Rama Ngabongkar jeung Ngahukum Guru-guru Palsu

Guru-guru palsu digambarkeun tanpa dipuji: sarakah, nurutkeun napsu, ngajangjikeun kamerdikaan padahal sorangan diperbudak. Petrus ngadalil tina sajarah — para malaikat, caah, Sodom, Lot — yen Rama urang uninga kumaha nyalametkeun jalma anu sumujud jeung nahan jalma jahat pikeun dihukum.

Pasal 2.

Baheula aya nabi-nabi palsu di kalangan umat, nya kitu deui bakal aya guru-guru palsu di kalangan maraneh. Maranehna kalawan sumputan bakal nyelapkeun ajaran-ajaran sasar anu ngabinasakeun, malah nampik ka Gusti anu geus nebus maranehna, nepi ka ngadatangkeun karuksakan anu gancang ka dirina sorangan. ^a Loba anu bakal nuturkeun hawa napsuna, nepi ka ku lantaran maranehna jalan kayaktian bakal dihina-hina. Ku sabab sarakahna, maranehna bakal meres maraneh ku omongan-omongan beunang ngarang. Hukuman pikeun maranehna, anu geus ditetepkeun ti baheula, moal cicing bae; karuksakanana moal sare.

Sabab mun Rama urang teu ngantep malaikat-malaikat anu geus dosa, tapi malah ngalungkeun maranehna ka jero jungkrang anu pangpoekna, dibarogod dina poek, dikerem nepi ka poe hukuman; ^b mun Mantenna teu ngantep dunya jaman baheula, tapi ngaraksa Nuh, anu ngawawarkeun kabeneran, jeung tujuh urang deui, waktu Mantenna ngadatangkeun caah ka dunya anu jahat; jeung mun Mantenna ngahukum Sodom jeung Gomora, ngajadikeun kota-kotana jadi lebu, pikeun conto naon anu bakal karandapan ku jalma-jalma jahat; jeung mun Mantenna nyalametkeun Lot anu bener, anu geus cape hatena ku kalakuan teu uni ti jalma-jalma durjana anu teu boga kaera. Eta jelema bener teh, anu hirup di tengah-tengah maranehna, poe demi poe kasiksa dina jiwana anu bener ku kalakuan-kalakuan durjana anu katembong jeung kadenge ku manehna, tangtu Rama urang uninga kumaha carana nyalametkeun jalma-jalma anu takwa ka Allah tina cocoba, sarta nahan jalma-jalma jahat dina hukuman nepi ka poe panghukuman. Pangpangna jalma-jalma anu ngudag hawa napsu badan anu kotor sarta ngahina kakawasaan—wani, gumede, teu sieun ngahina mahluk-mahluk sawarga. Padahal malaikat-malaikat, anu leuwih gede kakuatan jeung kakawasaanana, henteu ngahatur hukuman anu ngahina ka maranehna di payuneun Rama urang. Tapi jalma-jalma ieu, saperti sato anu teu boga akal, anu dijurukeun ngan sakadar pikeun ditewak jeung dipaehan, ngahina kana perkara anu teu dipikaharti ku maranehna, sarta bakal binasa dina karuksakanana sorangan, narima kateuadilan minangka buruh tina kajahatanana. Maranehna nganggap kasenangan pikeun ngumbar hawa napsu di beurang bolay. Maranehna teh noda jeung cacad, anu agul ku tipu dayana bari ngariung dahar jeung maraneh. Panonna pinuh ku napsu jinah, teu weleh-weleh milampah dosa, ngagoda jiwa-jiwa anu lumer, hatena geus kabiasa ku sarakah—anak-anak anu kasapa! Ngantunkeun jalan anu lempeng, maranehna sasar, nuturkeun jalan Bileam anak Beor, anu resep kana buruh kajahatan. ^c Tapi manehna diwarah ku sabab kajahatanana sorangan: hiji kalde anu pireu ngomong ku sora manusa sarta ngeureunkeun kageloan nabi tea.

Jalma-jalma ieu teh ibarat sumur anu garing, halimun anu katiup angin ribut—poek mongkleng geus disadiakeun pikeun maranehna. Ku omongan anu gumede tur kosong, maranehna ngagoda—ngaliwatan hawa napsu badan—jalma-jalma anu kakara bae luput tina jelema-jelema anu hirupna sasar. Maranehna jangji rek mere kamerdikaan, padahal dirina sorangan jadi badega karuksakan—sabab naon bae anu ngelehkeun hiji jelema, eta bakal ngabadegakeun manehna.

Sabab lamun aya jalma anu geus luput tina karuksakan dunya ku jalan terang ka Gusti sareng Jurusalamet urang, Yesus Kristus, tuluy kabawa deui kana eta perkara sarta eleh, mangka tungtungna leuwih goreng ti batan awalna. Leuwih hade keur maranehna mun henteu wawuh pisan kana jalan kabeneran, ti batan geus wawuh tuluy malik ninggalkeun parentah suci anu geus dipasrahkeun ka maranehna. Paribasa anu bener geus kajadian ka maranehna: “Anjing balik deui kana utahna,” jeung “Bagong anu geus dimandian balik deui guprak-geprak dina leutak.”