دوم پطرس 2

2 ¹در میان قوم، انبیای دروغین برخاستند، همان‌گونه که در میان شما نیز معلمان دروغین برخواهند خاست. آنان بدعت‌های ویرانگر را پنهانی وارد خواهند کرد و حتی سروری را که ایشان را خریده است انکار می‌کنند و هلاکتی ناگهانی بر خویشتن فرومی‌آورند. ^a a v1 «سروری که ایشان را خریده است» عیسی است که آزادی ایشان را به خون خویش پرداخت — و همین است که انکار او را چه بسیار غم‌انگیزتر می‌سازد. ²بسیاری از شهوات ایشان پیروی خواهند کرد و به سبب آنان، راهِ حقیقت مورد ناسزا قرار خواهد گرفت. ³آنان در طمعِ خویش، شما را با سخنانِ ساختگی به استثمار خواهند کشید. داوری ایشان که از دیرباز مقرر شده، بیکار نیست و هلاکتشان در خواب نرفته است.

⁴زیرا اگر پدر ما فرشتگانی را که گناه کردند رها نکرد، بلکه ایشان را به ژرف‌ترین گودالِ تاریکی افکند و در ظلمت به زنجیر کشید تا برای داوری نگاه داشته شوند؛ ^b b v4 تارتاروس جایگاه حبسِ فرشتگانِ سقوط‌کرده است — واژه‌ای متفاوت با اصطلاح معمولِ جهنم که آن زندانی را نام می‌برد که در آن ارواحِ عصیانگر در انتظارِ داوری‌اند. ⁵و اگر جهانِ باستان را رها نکرد، بلکه نوح را که منادیِ عدالت بود با هفت تنِ دیگر حفظ نمود، آنگاه که طوفان را بر جهانِ شریران فروفرستاد؛ ⁶و اگر سُدوم و عَمورَه را محکوم کرد و شهرهای آنها را به خاکستر مبدل ساخت تا نمونه‌ای باشد از آنچه در انتظارِ شریران است؛ ⁷و اگر لوطِ عادل را که از رفتارِ بی‌شرمانهٔ مردمانِ بی‌قانون به ستوه آمده بود، رهانید. ⁸آن مردِ عادل که در میانشان می‌زیست، روز به روز در جانِ عادلِ خویش از کردارهای بی‌قانونی که می‌دید و می‌شنید، عذاب می‌کشید، ⁹پس پدر ما می‌داند چگونه پرهیزگاران را از آزمایش‌ها برهاند و شریران را تا روزِ داوری زیرِ مکافات نگاه دارد. ¹⁰به‌ویژه آنانی را که در پیِ خواهش‌های فاسدِ جسم می‌دوند و اقتدار را خوار می‌شمارند — گستاخ و خودکامه‌اند و از ناسزا گفتن به موجوداتِ آسمانی نمی‌هراسند. ¹¹حال آنکه فرشتگان، که در نیرو و قدرت برترند، در حضورِ پدر ما داوریِ ناسزاآمیزی بر ضد آنان نمی‌آورند. ¹²اما این مردمان، همچون حیواناتِ بی‌خرد که بنا بر غریزه برای گرفتار شدن و نابودی زاده شده‌اند، به آنچه نمی‌فهمند اهانت می‌کنند و در هلاکتِ خویش هلاک خواهند شد، ¹³و مزدِ نادرستیِ خود را به‌صورتِ رنج خواهند دید. عیش و نوش در روزِ روشن را لذت می‌شمارند. آنان لکه‌ها و عیب‌هایند که در فریب‌های خویش عیش می‌کنند، در همان حال که با شما هم‌سفره‌اند. ¹⁴چشمانشان پر از زناست و از گناه بازنمی‌ایستند؛ جان‌های ناپایدار را به دام می‌کشند، دل‌هایی که در طمع پرورش یافته است — فرزندانِ لعنت! ¹⁵راهِ راست را ترک کرده، گمراه شدند و راهِ بَلعامِ پسرِ بِعور را در پیش گرفتند، که مزدِ نادرستی را دوست می‌داشت. ^c c v15 بَلعام نبیِ مزدوری بود که پول را بر وفاداری ترجیح داد و به‌دستِ الاغِ خویش سرزنش شد — داستانِ کامل او در اعداد ۲۲–۲۴ آمده است. ¹⁶اما او به‌سببِ نادرستیِ خویش تأدیب شد: الاغی گنگ به زبانِ انسان سخن گفت و دیوانگیِ آن نبی را متوقف ساخت.

¹⁷اینان چشمه‌های خشکیده‌اند و مِه‌هایی که رانده‌شدهٔ توفان‌اند — ظلمتِ غلیظ برایشان نگاه داشته شده است. ¹⁸با سخنانِ پرطمطراق و پوچ، آنانی را که به‌سختی از میانِ مردمانِ گمراه می‌گریزند، از راهِ شهواتِ نفسانیِ جسم به دام می‌کشند. ¹⁹به آنان وعدهٔ آزادی می‌دهند، حال آنکه خود بندهٔ فسادند — زیرا هرچه بر انسان چیره شود، او را به بندگی می‌کشد.

²⁰زیرا اگر کسانی که از آلودگی‌های جهان از راهِ شناختِ خداوند و نجات‌دهندهٔ ما عیسی مسیح گریخته‌اند، بار دیگر در آن گرفتار و مغلوب شوند، سرانجامشان از آغازشان بدتر خواهد بود. ²¹برای آنان بهتر می‌بود که راهِ عدالت را هرگز نمی‌شناختند تا اینکه آن را بشناسند و سپس از حکمِ مقدسی که به ایشان سپرده شده، روی برگردانند. ²²آن مَثَلِ راست دربارهٔ ایشان تحقق یافته است: «سگ به قِیِ خود بازمی‌گردد» و «خوکِ شسته‌شده به غلتیدن در گِل بازمی‌گردد.»