2 List Piotra 1

1 ¹Szymon Piotr, sługa i apostoł Jezusa Chrystusa, do tych, którym dana została wiara równie cenna jak nasza, przez sprawiedliwość naszego Boga i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa: ²Łaska i pokój niech się wam pomnożą przez poznanie naszego Ojca i Jezusa, naszego Pana.

Uczestnicy natury Ojca

³Jego boska moc obdarzyła nas wszystkim, czego potrzebujemy do życia i pobożności, przez poznanie tego, który powołał nas swoją chwałą i doskonałością. ⁴Przez nie dał nam swoje cenne i wielkie obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury, uniknąwszy zepsucia, które panuje na świecie przez złe pożądania. ⁵Dlatego, dokładając wszelkich starań, dodajcie do swojej wiary dobroć, a do dobroci poznanie; ⁶do poznania powściągliwość, do powściągliwości wytrwałość, do wytrwałości pobożność, ⁷do pobożności braterską życzliwość, a do braterskiej życzliwości miłość. ⁸Jeśli bowiem te cechy są w was i wzrastają, nie pozwolą wam być bezużytecznymi ani bezowocnymi w poznaniu naszego Pana, Jezusa Chrystusa. ⁹Kto zaś ich nie ma, ten jest ślepy, krótkowzroczny i zapomniał, że został oczyszczony ze swoich dawnych grzechów. ¹⁰Dlatego, bracia i siostry, tym bardziej starajcie się umocnić swoje powołanie i wybranie; czyniąc to, nigdy się nie potkniecie. ¹¹W ten sposób hojnie zostanie wam dane wejście do wiecznego Królestwa naszego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

¹²Dlatego zawsze będę wam przypominał o tych sprawach, choć je znacie i trwacie mocno w prawdzie, którą teraz macie. ¹³Uważam zaś za słuszne pobudzać was przez przypominanie, dopóki jestem w tym namiocie, ^a a v13 Piotr nazywa swoje ciało „namiotem” — tymczasowym mieszkaniem, które wkrótce opuści (zob. 2 Koryntian 5,1–4). ¹⁴wiedząc, że wkrótce odłożę swój namiot, jak mi to ukazał nasz Pan, Jezus Chrystus. ¹⁵Będę się też starał, abyście po moim odejściu zawsze mogli przypominać sobie te sprawy.

¹⁶Nie poszliśmy bowiem za zmyślnymi baśniami, gdy opowiadaliśmy wam o mocy i przyjściu naszego Pana, Jezusa Chrystusa, lecz byliśmy naocznymi świadkami jego majestatu.

¹⁷Otrzymał bowiem od naszego Ojca cześć i chwałę, gdy doszedł go taki głos od wspaniałej chwały: „To jest mój Syn, którego miłuję; w nim mam upodobanie”. ^b b v17 Są to własne słowa Ojca na górze — ma upodobanie w swoim Synu i nazywa go umiłowanym, ten sam głos, który Piotr, Jakub i Jan słyszeli podczas przemienienia.

¹⁸My sami usłyszeliśmy ten głos dochodzący z nieba, gdy byliśmy z nim na świętej górze.

¹⁹Mamy też mocniejsze słowo prorockie, a wy dobrze czynicie, trzymając się go jak lampy świecącej w ciemnym miejscu, aż zaświta dzień i jutrzenka wzejdzie w waszych sercach. ²⁰Przede wszystkim to wiedzcie, że żadne proroctwo Pisma nie pochodzi z własnego wykładu. ²¹Nie z woli bowiem ludzkiej przyszło kiedykolwiek proroctwo, ale ludzie mówili od naszego Ojca, niesieni przez Ducha Świętego.