2 Księga Samuela 21

21 ¹Za dni Dawida nastał głód, trwający trzy lata, rok po roku; Dawid więc pytał o to naszego Ojca. A nasz Ojciec odpowiedział: „Na Saulu i na jego domu ciąży wina krwi, ponieważ wydał na śmierć Gibeonitów.”

²Wezwał więc król Gibeonitów i przemówił do nich. (Gibeonici nie byli Izraelitami, lecz resztką Amorytów; Izrael przysiągł ich oszczędzić, lecz Saul, zapalony dla Izraela i Judy, usiłował ich wytępić.). ³Dawid zapytał Gibeonitów: „Co mogę dla was uczynić? Jak mam dokonać zadośćuczynienia, abyście błogosławili lud naszego Ojca?”

⁴Gibeonici odpowiedzieli: „Nie chodzi o srebro ani złoto między nami a Saulem czy jego domem, ani nie mamy prawa zabić kogokolwiek w Izraelu.” Dawid rzekł: „Cokolwiek powiecie, to dla was uczynię.”

⁵Odpowiedzieli królowi: „Człowiek, który nas wytępił i knuł naszą zagładę, abyśmy nie mieli już miejsca nigdzie w granicach Izraela — ⁶niech nam wydanych zostanie siedmiu mężów z jego potomków, a powiesimy ich przed Panem w Gibei Saula, wybrańca Pana.” Król rzekł: „Wydam ich.”

⁷Lecz król oszczędził Mefiboszeta, syna Jonatana, syna Saula, ze względu na przysięgę przed naszym Ojcem między Dawidem a Jonatanem, synem Saula. ⁸Lecz król wziął Armoniego i Mefiboszeta, dwóch synów, których Rispa, córka Ajji, urodziła Saulowi, oraz pięciu synów, których Merab, córka Saula, urodziła Adrielowi, synowi Barzillaja Mecholatyty. ⁹Wydał ich Gibeonitom, którzy powiesili ich na górze przed naszym Ojcem; i padło tych siedmiu razem. Zostali straceni w pierwszych dniach żniwa, gdy zaczynały się żniwa jęczmienia.

¹⁰Wtedy Rispa, córka Ajji, wzięła wór i rozpostarła go sobie na skale, od początku żniwa aż do czasu, gdy spadł na nich deszcz; za dnia odpędzała od nich ptaki, a nocą dzikie zwierzęta. ^a a v10 Wór to szorstka, ciemna tkanina noszona jako widoczny znak żałoby i smutku. ¹¹Gdy doniesiono Dawidowi, co uczyniła Rispa, córka Ajji, nałożnica Saula, ¹²poszedł i wziął od mieszkańców Jabesz w Gileadzie kości Saula i kości jego syna Jonatana, które oni potajemnie zabrali z placu w Bet-Szean, gdzie powiesili je Filistyni w dniu, gdy zabili Saula na Gilboa. ¹³Zabrał stamtąd kości Saula i kości jego syna Jonatana, a także zebrano kości powieszonych. ¹⁴I pochowano kości Saula i jego syna Jonatana w Seli, w ziemi Beniamina, w grobie jego ojca Kisza, i uczyniono wszystko, co król nakazał. Potem nasz Ojciec wysłuchał modlitw za ten kraj.

Wojownicy Dawida pokonują filistyńskich olbrzymów

¹⁵Znów wybuchła wojna między Filistynami a Izraelem. Dawid zszedł wraz ze swoimi sługami, aby walczyć z Filistynami, i zmęczył się. ¹⁶A Iszbi-Benob, potomek Rafy, którego spiżowy grot włóczni ważył około siedmiu i pół funta i który przypasał nowy miecz, zamierzał zabić Dawida. ^b b v16 Rafa był przodkiem rodu niezwykle rosłych wojowników — olbrzymów, którzy walczyli wśród Filistynów. ¹⁷Lecz Abiszaj, syn Serui, przyszedł mu z pomocą, uderzył Filistyna i zabił go. Wtedy ludzie Dawida przysięgli mu: „Nigdy więcej nie wyruszysz z nami do bitwy, abyś nie zgasił lampy Izraela.”

¹⁸Potem znów wybuchła wojna z Filistynami w Gob. Wtedy Sibbekaj Chuszatyta zabił Safa, jednego z potomków Rafy. ¹⁹I znów wybuchła wojna z Filistynami w Gob, gdzie Elchanan, syn Jaare-Oregima Betlejemity, zabił Goliata Gittytę, którego drzewce włóczni było jak wał tkacki. ²⁰Znów wybuchła wojna w Gat, gdzie był pewien ogromny mąż, który miał po sześć palców u każdej ręki i po sześć u każdej nogi — razem dwadzieścia cztery; i on także był potomkiem Rafy. ²¹A gdy urągał Izraelowi, zabił go Jonatan, syn Szimejego, brata Dawida. ²²Tych czterech pochodziło od Rafy w Gat i padło z ręki Dawida i jego sług.