دوم پطرس 1

1 ¹شمعون پطرس، خادم و رسولِ عیسی مسیح، به آنان که ایمانی به گران‌بهاییِ ایمانِ ما یافته‌اند، از راهِ عدالتِ خدا و نجات‌دهندهٔ ما عیسی مسیح: ²فیض و آرامش از راهِ شناختِ پدر ما و عیسی، خداوندِ ما، بر شما افزون باد.

شریکانِ سرشتِ پدر

³قدرتِ الهیِ او هر آنچه را برای زندگی و دینداری نیاز داریم به ما بخشیده است، از راهِ شناختِ او که ما را به جلال و نیکوییِ خود فراخواند. ⁴از راهِ اینها وعده‌های گران‌بها و بس بزرگِ خود را به ما بخشید، تا از راهِ آنها در سرشتِ الهی شریک شوید، پس از آنکه از فسادِ جهان که از امیالِ شریرانه برمی‌خیزد گریخته‌اید. ⁵پس با هر کوشش، به ایمانِ خود نیکویی بیفزایید، و به نیکویی، معرفت؛ ⁶و به معرفت، خویشتن‌داری؛ و به خویشتن‌داری، پایداری؛ و به پایداری، دینداری؛ ⁷و به دینداری، محبتِ برادرانه؛ و به محبتِ برادرانه، محبت. ⁸اگر این خصلت‌ها را داشته باشید و در شما فزونی گیرد، شما را از بی‌ثمری و بی‌فایدگی در شناختِ خداوندِ ما عیسی مسیح بازخواهند داشت. ⁹هر که این چیزها را ندارد، کور و کوته‌بین است و از یاد برده که از گناهانِ گذشتهٔ خود پاک شده است. ¹⁰پس، ای برادران و خواهران، بکوشید تا دعوت و برگزیدگیِ خود را استوار سازید؛ اگر این کارها را انجام دهید، هرگز نخواهید لغزید. ¹¹به این‌گونه، ورود به پادشاهیِ جاودانِ خداوند و نجات‌دهندهٔ ما عیسی مسیح به‌فراوانی به شما عطا خواهد شد.

¹²پس همواره این چیزها را به شما یادآوری خواهم کرد، هرچند آنها را می‌دانید و در حقیقتی که اکنون دارید استوارید. ¹³روا می‌دانم که تا در این خیمه به‌سر می‌برم، شما را با یادآوری‌ها برانگیزم، ^a a v13 پطرس بدنِ جسمانیِ خود را «خیمه» می‌نامد — مسکنی موقت که به‌زودی آن را ترک خواهد کرد (نگاه کنید به دوم قرنتیان ۵:‏۱-‏۴). ¹⁴زیرا می‌دانم که به‌زودی خیمهٔ خود را کنار خواهم نهاد، چنانکه خداوندِ ما عیسی مسیح به من نشان داد. ¹⁵همچنین خواهم کوشید تا پس از رفتنم بتوانید همواره این چیزها را به یاد آورید.

¹⁶زیرا ما هنگامی که از قدرت و آمدنِ خداوندِ ما عیسی مسیح با شما سخن گفتیم، از افسانه‌های ماهرانه پیروی نکردیم، بلکه شاهدانِ عینیِ شکوهِ او بودیم.

¹⁷او از پدر ما حرمت و جلال یافت، آنگاه که ندایی از آن جلالِ پرشکوه به او رسید: «این است پسرِ من، آن که او را دوست می‌دارم؛ از او خشنودم.» ^b b v17 این‌ها سخنانِ خودِ پدر بر فرازِ کوه است — او از پسرِ خود خشنود است و او را محبوب می‌خواند، همان ندایی که پطرس، یعقوب و یوحنا در هنگامِ تجلّی شنیدند.

¹⁸ما خود این ندا را شنیدیم که از آسمان رسید، زیرا با او بر آن کوهِ مقدس بودیم.

¹⁹و ما را کلامِ نبوّت است که استوارتر گشته — نیکو می‌کنید اگر بدان توجه کنید، همچون چراغی که در جایِ تاریک می‌درخشد، تا آنگاه که روز بدمد و ستارهٔ صبح در دل‌هایتان طلوع کند. ²⁰پیش از هر چیز باید بدانید که هیچ نبوّتِ کتاب از تفسیرِ شخصی برنمی‌خیزد. ²¹زیرا هیچ نبوّتی هرگز به ارادهٔ انسان پدید نیامد، بلکه آدمیان که از روح‌القدس رانده می‌شدند، از جانبِ پدر ما سخن گفتند.