چاپ شوی

حزقى‌ايل 37 FHB Father's Heart Bible™

په لومړي فرمایش ۱۵٪ تخفیف →
کتاب

زمونږ پلار وچو هډوکو ته ژوند ورکوى

زموږ پلار حزقيال د ډېرو وچو هډوکو په يوه دره کې ږدي او ترې پوښتي چې ايا دا ژوندي کېدای شي، حزقيال پېغمبري کوي او د هغوی ټکهار اوري کله چې سره يوځای کېږي، غوښه پرې راځي او ودرېږي. دوی اسرائيل دي، چې وايي هيله يې له منځه تللې. بيا دوه نښه شوي لرګي د هغه په لاس کې يو کېږي.

څپرکی 37.

د زمونږ پلار لاس په ما باندې راغلو. هغۀ زۀ د زمونږ پلار په روح سره بهر راووستلم او د يوې درې په مينځ کښې يې کېنولم—هغه دره له هډوکو نه ډکه وه. هغۀ زۀ د هغو هډوکو چاپېره وګرځولم، هر طرف ته چاپېره—د درې په فرش باندې ډېر زيات هډوکى وُو او ډېر وچ وُو.

هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”اے اِبن آدمه، آيا دا هډوکى بيا ژوندى کېدے شى؟“ ما ووئيل چې، ”اے مالِکه پلاره، تۀ پوهېږې.“

بيا هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”په دې هډوکو باندې پېشګوئى وکړه او ووايه: اے وچو هډوکو، د زمونږ پلار کلام واورئ. مالِک پلار دې هډوکو ته داسې فرمائى: زۀ په تاسو کښې ساه ورننباسم، او تاسو به ژوندى شئ. زۀ به په تاسو باندې پټې کېږدم، غوښه به درباندې راولم، په پوستکى به مو پټ کړم، ساه به په تاسو کښې واچوم، او تاسو به ژوندى شئ. بيا به تاسو پوه شئ چې زۀ ستاسو پلار يم.“

نو ما هغه شان پېشګوئى وکړه لکه چې حُکم راته شوے وو. کله چې ما پېشګوئى کوله، نو يو شور راغلو—يو ګړزهار—او هډوکى سره راټول شول، هر هډوکے خپل هډوکى سره. ما وکتل: په هغوئ باندې پټې وې، غوښه پرې راوتلې وه، پوستکى پرې راخور شوے وو—خو ساه په هغوئ کښې نۀ وه.

هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”ساه ته پېشګوئى وکړه؛ اے اِبن آدمه، پېشګوئى وکړه او ساه ته ووايه: مالِک پلار داسې فرمائى: اے ساه، د څلورو خواؤ د بادونو نه راشه او په دې وژل شوو کښې ساه واچوه، چې هغوئ ژوندى شى.“ a a v9 دلته يو او هم هغه لفظ د ساه، باد او روح معنىٰ لرى — نو دا د څلورو خواؤ بادونه، هغه د ژوند ساه چې مړو ته بلله کيږى، او هغه روح چې زمونږ پلار يې په ١٤ آيت کښې راتوئوى، ټول نوموى.

نو ما هغه شان پېشګوئى وکړه لکه چې هغۀ ماته حُکم کړے وو، او ساه هغوئ ته ورننوته، او هغوئ ژوندى شول او په خپلو پښو ودرېدل—يو ډېر لوئ، ډېر لوئ لښکر.

هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”اے اِبن آدمه، دا هډوکى د اِسرائيل ټول کور دى. هغوئ وائى چې، ’زمونږ هډوکى وچ شوى دى او زمونږ اُميد ختم شوے دے؛ مونږ بالکل پرې کړے شوى يُو.‘ نو پېشګوئى وکړه او هغوئ ته ووايه: مالِک پلار داسې فرمائى: اے زما بچو، زۀ ستاسو قبرونه خلاصوم او له خپلو قبرونو نه به مو راپورته کړم، او د اِسرائيل مُلک ته به مو راولم. بيا به تاسو پوه شئ چې زۀ ستاسو پلار يم، کله چې زۀ ستاسو قبرونه خلاص کړم او تاسو له خپلو قبرونو نه راوباسم، اے زما بچو. او زۀ به خپل روح په تاسو کښې کېږدم، او تاسو به ژوندى شئ، او زۀ به تاسو په خپل مُلک کښې اوسوم. بيا به تاسو پوه شئ چې ما، ستاسو پلار، دا فرمائيلى او کړى دى، زمونږ پلار فرمائى.“

