ڇپيل
ڪتاب

پيءُ ڪوڙن استادن کي بي نقاب ڪري ٿو ۽ انهن تي فيصلو ڪري ٿو

ڪوڙن استادن جو بيان ڪنهن خوشامد کان سواءِ ڪيو ويو آهي: لالچي، شهوت پرست، جيڪي آزاديءَ جو واعدو ڪن ٿا جڏهن ته پاڻ غلام آهن. پطرس تاريخ مان دليل ڏئي ٿو — ملائڪ، ٻوڏ، سدوم، لوط — ته اسان جو پيءُ ديندارن کي ڇڏائڻ ۽ بدڪارن کي عدالت لاءِ رکي ڇڏڻ ڄاڻي ٿو.

باب 2.

ماڻهن ۾ ڪوڙا نبي پيدا ٿيا هئا، جيئن اوهان ۾ بہ ڪوڙا استاد پيدا ٿيندا. اهي ڳجهي طرح تباهيءَ ڏانهن وٺي ويندڙ ڪوڙيون تعليمون آڻيندا، ايتري قدر جو جنهن مالڪ کين خريد ڪيو، تنهن کي بہ رد ڪندا، ۽ پنهنجي مٿان تڪڙي تباهي آڻيندا. a a v1 ”کين خريد ڪندڙ مالڪ“ يسوع آهي، جنهن پنهنجي رت سان سندن آزاديءَ جي قيمت ادا ڪئي، تنهنڪري سندس انڪار ڪرڻ وڌيڪ الميو آهي. ڪيترائي سندن شهوت جي پيروي ڪندا، ۽ انهن جي ڪري سچائيءَ جي واٽ بدنام ڪئي ويندي. پنهنجي لالچ ۾ اهي گهڙيل ڳالهين سان اوهان کي ڦريندا. سندن سزا، جنهن جو فيصلو گهڻو اڳ ٿي چڪو آهي، سُست ناهي؛ سندن هلاڪت ننڊ ۾ ناهي.

