2 Księga Samuela 20

20 ¹Był tam pewien nikczemny człowiek imieniem Szeba, syn Bikriego, Beniaminita. Zadął w trąbę i zawołał: „Nie mamy udziału w Dawidzie ani dziedzictwa w synu Isajego! Każdy do swojego namiotu, Izraelu!”

²Wtedy wszyscy mężowie izraelscy opuścili Dawida i poszli za Szebą, synem Bikriego; lecz mężowie judzcy trzymali się swojego króla, od Jordanu aż do Jerozolimy.

³Dawid wszedł do swojego domu w Jerozolimie, a król wziął dziesięć nałożnic, które zostawił, aby strzegły domu, i oddał je pod straż. Zaopatrywał je, lecz nie obcował z nimi. Pozostawały zamknięte aż do swojej śmierci, żyjąc jak wdowy.

⁴Król powiedział Amasie: „Zwołaj do mnie mężów judzkich w ciągu trzech dni, a i ty sam tu bądź”.

⁵Amasa poszedł zwołać Judę, lecz opóźnił się ponad czas, który mu król wyznaczył. ⁶Dawid powiedział Abiszajowi: „Szeba, syn Bikriego, wyrządzi nam teraz więcej zła niż Absalom. Weź sługi swojego pana i ścigaj go, bo inaczej dotrze do warownych miast i nam umknie”.

⁷Wyruszyli więc za nim ludzie Joaba, Kreteńczycy, Peletejczycy i wszyscy dzielni wojownicy, i wyszli z Jerozolimy, aby ścigać Szebę, syna Bikriego. ⁸Przy wielkim kamieniu w Gibeonie spotkał ich Amasa. Joab miał na sobie swój wojskowy strój, a na biodrach, przy pasie, miecz w pochwie; gdy wystąpił naprzód, miecz wypadł. ⁹Joab powiedział do Amasy: „Czy dobrze się masz, mój bracie?” I prawą ręką ujął Joab brodę Amasy, aby go pocałować. ¹⁰Amasa nie zauważył miecza w ręce Joaba. Joab uderzył go w brzuch, aż wnętrzności jego wylały się na ziemię. Bez drugiego ciosu Amasa umarł. Potem Joab i jego brat Abiszaj ścigali Szebę, syna Bikriego. ¹¹Jeden z młodzieńców Joaba stanął przy Amasie i powiedział: „Kto sprzyja Joabowi i kto jest za Dawidem — niech idzie za Joabem!” ¹²Amasa leżał zbroczony swoją krwią na środku drogi. Gdy ów człowiek zobaczył, że wszyscy wojownicy przystają, odciągnął Amasę z drogi na pole i narzucił na niego szatę, bo każdy, kto przechodził obok, zatrzymywał się. ¹³Gdy usunięto go z drogi, wszyscy mężowie poszli za Joabem, aby ścigać Szebę, syna Bikriego. ¹⁴Szeba przeszedł przez wszystkie plemiona Izraela aż do Abel-Bet-Maaki; a wszyscy Bikryci zebrali się i również poszli za nim. ¹⁵Przyszli i oblegli go w Abel-Bet-Maace. Usypali wał oblężniczy przeciwko miastu, stojący naprzeciw zewnętrznego szańca, podczas gdy wszyscy wojownicy Joaba rozbijali mur, aby go obalić.

¹⁶Wtedy pewna mądra kobieta zawołała z miasta: „Słuchajcie! Słuchajcie! Powiedzcie Joabowi: «Podejdź tu, abym mogła z tobą pomówić»”. ¹⁷Gdy się zbliżył, kobieta zapytała: „Czy ty jesteś Joab?” „Tak, to ja” — odpowiedział. Ona powiedziała: „Wysłuchaj słów swojej służebnicy”. „Słucham” — odpowiedział.

¹⁸I powiedziała: „Dawniej zwykło się mawiać: «Trzeba tylko poradzić się w Abel», i tak kończyła się sprawa. ¹⁹Jestem jedną z tych, którzy są spokojni i wierni w Izraelu. Ty zaś usiłujesz zniszczyć miasto, matkę w Izraelu. Dlaczego chcesz pochłonąć dziedzictwo naszego Ojca?” ^a a v19 „Miasto-matka” było ważnym ośrodkiem regionalnym, od którego zależały mniejsze miejscowości, szukając u niego wskazówek i ochrony.

²⁰Joab odpowiedział: „Nigdy, przenigdy nie chciałbym pochłonąć ani zniszczyć! ²¹Nie tak jest. Lecz Szeba, syn Bikriego, z gór Efraima, podniósł bunt przeciwko królowi, przeciwko Dawidowi. Wydajcie tego jednego człowieka, a odstąpię od miasta”. Kobieta powiedziała Joabowi: „Jego głowa zostanie ci zrzucona przez mur”.

²²Kobieta poszła do całego ludu ze swoim mądrym zamysłem. Odcięli głowę Szeby, syna Bikriego, i zrzucili ją Joabowi. Zadął on w trąbę i rozproszyli się od miasta, każdy do swojego domu. Joab zaś wrócił do króla do Jerozolimy.

²³Joab dowodził całym wojskiem Izraela; a Benajasz, syn Jojady, dowodził Kreteńczykami i Peletejczykami. ²⁴Adoram był nadzorcą robót przymusowych; Jehoszafat, syn Achiluda, był kronikarzem; ²⁵Szewa był pisarzem; a Sadok i Abiatar byli kapłanami; ²⁶a także Ira Jairyta był kapłanem Dawida.