زمونږ پلار وچو هډوکو ته ژوند ورکوى
زموږ پلار حزقيال د ډېرو وچو هډوکو په يوه دره کې ږدي او ترې پوښتي چې ايا دا ژوندي کېدای شي، حزقيال پېغمبري کوي او د هغوی ټکهار اوري کله چې سره يوځای کېږي، غوښه پرې راځي او ودرېږي. دوی اسرائيل دي، چې وايي هيله يې له منځه تللې. بيا دوه نښه شوي لرګي د هغه په لاس کې يو کېږي.
37 1د زمونږ پلار لاس په ما باندې راغلو. هغۀ زۀ د زمونږ پلار په روح سره بهر راووستلم او د يوې درې په مينځ کښې يې کېنولم—هغه دره له هډوکو نه ډکه وه. 2هغۀ زۀ د هغو هډوکو چاپېره وګرځولم، هر طرف ته چاپېره—د درې په فرش باندې ډېر زيات هډوکى وُو او ډېر وچ وُو.
3هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”اے اِبن آدمه، آيا دا هډوکى بيا ژوندى کېدے شى؟“ ما ووئيل چې، ”اے مالِکه پلاره، تۀ پوهېږې.“
4بيا هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”په دې هډوکو باندې پېشګوئى وکړه او ووايه: اے وچو هډوکو، د زمونږ پلار کلام واورئ. 5مالِک پلار دې هډوکو ته داسې فرمائى: زۀ په تاسو کښې ساه ورننباسم، او تاسو به ژوندى شئ. 6زۀ به په تاسو باندې پټې کېږدم، غوښه به درباندې راولم، په پوستکى به مو پټ کړم، ساه به په تاسو کښې واچوم، او تاسو به ژوندى شئ. بيا به تاسو پوه شئ چې زۀ ستاسو پلار يم.“
7نو ما هغه شان پېشګوئى وکړه لکه چې حُکم راته شوے وو. کله چې ما پېشګوئى کوله، نو يو شور راغلو—يو ګړزهار—او هډوکى سره راټول شول، هر هډوکے خپل هډوکى سره. 8ما وکتل: په هغوئ باندې پټې وې، غوښه پرې راوتلې وه، پوستکى پرې راخور شوے وو—خو ساه په هغوئ کښې نۀ وه.
9هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”ساه ته پېشګوئى وکړه؛ اے اِبن آدمه، پېشګوئى وکړه او ساه ته ووايه: مالِک پلار داسې فرمائى: اے ساه، د څلورو خواؤ د بادونو نه راشه او په دې وژل شوو کښې ساه واچوه، چې هغوئ ژوندى شى.“ a a v9 دلته يو او هم هغه لفظ د ساه، باد او روح معنىٰ لرى — نو دا د څلورو خواؤ بادونه، هغه د ژوند ساه چې مړو ته بلله کيږى، او هغه روح چې زمونږ پلار يې په ١٤ آيت کښې راتوئوى، ټول نوموى.
10نو ما هغه شان پېشګوئى وکړه لکه چې هغۀ ماته حُکم کړے وو، او ساه هغوئ ته ورننوته، او هغوئ ژوندى شول او په خپلو پښو ودرېدل—يو ډېر لوئ، ډېر لوئ لښکر.
11هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”اے اِبن آدمه، دا هډوکى د اِسرائيل ټول کور دى. هغوئ وائى چې، ’زمونږ هډوکى وچ شوى دى او زمونږ اُميد ختم شوے دے؛ مونږ بالکل پرې کړے شوى يُو.‘ 12نو پېشګوئى وکړه او هغوئ ته ووايه: مالِک پلار داسې فرمائى: اے زما بچو، زۀ ستاسو قبرونه خلاصوم او له خپلو قبرونو نه به مو راپورته کړم، او د اِسرائيل مُلک ته به مو راولم. 13بيا به تاسو پوه شئ چې زۀ ستاسو پلار يم، کله چې زۀ ستاسو قبرونه خلاص کړم او تاسو له خپلو قبرونو نه راوباسم، اے زما بچو. 14او زۀ به خپل روح په تاسو کښې کېږدم، او تاسو به ژوندى شئ، او زۀ به تاسو په خپل مُلک کښې اوسوم. بيا به تاسو پوه شئ چې ما، ستاسو پلار، دا فرمائيلى او کړى دى، زمونږ پلار فرمائى.“
زمونږ پلار خپل وېشلے اولاد بيا يو ځائ کوى
15د زمونږ پلار کلام بيا ما ته راغلو چې،
16”او اے اِبن آدمه، تۀ يوه لکړه واخله او پرې وليکه، ’د يهوداه او د هغۀ د ملګرو اِسرائيليانو دپاره.‘ بيا بله لکړه واخله او پرې وليکه، ’د يوسف دپاره—د اِفرائيم لکړه—او د هغۀ د ملګرو د اِسرائيل د ټول کور دپاره. 17او دواړه سره يو ځائ کړه چې يوه لکړه شى، نو ستا په لاس کښې به يوه شى.‘“
18”او کله چې ستا قوم له تا نه پوښتنه وکړى چې، ’د دې نه ستا مطلب څۀ دے؟‘ 19هغوئ ته ووايه، مالِک پلار داسې فرمائى: زۀ د يوسف هغه لکړه چې د اِفرائيم په لاس کښې ده، او د اِسرائيل قبيلې چې ورسره يو ځائ دى، اخلم او د يهوداه د لکړې سره يې يو ځائ کوم، او يوه لکړه ترې جوړوم، چې زما په لاس کښې يوه شى. 20هغه لکړې چې تا پرې ليکلى دى، د هغوئ د سترګو په وړاندې په خپل لاس کښې ونيسه. 21بيا هغوئ ته ووايه، مالِک پلار داسې فرمائى: ’زۀ اِسرائيليان د هغو قومونو له مينځه چرته چې هغوئ تللى وُو راباسم؛ زۀ به هغوئ له هر طرفه راټول کړم او خپل مُلک ته به يې راولم. 22زۀ به هغوئ په دې مُلک کښې، د اِسرائيل په غرونو باندې، يو قوم جوړ کړم، او يو بادشاه به په هغوئ ټولو باندې بادشاهى کوى. هغوئ به بيا دوه قومونه نۀ وى، او بيا به هيچرې په دوو بادشاهيو کښې ونۀ وېشلى شى. 23هغوئ به بيا خپل ځانونه په خپلو بتانو، په خپلو نفرتناکو څيزونو، او په هيڅ يوه خپله سرکشۍ سره ناپاک نۀ کوى. زۀ به هغوئ د هر هغه ځائ نه چې هلته اوسېدل او ګناه يې کوله خلاص کړم، او پاک به يې کړم. هغوئ به زما بچى وى، او زۀ به د هغوئ پلار يم. 24زما نوکر داؤد به په هغوئ باندې بادشاه وى؛ د هغوئ ټولو دپاره به يو شپون وى. هغوئ به زما د حُکمونو پيروى کوى، زما قانونونه به ساتى، او عمل به پرې کوى. 25هغوئ به په هغه مُلک کښې اوسى چې ما خپل نوکر يعقوب ته ورکړے وو، چرته چې ستاسو پلاران اوسېدل. هغوئ، د هغوئ بچى، او د هغوئ د بچو بچى به هلته تل دپاره اوسى، او زما نوکر داؤد به تل دپاره د هغوئ سردار وى. 26زۀ به د هغوئ سره د سلامتۍ لوظ وکړم، د هغوئ سره به يو ابدى لوظ وى. زۀ به هغوئ ودروم او زيات به يې کړم، او خپل مقدس مکان به د هغوئ په مينځ کښې تل دپاره کېږدم. 27زما د اوسېدو ځائ به د هغوئ سره وى؛ زۀ به د هغوئ پلار يم، او هغوئ به زما بچى وى. 28بيا به قومونه پوه شى چې زۀ ستاسو پلار يم، هغه څوک چې اِسرائيل پاک کوى، کله چې زما مقدس مکان د هغوئ په مينځ کښې تل دپاره وى.‘“