زمونږ پلار خپل وېشلے اولاد بيا يو ځائ کوى

د زمونږ پلار کلام بيا ما ته راغلو چې،

”او اے اِبن آدمه، تۀ يوه لکړه واخله او پرې وليکه، ’د يهوداه او د هغۀ د ملګرو اِسرائيليانو دپاره.‘ بيا بله لکړه واخله او پرې وليکه، ’د يوسف دپاره—د اِفرائيم لکړه—او د هغۀ د ملګرو د اِسرائيل د ټول کور دپاره. او دواړه سره يو ځائ کړه چې يوه لکړه شى، نو ستا په لاس کښې به يوه شى.‘“

”او کله چې ستا قوم له تا نه پوښتنه وکړى چې، ’د دې نه ستا مطلب څۀ دے؟‘ هغوئ ته ووايه، مالِک پلار داسې فرمائى: زۀ د يوسف هغه لکړه چې د اِفرائيم په لاس کښې ده، او د اِسرائيل قبيلې چې ورسره يو ځائ دى، اخلم او د يهوداه د لکړې سره يې يو ځائ کوم، او يوه لکړه ترې جوړوم، چې زما په لاس کښې يوه شى. هغه لکړې چې تا پرې ليکلى دى، د هغوئ د سترګو په وړاندې په خپل لاس کښې ونيسه. بيا هغوئ ته ووايه، مالِک پلار داسې فرمائى: ’زۀ اِسرائيليان د هغو قومونو له مينځه چرته چې هغوئ تللى وُو راباسم؛ زۀ به هغوئ له هر طرفه راټول کړم او خپل مُلک ته به يې راولم. زۀ به هغوئ په دې مُلک کښې، د اِسرائيل په غرونو باندې، يو قوم جوړ کړم، او يو بادشاه به په هغوئ ټولو باندې بادشاهى کوى. هغوئ به بيا دوه قومونه نۀ وى، او بيا به هيچرې په دوو بادشاهيو کښې ونۀ وېشلى شى. هغوئ به بيا خپل ځانونه په خپلو بتانو، په خپلو نفرتناکو څيزونو، او په هيڅ يوه خپله سرکشۍ سره ناپاک نۀ کوى. زۀ به هغوئ د هر هغه ځائ نه چې هلته اوسېدل او ګناه يې کوله خلاص کړم، او پاک به يې کړم. هغوئ به زما بچى وى، او زۀ به د هغوئ پلار يم. زما نوکر داؤد به په هغوئ باندې بادشاه وى؛ د هغوئ ټولو دپاره به يو شپون وى. هغوئ به زما د حُکمونو پيروى کوى، زما قانونونه به ساتى، او عمل به پرې کوى. هغوئ به په هغه مُلک کښې اوسى چې ما خپل نوکر يعقوب ته ورکړے وو، چرته چې ستاسو پلاران اوسېدل. هغوئ، د هغوئ بچى، او د هغوئ د بچو بچى به هلته تل دپاره اوسى، او زما نوکر داؤد به تل دپاره د هغوئ سردار وى. زۀ به د هغوئ سره د سلامتۍ لوظ وکړم، د هغوئ سره به يو ابدى لوظ وى. زۀ به هغوئ ودروم او زيات به يې کړم، او خپل مقدس مکان به د هغوئ په مينځ کښې تل دپاره کېږدم. زما د اوسېدو ځائ به د هغوئ سره وى؛ زۀ به د هغوئ پلار يم، او هغوئ به زما بچى وى. بيا به قومونه پوه شى چې زۀ ستاسو پلار يم، هغه څوک چې اِسرائيل پاک کوى، کله چې زما مقدس مکان د هغوئ په مينځ کښې تل دپاره وى.‘“