دوم سموئیل 20

20 ¹در آنجا مردی پست به نام شِبَع، پسر بِکری بنیامینی، حضور داشت. او در شیپور دمید و فریاد برآورد: «ما را در داوود سهمی نیست، و در پسر یَسا میراثی! ای اسرائیل، هر کس به خیمهٔ خویش بازگردد!»

²پس همهٔ مردان اسرائیل داوود را ترک کردند و از شِبَع، پسر بِکری، پیروی نمودند؛ اما مردان یهودا از اردن تا اورشلیم به پادشاه خود چسبیدند.

³داوود به خانهٔ خویش در اورشلیم بازگشت، و پادشاه آن ده کنیز را که برای نگهبانی خانه بازگذاشته بود، گرفت و ایشان را زیر نظر نگه داشت. او نفقهٔ ایشان را می‌داد، اما با ایشان همبستر نمی‌شد. آنان تا روز مرگ خویش محبوس ماندند و همچون بیوگان زیستند.

⁴پادشاه به عَماسا گفت: «مردان یهودا را ظرف سه روز نزد من فراخوان، و خودت نیز اینجا حاضر باش.»

⁵پس عَماسا رفت تا یهودا را فراخواند، اما بیش از زمانی که پادشاه برایش تعیین کرده بود، درنگ کرد. ⁶داوود به اَبیشای گفت: «اکنون شِبَع، پسر بِکری، بیش از اَبشالوم به ما زیان خواهد رساند. مردان سرور خود را برگیر و او را تعقیب کن، مبادا به شهرهای حصاردار برسد و از چنگ ما بگریزد.»

⁷پس مردان یوآب، و کِریتیان و فِلیتیان و همهٔ دلاوران، از اورشلیم بیرون رفتند تا شِبَع، پسر بِکری، را تعقیب کنند. ⁸چون به آن سنگ بزرگ که در جِبعون بود رسیدند، عَماسا به استقبال ایشان آمد. یوآب جامهٔ نظامی خود را بر تن داشت و بر روی آن کمربندی بسته بود که شمشیری در غلاف بر کمرش قرار داشت؛ و چون پیش رفت، شمشیر بیرون افتاد. ⁹یوآب به عَماسا گفت: «ای برادرم، آیا به سلامتی؟» و یوآب با دست راست خود ریش عَماسا را گرفت تا او را ببوسد. ¹⁰اما عَماسا به شمشیری که در دست یوآب بود، توجه نکرد. یوآب آن را به شکمش فرو برد، چنان‌که روده‌هایش بر زمین ریخت، و بی‌آنکه ضربه‌ای دیگر بزند، عَماسا مرد. آنگاه یوآب و برادرش اَبیشای، شِبَع، پسر بِکری، را تعقیب کردند. ¹¹یکی از جوانان یوآب نزد عَماسا ایستاد و گفت: «هر که طرفدار یوآب است، و هر که برای داوود است، از پی یوآب برود!» ¹²و عَماسا در میان راه، غرق در خون خود، دست و پا می‌زد. چون آن مرد دید که همهٔ سپاهیان در آنجا می‌ایستند، عَماسا را از راه به صحرا کشید و جامه‌ای بر او انداخت، زیرا هر که می‌گذشت، درنگ می‌کرد. ¹³چون او را از راه دور کردند، همهٔ مردان از پی یوآب رفتند تا شِبَع، پسر بِکری، را تعقیب کنند. ¹⁴و شِبَع از میان همهٔ قبایل اسرائیل گذشت تا به آبیلِ بیت‌مَعکه رسید؛ و همهٔ بِکریان گرد آمدند و از پی او رفتند. ¹⁵پس آمدند و او را در آبیلِ بیت‌مَعکه محاصره کردند. در برابر شهر پشته‌ای برای محاصره برپا داشتند که در برابر باروی بیرونی قرار گرفت، و همهٔ سپاهیانِ همراه یوآب دیوار را می‌کوبیدند تا آن را فرو ریزند.

¹⁶آنگاه زنی دانا از شهر ندا در داد: «بشنوید! بشنوید! به یوآب بگویید: ‹اینجا نزدیک بیا تا با تو سخن گویم.›» ¹⁷چون نزدیک شد، آن زن پرسید: «آیا تو یوآب هستی؟» گفت: «من هستم.» زن گفت: «سخنان کنیز خود را بشنو.» گفت: «می‌شنوم.»

¹⁸زن گفت: «در ایام قدیم چنین می‌گفتند: ‹در آبیل مشورت بجویید،› و بدین‌گونه مطلب فیصله می‌یافت. ¹⁹من از صلح‌جویان و وفاداران اسرائیلم. تو می‌کوشی شهری را، مادری را در اسرائیل، نابود کنی. چرا میراث پدر ما را می‌بلعی؟» ^a a v19 «شهر مادر» مرکزی مهم در منطقه بود که شهرهای کوچک‌تر برای راهنمایی و حمایت به آن وابسته بودند.

²⁰یوآب پاسخ داد: «حاشا، حاشا از من که ببلعم یا نابود کنم! ²¹چنین نیست. بلکه مردی از کوهستان اِفرایِم، به نام شِبَع، پسر بِکری، دست خود را بر ضدّ پادشاه، بر ضدّ داوود، برافراشته است. تنها همین یک مرد را تسلیم کنید، و من از شهر عقب خواهم کشید.» زن به یوآب گفت: «اینک سر او از بالای دیوار نزد تو افکنده خواهد شد.»

²²پس آن زن با تدبیر عاقلانهٔ خویش نزد همهٔ قوم رفت، و ایشان سر شِبَع، پسر بِکری، را بریدند و نزد یوآب افکندند. آنگاه او در شیپور دمید و همه از شهر پراکنده شدند، هر کس به خانهٔ خویش. و یوآب نزد پادشاه به اورشلیم بازگشت.

²³یوآب فرماندهٔ تمامی سپاه اسرائیل بود؛ و بِنایا، پسر یِهویاداع، فرماندهٔ کِریتیان و فِلیتیان بود؛ ²⁴و اَدورام سرپرست کارگرانِ بیگاری بود؛ و یِهوشافاط، پسر اَخیلود، وقایع‌نگار بود؛ ²⁵و شِوا کاتب بود؛ و صادوق و اَبیاتار کاهنان بودند؛ ²⁶و عیرای یائیری نیز کاهن داوود بود.