ڇاڪاڻ جو جيڪڏهن اسان جي پيءُ گناهہ ڪندڙ ملائڪن کي نہ بخشيو، پر کين اونداهيءَ جي سڀ کان اونهي کڏ ۾ اڇلائي، اونداهيءَ ۾ زنجيرن سان ٻڌي، فيصلي لاءِ رکيو؛ b b v4 ترتارس ڪريل ملائڪن لاءِ قيد جي جاءِ آهي، جيڪو دوزخ لاءِ استعمال ٿيندڙ عام لفظ کان مختلف لفظ آهي ۽ انهيءَ جيل کي ظاهر ڪري ٿو جتي باغي روح فيصلي جو انتظار ڪن ٿا. جيڪڏهن هن بدڪار دنيا تي طوفان آڻي قديم دنيا کي نہ بخشيو، پر سچائيءَ جي منادي ڪندڙ نوح کي ٻين ست ماڻهن سميت بچائي ورتو؛ جيڪڏهن سدوم ۽ عموره جي شهرن کي سزا جو حڪم ڏئي رک ڪري ڇڏيائين، تاڪہ اهي بدڪارن تي ايندڙ حالت جو مثال ٿين؛ جيڪڏهن بي شرع ماڻهن جي بي شرم چال چلت کان ٿڪل سچار لوط کي بہ بچايائين، اهو سچار ماڻهو، جيڪو سندن وچ ۾ رهندو هو، تنهن کي جيڪي بي شرع ڪم ڏسڻ ۽ ٻڌڻ ۾ ايندا هئا، تن جي ڪري ڏينهون ڏينهن پنهنجي سچار جان ۾ اذيت ٿيندي هئي، تڏهن اسان جو پيءُ خدا ترس ماڻهن کي آزمائشن مان ڇڏائڻ ۽ بدڪارن کي فيصلي جي ڏينهن تائين سزا هيٺ رکڻ ڄاڻي ٿو. خاص ڪري انهن کي، جيڪي جسم جي بگڙيل خواهشن جي پٺيان لڳن ٿا ۽ اختيار کي ڪمتر ڄاڻن ٿا. اهي ڏاڍا ۽ مغرور آهن، آسماني هستين جي بدگوئي ڪرڻ کان بہ نہ ٿا ڊڄن. جڏهن تہ ملائڪ، جيڪي طاقت ۽ قدرت ۾ وڌيڪ آهن، سي اسان جي پيءُ آڏو انهن تي بدگوئيءَ وارو فيصلو نہ ٿا آڻين. پر اهي ماڻهو، بي عقل جانورن وانگر، جيڪي فطري طرح پڪڙجڻ ۽ ناس ٿيڻ لاءِ ڄاوا ويا آهن، جنهن ڳالهہ کي نہ ٿا سمجهن تنهن جي توهين ڪن ٿا، ۽ پنهنجي بربادي ۾ ئي برباد ٿيندا، بڇڙائيءَ جي اجوري طور ظلم سهندا. ڏينهن ڏٺي عيش ڪرڻ کي مزو ڄاڻن ٿا. اهي داغ ۽ عيب آهن، جيڪي اوهان سان گڏ دعوتون کائيندي پنهنجن دوکن ۾ عيش ڪن ٿا. سندن اکيون زناڪاريءَ سان ڀريل آهن، گناهہ کان ڪڏهن نہ ٿا رڪجن، ڪمزور جانن کي ڦاسائين ٿا، سندن دليون لالچ ۾ سڌيل آهن — لعنتي ٻار! سڌي واٽ ڇڏي اهي ڀٽڪي ويا، بعور جي پٽ بلعام جي واٽ تي هلندا رهيا، جنهن بڇڙائيءَ جي اجوري سان پيار ڪيو. c c v15 بلعام اجرت تي رکيل نبي هو، جيڪو وفاداريءَ بدران پئسي جي پٺيان لڳو ۽ سندس پنهنجي ئي گڏھ کيس ملامت ڪئي. سندس پوري ڪهاڻي گنتي ۲۲–۲۴ ۾ آهي. پر کيس پنهنجي بڇڙائيءَ تي تنبيهہ ڪئي وئي: گونگو گڏھ انساني آواز ۾ ڳالهائي نبيءَ جي ديوانگيءَ کي روڪي ڇڏيو.

اهي سڪل چشما ۽ طوفان جا اڏايل ڌنڌ آهن، سندن لاءِ گهاٽي اونداهي رکيل آهي. اهي ڦوڪيل، خالي ڳالهين سان ۽ جسم جي شهواني خواهشن جي وسيلي، انهن کي ڦاسائين ٿا جيڪي ڀُل ۾ جيئندڙ ماڻهن کان اڃا مس بچي نڪتا آهن. کين آزاديءَ جو واعدو ڏين ٿا، پر پاڻ بگاڙ جا غلام آهن، ڇاڪاڻ جو ماڻهو جنهن شيءَ کان مغلوب ٿئي ٿو، تنهن جو غلام بڻجي ٿو.

ڇاڪاڻ جو جيڪڏهن اسان جي خداوند ۽ نجات ڏيندڙ يسوع مسيح کي ڄاڻڻ سان دنيا جي بگاڙ کان بچي نڪتا، پوءِ وري انهيءَ ۾ ڦاسي مغلوب ٿين ٿا، تہ سندن پويون حال پهرين کان بدتر آهي. کين سچائيءَ جي واٽ نہ ڄاڻڻ ئي ان کان بهتر هو تہ ان کي ڄاڻي، کين ڏنل پاڪ حڪم کان موٽي وڃن. انهن تي سچي چوڻي صادق آئي تہ ”ڪتو پنهنجي اُلٽيءَ ڏانهن موٽي ٿو،“ ۽ ”ڌوتل سوئر وري چکڙ ۾ لوڏڻ لاءِ موٽي ٿو.“