دوم سموئیل 21

21 ¹در روزگار داوود، سه سال پیاپی قحطی بود؛ پس داوود دربارهٔ آن از پدر ما جویا شد. و پدر ما فرمود: «خون‌ریزی بر گردن شائول و خاندان اوست، زیرا جِبعونیان را کشت.»

²پس پادشاه جِبعونیان را فراخواند و با ایشان سخن گفت. (جِبعونیان از بنی‌اسرائیل نبودند، بلکه از بازماندگان اَموریان بودند؛ اسرائیل سوگند خورده بود که ایشان را زنده نگاه دارد، اما شائول در غیرت خود برای اسرائیل و یهودا، در پی کشتن ایشان برآمده بود.) ³داوود از جِبعونیان پرسید: «برای شما چه می‌توانم بکنم؟ چگونه کفاره کنم تا قوم پدر ما را برکت دهید؟»

⁴جِبعونیان گفتند: «میان ما و شائول یا خاندانش، سخن از نقره و طلا نیست، و ما را حقّ کشتن کسی در اسرائیل نیست.» داوود گفت: «هرچه بگویید، برایتان انجام خواهم داد.»

⁵ایشان به پادشاه گفتند: «آن مردی که ما را نابود کرد و برای هلاکت ما توطئه چید، تا در سراسر خاک اسرائیل جایی برایمان باقی نماند، ⁶هفت تن از نسل او به ما سپرده شوند، تا آنان را به حضور خداوند در جِبعهٔ شائول، برگزیدهٔ خداوند، به دار آویزیم.» پادشاه گفت: «آنان را خواهم سپرد.»

⁷اما پادشاه مِفیبوشِت، پسر یوناتان، پسر شائول را دریغ داشت، به سبب سوگندی که به حضور پدر ما میان داوود و یوناتان، پسر شائول، بسته شده بود. ⁸اما پادشاه اَرمونی و مِفیبوشِت را گرفت، آن دو پسری که رِصفه دختر اَیه برای شائول زاده بود، همراه با پنج پسری که میرَب دختر شائول برای عَدرِئیل پسر بَرزِلای مِحولاتی زاده بود. ⁹او آنان را به دست جِبعونیان سپرد، و ایشان آنان را بر کوه به حضور پدر ما به دار آویختند؛ آن هفت تن با هم افتادند. آنان در نخستین روزهای درو، هنگام آغاز درو جو، کشته شدند.

¹⁰آنگاه رِصفه دختر اَیه پلاس گرفت و آن را بر صخره گسترد، از آغاز درو تا آنگاه که باران بر بدن‌ها بارید؛ به روز پرندگان را از آنان دور می‌داشت و به شب جانوران وحشی را. ^a a v10 پلاس پارچه‌ای زبر و تیره بود که به نشانهٔ آشکار سوگواری و اندوه پوشیده می‌شد. ¹¹چون به داوود خبر دادند که رِصفه دختر اَیه، مُتعهٔ شائول، چه کرده است، ¹²نزد مردان یابیش‌جِلعاد رفت و استخوان‌های شائول و پسرش یوناتان را برگرفت، همان‌ها که ایشان پنهانی از میدان بیت‌شان ربوده بودند، جایی که فلسطینیان آنان را در روزی که شائول را در جِلبوعَه کشتند، آویخته بودند. ¹³او استخوان‌های شائول و استخوان‌های پسرش یوناتان را از آنجا برآورد، و استخوان‌های به‌دارآویختگان را نیز گرد آوردند. ¹⁴استخوان‌های شائول و پسرش یوناتان را در صِلَع در سرزمین بنیامین، در آرامگاه پدرش قِیس دفن کردند، و هر آنچه پادشاه فرمان داده بود، به جا آوردند. پس از آن، پدر ما دعاها را برای آن سرزمین اجابت فرمود.

جنگاوران داوود غول‌های فلسطینی را شکست می‌دهند

¹⁵بار دیگر میان فلسطینیان و اسرائیل جنگ درگرفت. داوود با خادمانش فرود آمد تا با فلسطینیان بجنگد، و خسته شد. ¹⁶اِشبی‌بِنوب، از نسل رافا، که سرِ نیزهٔ برنجی‌اش حدود هفت‌ونیم پوند وزن داشت و شمشیری نو بر کمر داشت، نزدیک بود داوود را از پای درآورد. ^b b v16 رافا نیای طایفه‌ای از جنگاوران به‌ویژه تنومند بود — همان غول‌هایی که در میان فلسطینیان می‌جنگیدند. ¹⁷اما اَبیشای پسر صِرویه به یاری داوود آمد، فلسطینی را زد و کشت. آنگاه مردان داوود برای او سوگند خورده، گفتند: «دیگر هرگز با ما به نبرد بیرون میا، مبادا چراغ اسرائیل را خاموش کنی.»

¹⁸پس از آن، بار دیگر در جُوب با فلسطینیان جنگی درگرفت. آنگاه سِبِکای حوشاتی، ساف را که از نسل رافا بود، کشت. ¹⁹بار دیگر در جُوب با فلسطینیان جنگی درگرفت، جایی که اِلحانان پسر یاعیرِاورِگیم بیت‌لحمی، جُلیات جتّی را کشت، که چوب نیزه‌اش همچون نوردِ بافندگان بود. ²⁰بار دیگر در جَت جنگ درگرفت، جایی که مردی تنومند بود که در هر دست شش انگشت و در هر پا شش انگشت داشت — روی هم بیست‌وچهار انگشت؛ او نیز از نسل رافا زاده شده بود. ²¹و چون اسرائیل را ریشخند کرد، یوناتان پسر شِمعی، برادر داوود، او را زد. ²²این چهار تن از نسل رافا در جَت بودند، و به دست داوود و خادمانش افتادند.