Welas Asih tumrap Yakub

Sawise kaparingan katentreman dening Rama kita, Israel ngidungake pamoyok marang panindhes kang wis tiba: bumi dadi ayem, malah wit-wit eres uga lega. Kang tau kandha arep menek ngungkuli lintang-lintang, saiki gumlethak ing antarane set, ora oleh kuburan. Banjur Filisti dielingake supaya aja padha surak-surak.

Pasal 14.

Awit panggalihe Rama kita bakal trenyuh marga welas marang Yakub; Panjenengane bakal milih Israel maneh lan manggonake wong-wong mau ing tanahe dhewe. Wong manca bakal gabung karo wong-wong mau sarta ngraket marang turune Yakub. Para bangsa bakal nggawa wong-wong mau lan ngeterake menyang panggonane, sarta turune Israel bakal ndarbeni wong-wong mau minangka abdi lanang lan wadon ing tanahe Rama kita. Wong-wong mau bakal nawan para kang maune nawan dheweke, sarta ngereh para kang nindhes dheweke.

Ing dina nalika Rama kita maringi kowe katentreman saka kasangsaran, karusuhan, lan pagawean peksan kang abot kang ditanggung kowe, kowe bakal ngucapake tetembungan pamoyok iki marang raja Babil: Wah, si panindhes wis mandheg! Wah, bebendune wis sirep! Rama kita wis nugelake tekene wong duraka, lan teken kaprabone para panguwasa, kang nggebugi para bangsa kanthi bebendu nganggo gebugan tanpa kendhat, kang ngereh para bangsa kanthi nepsu sarta nganiaya tanpa leren. Salumahing bumi wis tentrem lan sepi; wong-wong padha surak-surak ngidung. Malah wit-wit cemara padha bungah marga saka kowe, semono uga wit-wit cedar ing Libanon: “Wiwit kowe digulingake, ora ana wong negor kang munggah nyedhaki aku kabeh.” Alam maut ing ngisor kono digugah supaya methukake kowe ing tekamu; arwah-arwah padha ditangekake kanggo mapag kowe, yaiku kabeh kang maune dadi panggedhene bumi; kabeh kang maune dadi raja-rajane para bangsa padha ditangekake saka dhampare. Kabeh bakal mangsuli lan kandha marang kowe: “Kowe uga wis dadi ringkih kaya aku kabeh! Kowe wis dadi padha karo aku kabeh! Kamulyanmu wis digawa mudhun menyang alam maut, dalah swarane clempung-clempungmu; set padha digelar minangka paturonmu ing sangisormu, lan cacing-cacing dadi kemulmu.” Kaya ngapa anggonmu tiba saka langit, he Lintang Panjer Esuk, putrane wayah bangun esuk! Kaya ngapa anggonmu ditegor nganti tiba ing bumi, he kowe kang ngrubuhake para bangsa! ^a Kowe ngunandika ing atimu, “Aku arep munggah menyang langit; dhamparku bakal dakjunjung ngungkuli lintang-lintange Gusti Allah; aku bakal lungguh ing gununge paseban, ing pojok lor kang adoh dhewe. Aku bakal munggah ngungkuli dhuwure mega; aku bakal madhakake awakku karo Kang Mahaluhur.” Nanging kowe digawa mudhun menyang alam maut, menyang jurang kang jero dhewe. Wong-wong kang ndeleng kowe bakal mandeng marang kowe kanthi gumun: “Apa iki wonge kang gawe bumi gonjing, kang ngoregake karajan-karajan, kang gawe jagad dadi kaya ara-ara samun lan ngrubuhake kutha-kuthane, kang ora gelem ngeculake para tawanane supaya padha mulih?” Kabeh raja-rajane para bangsa padha sumare kanthi kamulyan, saben-saben ing kuburane dhewe; nanging kowe dibuwang, adoh saka kuburanmu, kaya pang kang digethingi, ketutupan dening wong-wong kang dipateni, yaiku kang padha ketaman pedhang, kang padha mudhun menyang watu-watuning jurang, kaya bangke kang diidak-idak. Kowe ora bakal dikubur bareng karo wong-wong mau, awit kowe wis ngrusak tanahmu dhewe, kowe wis mateni bangsamu dhewe. Muga-muga turune wong kang gawe piala aja nganti disebut maneh ing salawase! Padha nyawisna pembantaian kanggo anak-anake lanang awit saka kaluputane para leluhure, supaya aja nganti padha ngadeg lan nguwasani bumi sarta ngebaki jagad kanthi kutha-kutha.

“Aku bakal tumindak nglawan wong-wong mau, mangkono pangandikane Rama kang nguwasani wadyabala ing swarga, sarta Aku bakal nyirnakake saka Babil jeneng lan turahan, anak-putu lan turune, mangkono pangandikane Rama kita. Aku bakal ndadekake panggonan iku dadi enggon landhak lan blumbang-blumbang banyu, sarta Aku bakal nyaponi kutha iku nganggo sapu karusakan, mangkono pangandikane Rama kang nguwasani wadyabala ing swarga.”

Apa kang wis Dikarsakake dening Sang Rama

Rama kang nguwasani wadyabala ing swarga wis prasetya, pangandikane: “Satemene kaya kang wis Dakrancang, kaya mengkono bakal kelakon; kaya kang wis Daktetepake, kaya mengkono bakal lestari. Aku bakal nugelake wong Asyur ana ing tanahKu, lan ana ing gunung-gunungKu dheweke bakal Dakidak-idak; pasangane bakal diilangi saka wong-wong mau, lan momotane bakal dijabel saka pundhake. Iki rancangan kang wis ditetepake tumrap salumahing bumi, lan iki asta kang kaacungake marang sakehing bangsa. Awit Rama kang nguwasani wadyabala ing swarga wis netepake, lan sapa kang bisa mbatalake? Astane wis kaacungake, lan sapa kang bisa mbalekake?”

Nalika Prabu Ahas Seda

Ing taun sedane Prabu Ahas, ana wangsit kang mangkene: Aja padha bungah, he kowe kabeh wong Filisti, marga teken kang wis nggebug kowe iku wis tugel; awit saka oyode ula bakal metu ula bedhudhak, lan wohe bakal dadi ula geni kang mabur nyamber. Wong kang mlarat dhewe bakal padha oleh pangonan kanthi tentrem, lan wong kang kekurangan bakal padha turu kanthi aman; nanging oyodmu bakal Dakpateni nganggo pailan, lan pailan iku bakal numpes turahanmu. Nangisa, he gapura; sesambata, he kutha; ajura marga wedi, he kowe kabeh wong Filisti! Awit ana kukus kang metu saka arah lor, lan ora ana prajurit siji-sijia kang keri ing barisane. Wangsulan apa kang bakal diwenehake marang para utusane bangsa iku? “Rama kita wis njejegake Sion, lan ing kono para umate kang sangsara padha oleh pangungsen.”