لوقا 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹يسوع پاڪ روح سان ڀرپور ٿي يردن کان موٽيو، ۽ روح جي رهنمائيءَ سان بيابان ۾ هليو. ²چاليهن ڏينهن تائين ابليس کيس آزمائيندو رهيو، ۽ انهن ڏينهن ۾ ڪجهه بہ نہ کاڌائين؛ جڏهن اهي ڏينهن پورا ٿيا تڏهن کيس بک لڳي.

³ابليس کيس چيو تہ ”جيڪڏهن تون خدا جو فرزند آهين تہ هن پٿر کي حڪم ڪر تہ ماني بڻجي وڃي.“

⁴يسوع کيس وراڻيو تہ ”لکيل آهي تہ ’ماڻهو رڳو مانيءَ سان جيئرو نہ رهندو.‘“

⁵پوءِ ابليس کيس مٿي کڻي وڃي، هڪ پل ۾ دنيا جون سڀ بادشاهتون ڏيکاريائينس. ⁶ابليس کيس چيو تہ ”هي سڀ اختيار ۽ انهن جو جلوو آءٌ تو کي ڏيندس، ڇاڪاڻ تہ اهو مون کي سونپيل آهي، ۽ جنهن کي گھران، تنهن کي ڏيان ٿو. ⁷تنهنڪري جيڪڏهن تون منهنجي اڳيان سجدو ڪندين تہ اهو سڀ تنهنجو ٿيندو.“

⁸يسوع کيس وراڻيو تہ ”لکيل آهي تہ ’تون پنهنجي پيءُ کي سجدو ڪندين ۽ رڳو سندس ئي خدمت ڪندين.‘“

⁹پوءِ کيس يروشلم ۾ آڻي، هيڪل جي سڀ کان مٿاهين چوٽيءَ تي بيهاري چيائينس تہ ”جيڪڏهن تون خدا جو فرزند آهين تہ هتان پاڻ کي هيٺ اڇل، ¹⁰ڇاڪاڻ تہ لکيل آهي تہ ’هو تنهنجي باري ۾ پنهنجن ملائڪن کي حڪم ڏيندو تہ تنهنجي حفاظت ڪن،‘ ¹¹ان کان سواءِ ’انهن جي هٿن تي اهي توکي مٿي کڻندا، تہ تنهنجو پير پٿر سان نہ ٽڪرائجي.‘“

¹²يسوع کيس وراڻيو تہ ”چيل آهي تہ ’تون پنهنجي پيءُ کي نہ آزمائيندين.‘“

¹³جڏهن ابليس سڀ آزمائشون پوريون ڪري چڪو، تڏهن ڪنهن مناسب وقت تائين کانئس هليو ويو.

پيءُ جو فرزند قدرت سان موٽي ٿو

¹⁴يسوع پاڪ روح جي قدرت سان گليل ۾ موٽيو، ۽ سندس خبر سڄي علائقي ۾ پکڙجي وئي. ¹⁵هو انهن جي عبادتخانن ۾ تعليم ڏيندو رهيو، ۽ سڀ ماڻهو سندس واکاڻ ڪندا رهيا.

¹⁶هو ناصرت ۾ آيو، جتي سندس پرورش ٿي هئي، ۽ پنهنجي عادت موجب سبت جي ڏينهن عبادتخاني ۾ داخل ٿيو، پوءِ پڙهڻ لاءِ اُٿي بيٺو. ¹⁷کيس يسعياه نبيءَ جو طومار ڏنو ويو؛ هن اهو کولي، اها جاءِ لڌي جتي لکيل هو تہ:

¹⁸”اسان جي پيءُ جو روح مون تي آهي، ڇاڪاڻ تہ هن مون کي مسح ڪيو آهي. غريبن کي خوشخبري ٻڌائڻ لاءِ، قيدين لاءِ آزاديءَ جو اعلان ڪرڻ لاءِ هن مون کي موڪليو آهي، ۽ انڌن لاءِ بينائيءَ جي بحاليءَ جو اعلان ڪرڻ لاءِ، ستايلن کي آزاد ڪرڻ لاءِ، ¹⁹اسان جي پيءُ جي مهربانيءَ جي سال جو اعلان ڪرڻ لاءِ.“ ^a a v19 جوبلي جي سال ڏانهن اشارو آهي، جڏهن قرض معاف ڪيا ويندا هئا، قيدي آزاد ڪيا ويندا هئا ۽ زمين بحال ڪئي ويندي هئي.

²⁰طومار ويڙهي، خادم کي موٽائي، ويهي رهيو. عبادتخاني ۾ هرڪنهن جون اکيون مٿس ٽڪيل هيون.

