Ons Vader blaas lewe in droë bene
Deur ons Vader neergesit in 'n vallei vol baie droë bene en gevra of hulle kan lewe, profeteer Esegiël en hoor die geratel terwyl hulle aanmekaar las, vlees kry en regop staan. Hulle is Israel, wat sê sy hoop is weg. Dan word twee stokke met name daarop een in sy hand.
37 1Die hand van ons Vader het op my gekom. Hy het my uitgebring deur die Gees van ons Vader en my neergesit in die middel van die laagte—dit was vol bene. 2Hy het my rondom hulle gelei, oral rondom—baie, baie op die bodem van die laagte, en baie droog.
3Hy het vir my gesê: “Mensekind, kan hierdie bene lewe?” Ek het gesê: “Soewereine Vader, u weet.”
4Toe sê hy vir my: “Profeteer oor hierdie bene: Droë bene, hoor die woord van ons Vader. 5So sê die Soewereine Vader vir hierdie bene: Ek bring asem in julle in, en julle sal lewe. 6Ek sal senings aan julle sit, vleis oor julle bring, julle met vel oortrek, asem in julle sit, en julle sal lewe. Dan sal julle weet dat ek julle Vader is.”
7Toe het ek geprofeteer soos ek beveel is. Terwyl ek geprofeteer het, was daar ’n geluid—’n gerammel—en die bene het bymekaargekom, been by sy been. 8Ek het gekyk: senings op hulle, vleis wat oor hulle gegroei het, vel wat hulle oordek het—maar daar was geen asem in hulle nie.
9Hy het vir my gesê: “Profeteer tot die asem; profeteer, mensekind, en sê vir die asem: So sê die Soewereine Vader: Kom uit die vier winde, asem, en blaas in hierdie gesneuweldes in, sodat hulle lewe.” a a v9 Een en dieselfde woord beteken hier asem, wind en gees — daarom benoem dit die vier winde, die lewensasem wat in die dooies ingeroep word, en die Gees wat ons Vader in vers 14 uitstort.
10Toe het ek geprofeteer soos hy my beveel het, en die asem het in hulle ingegaan, en hulle het lewendig geword en op hulle voete gaan staan—’n baie, baie groot leër.
11Hy het vir my gesê: “Mensekind, hierdie bene is die hele huis van Israel. Hulle sê: ‘Ons bene het uitgedroog en ons hoop is weg; ons is heeltemal afgesny.’ 12Profeteer dus en sê vir hulle: So sê die Soewereine Vader: Ek maak julle grafte oop en bring julle op uit julle grafte, my kinders, en ek sal julle in die land van Israel inbring. 13Dan sal julle weet dat ek julle Vader is, wanneer ek julle grafte oopmaak en julle uit julle grafte uittel, my kinders. 14En ek sal my Gees in julle gee, en julle sal lewe, en ek sal julle op julle eie land vestig. Dan sal julle weet dat ek, julle Vader, gespreek en gehandel het, sê ons Vader.”
Ons Vader herenig sy verdeelde kinders
15Die woord van ons Vader het weer tot my gekom:
16“En jy, mensekind, neem een stok en skryf daarop: ‘Vir Juda en die Israeliete, sy metgeselle.’ Neem dan ’n ander stok en skryf daarop: ‘Vir Josef—die stok van Efraim—en die hele huis van Israel, sy metgeselle. 17En voeg hulle saam tot een enkele stok, sodat hulle een word in jou hand.’
18“En wanneer jou volk vir jou vra: ‘Wat bedoel jy hiermee?’ 19sê vir hulle: So sê die Soewereine Vader: Ek neem die stok van Josef, in Efraim se hand, met die stamme van Israel wat by hom aangesluit is, en ek voeg hulle by die stok van Juda, en maak hulle een stok, sodat hulle een is in my hand. 20Hou die stokke waarop jy geskryf het in jou hand, voor hulle oë. 21Sê dan vir hulle: So sê die Soewereine Vader: ‘Ek neem die Israeliete uit die nasies waarheen hulle gegaan het; ek sal hulle van alle kante bymekaarmaak en hulle na hulle eie land bring. 22Ek sal hulle een nasie maak in die land, op die berge van Israel, en een koning sal oor hulle almal koning wees. Hulle sal nie meer twee nasies wees nie, nooit weer in twee koninkryke verdeel nie. 23Hulle sal hulleself nie meer onrein maak met hulle afgode, hulle gruwelike dinge, of enige van hulle opstande nie. Ek sal hulle red uit elke plek waar hulle gewoon en gesondig het, en hulle rein maak. Hulle sal my kinders wees, en ek sal hulle Vader wees. 24My dienskneg Dawid sal koning oor hulle wees; hulle sal almal een herder hê. Hulle sal my verordeninge volg, my insettinge onderhou en hulle nakom. 25Hulle sal woon in die land wat ek aan my dienskneg Jakob gegee het, waar julle voorvaders gewoon het. Hulle, hulle kinders, en hulle kinders se kinders sal daar vir ewig woon, en Dawid my dienskneg sal vir ewig hulle vors wees. 26Ek sal ’n vredesverbond met hulle sluit, ’n ewige verbond met hulle. Ek sal hulle vestig en hulle vermeerder, en my heiligdom vir ewig onder hulle plaas. 27My woning sal oor hulle wees; ek sal hulle Vader wees, en hulle sal my kinders wees. 28Dan sal die nasies weet dat ek julle Vader is, wat Israel heilig maak, wanneer my heiligdom vir ewig onder hulle is.’”