang Yakub, abdiKu, kang wis dienggoni para leluhurmu. Wong-wong mau, anak-anake, lan putu-putune bakal padha manggon ing kono ing salawas-lawase, lan Dawud, abdiKu, bakal dadi pangerane ing salawas-lawase. ²⁶Aku bakal nganakake prajanjian katentreman karo wong-wong mau, yaiku prajanjian langgeng. Aku bakal manggonake lan ngakehake wong-wong mau, sarta masang pasucenKu ing tengahe wong-wong mau ing salawas-lawase. ²⁷PadalemanKu bakal ana ing dhuwure wong-wong mau; Aku bakal dadi Ramane, lan wong-wong mau bakal padha dadi putraKu. ²⁸Ing kono para bangsa bakal padha ngerti, yen Aku iki Ramamu, kang nucekake Israel, nalika pasucenKu ana ing tengahe wong-wong mau ing salawas-lawase.’”