²¹هو کين چوڻ لڳو تہ ”اڄ هيءَ پاڪ لکت اوهان جي ٻڌڻ ۾ پوري ٿي آهي.“

²²سڀ سندس واکاڻ ڪندي ۽ سندس وات جي مهربان ڳالهين تي حيران ٿيندي چوڻ لڳا تہ ”ڇا هي يوسف جو پٽ ناهي؟“

²³هن کين چيو تہ ”اوهان ضرور مون کي هيءَ چوڻي ٻڌائيندا تہ ’اي حڪيم، پاڻ کي شفا ڏي.‘ جيڪي ڪم ڪفرنحوم ۾ ٿيڻ جو اسان ٻڌو آهي، اهي هتي پنهنجي ڳوٺ ۾ بہ ڪر.“ ²⁴هن وڌيڪ چيو تہ ”آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ ڪوبہ نبي پنهنجي ڳوٺ ۾ قبول ناهي. ²⁵پر آءٌ اوهان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ايليا جي ڏينهن ۾ جڏهن ٽن سالن ۽ ڇهن مهينن تائين آسمان بند رهيو ۽ سڄي ملڪ ۾ وڏو ڏڪار پيو، تڏهن اسرائيل ۾ ڪيتريون ئي بيواهون هيون، ²⁶پر ايليا انهن مان ڪنهن ڏانهن بہ نہ موڪليو ويو، رڳو صيدا جي صرفت ۾ هڪ بيواه عورت ڏانهن موڪليو ويو. ²⁷اليشع نبيءَ جي ڏينهن ۾ اسرائيل ۾ ڪيترائي ڪوڙهي هئا، تڏهن بہ نعمان شامي کانسواءِ ڪو بہ پاڪ نہ ڪيو ويو.“

²⁸جڏهن عبادتخاني وارن سڀني اهي ڳالهيون ٻڌيون، تڏهن غضب ۾ ڀرجي ويا. ²⁹اُٿي، کيس شهر کان ٻاهر ڪڍي، جنهن ٽڪريءَ تي سندن شهر ٺهيل هو ان جي ڪناري تائين وٺي ويا تہ کيس چٽان تان هيٺ اڇلائين. ³⁰پر هو انهن جي وچ مان لنگھي هليو ويو.

يسوع ناپاڪ روح کي خاموش ڪري ٿو

³¹هو گليل جي هڪ شهر ڪفرنحوم ۾ هيٺ آيو ۽ سبت جي ڏينهن کين تعليم ڏيڻ لڳو، ³²سندس تعليم تي هو حيران ٿيا، ڇاڪاڻ تہ سندس ڪلام ۾ اختيار هو. ³³عبادتخاني ۾ هڪ ماڻهو هو جنهن ۾ ناپاڪ بدروح جو روح هو؛ هن وڏي آواز سان رڙ ڪئي، ³⁴اڙي! اي ناصري يسوع، اسان سان تنهنجو ڇا واسطو؟ ڇا تون اسان کي ناس ڪرڻ آيو آهين؟ آءٌ ڄاڻان ٿو تہ تون ڪير آهين، خدا جو پاڪ.

³⁵يسوع کيس ڇينڀيو تہ ”چپ ٿي وڃ ۽ هن مان نڪري وڃ!“ تڏهن بدروح کيس سڀني جي اڳيان هيٺ اڇلي، کيس ڪو نقصان رسائڻ کانسواءِ نڪري ويو.

³⁶سڀ حيران ٿي هڪٻئي کان پڇڻ لڳا تہ ”هي ڪهڙو ڪلام آهي؟ هو اختيار ۽ قدرت سان ناپاڪ روحن کي حڪم ٿو ڏئي ۽ اهي نڪري وڃن ٿا!“ ³⁷سندس باري ۾ خبرون چوڌاري جي علائقي جي هر هنڌ پکڙجي ويون.

پيءُ پنهنجي فرزند وسيلي شفا ٿو ڏئي

³⁸هو اُٿي عبادتخاني مان نڪري سمعون جي گھر ۾ آيو. ان وقت سمعون جي سس کي سخت تپ هو، تنهنڪري هنن کانئس سندس مدد لاءِ عرض ڪيو. ³⁹هن مٿس بيهي تپ کي ڇينڀيو؛ تپ کيس ڇڏي ويو ۽ هوءَ ساڳئي وقت اُٿي کين خدمت ڪرڻ لڳي. ⁴⁰جڏهن سج لٿو، تڏهن جن وٽ مختلف بيمارين ۾ ورتل ڪو بيمار هو، تن سڀني پنهنجن بيمارن کي هن وٽ آندو؛ هن هر هڪ تي هٿ رکي کين شفا ڏني. ⁴¹ڪيترن مان بدروح بہ رڙيون ڪندي نڪتا تہ ”تون خدا جو فرزند آهين!“ هن کين ڇينڀي ڳالهائڻ نہ ڏنو، ڇاڪاڻ تہ اهي ڄاڻندا هئا تہ هو مسيح آهي.

⁴²صبح ٿيندي ئي هو ٻاهر هڪ ويران جاءِ ڏانهن ويو. ماڻهن جا ميڙ کيس ڳولي، وٽس اچي، کيس پاڻ وٽان وڃڻ کان روڪڻ جي ڪوشش ڪيائون.

⁴³پر هن کين چيو تہ ”مون کي ٻين شهرن ۾ بہ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ جي خوشخبري ٻڌائڻ گھرجي، ڇاڪاڻ تہ آءٌ انهيءَ لاءِ موڪليو ويو آهيان.“

⁴⁴هو يهوديه جي عبادتخانن ۾ منادي ڪندو رهيو.