Księga Ezechiela 37

37 ¹Ręka naszego Ojca spoczęła na mnie. Wyprowadził mnie w Duchu naszego Ojca i postawił pośród doliny — a była ona pełna kości. ²Przeprowadził mnie wśród nich dokoła — było ich bardzo wiele na dnie doliny i były bardzo suche.

³Powiedział do mnie: „Synu człowieczy, czy te kości mogą ożyć?” Odpowiedziałem: „Wszechmocny Ojcze, ty wiesz.”

⁴Wtedy powiedział do mnie: „Prorokuj nad tymi kośćmi: Suche kości, słuchajcie słowa naszego Ojca. ⁵Tak mówi Wszechmocny Ojciec do tych kości: «Oto wprowadzam w was tchnienie i ożyjecie. ⁶Nałożę na was ścięgna, sprawię, że porośniecie ciałem, pokryję was skórą, włożę w was tchnienie i ożyjecie. Wtedy poznacie, że ja jestem waszym Ojcem.»”

⁷Prorokowałem więc, jak mi nakazano. A gdy prorokowałem, powstał szum — grzechot — i kości zbliżyły się do siebie, kość do swojej kości. ⁸Spojrzałem, a oto ścięgna na nich, ciało na nich wyrosło i skóra pokryła je z wierzchu — ale tchnienia w nich nie było.

⁹Powiedział do mnie: „Prorokuj do tchnienia, prorokuj, synu człowieczy, i powiedz tchnieniu: Tak mówi Wszechmocny Ojciec: «Przyjdź, tchnienie, od czterech wiatrów i tchnij w tych zabitych, aby ożyli.»” ^a a v9 Jedno i to samo słowo oznacza tu tchnienie, wiatr i ducha — nazywa więc cztery wiatry, tchnienie życia przywoływane do umarłych oraz Ducha, którego nasz Ojciec wylewa w wersecie 14.

¹⁰Prorokowałem więc, jak mi nakazał, i wstąpiło w nich tchnienie, ożyli i stanęli na nogach — wojsko bardzo, bardzo wielkie.

¹¹Powiedział do mnie: „Synu człowieczy, te kości to cały dom Izraela. Oto mówią: «Uschły nasze kości i zginęła nasza nadzieja; jesteśmy całkowicie odcięci.» ¹²Dlatego prorokuj i powiedz im: Tak mówi Wszechmocny Ojciec: «Oto otwieram wasze groby i wyprowadzam was z waszych grobów, moje dzieci, i przyprowadzę was do ziemi Izraela. ¹³Wtedy poznacie, że ja jestem waszym Ojcem, gdy otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów, moje dzieci. ¹⁴I włożę w was mojego Ducha, i ożyjecie, i osadzę was w waszej ziemi. Wtedy poznacie, że ja, wasz Ojciec, powiedziałem i uczyniłem — mówi nasz Ojciec.»”

Nasz Ojciec jednoczy swoje rozdzielone dzieci

¹⁵Znowu doszło mnie słowo naszego Ojca:

¹⁶„A ty, synu człowieczy, weź jeden kij i napisz na nim: «Dla Judy i synów Izraela, jego towarzyszy.» Potem weź drugi kij i napisz na nim: «Dla Józefa — kij Efraima — i całego domu Izraela, jego towarzyszy. ¹⁷I złącz je z sobą w jeden kij, aby stały się jednym w twojej ręce.»

¹⁸A gdy twój lud zapyta cię: «Co przez to rozumiesz?» ¹⁹powiedz im: Tak mówi Wszechmocny Ojciec: Oto biorę kij Józefa, który jest w ręce Efraima, z plemionami Izraela, które są z nim złączone, i przyłożę je do kija Judy, i uczynię je jednym kijem, tak że będą jednym w mojej ręce. ²⁰Trzymaj w swojej ręce kije, na których pisałeś, na ich oczach. ²¹Potem powiedz im: Tak mówi Wszechmocny Ojciec: «Oto biorę synów Izraela spośród narodów, do których poszli; zgromadzę ich zewsząd i przyprowadzę do ich własnej ziemi. ²²I uczynię ich jednym narodem w tej ziemi, na górach Izraela, i jeden król będzie królem nad nimi wszystkimi. Już nie będą dwoma narodami ani już nigdy nie rozdzielą się na dwa królestwa. ²³I już nie będą się kalać swoimi bożkami, swoimi obrzydliwościami ani żadnymi swoimi występkami. Wybawię ich ze wszystkich miejsc, w których mieszkali i grzeszyli, i oczyszczę ich. Będą moimi dziećmi, a ja będę ich Ojcem. ²⁴Mój sługa Dawid będzie królem nad nimi i wszyscy będą mieli jednego pasterza. Będą postępować według moich praw oraz przestrzegać moich ustaw i wypełniać je. ²⁵Zamieszkają w ziemi, którą dałem mojemu słudze Jakubowi, w której mieszkali wasi ojcowie. Oni, ich dzieci i dzieci ich dzieci będą tam mieszkać na wieki, a Dawid, mój sługa, będzie ich księciem na wieki. ²⁶Zawrę z nimi przymierze pokoju; będzie to z nimi przymierze wieczne. Osadzę ich i rozmnożę, i umieszczę moją świątynię pośród nich na wieki. ²⁷Moje mieszkanie będzie nad nimi; będę ich Ojcem, a oni będą moimi dziećmi. ²⁸Wtedy narody poznają, że ja jestem waszym Ojcem, który uświęca Izraela, gdy moja świątynia będzie pośród nich na wieki.»”