يسعياه 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ جي دل يعقوب تي رحم ڪندي، هو وري اسرائيل کي چونڊيندو ۽ کين پنهنجي ئي ملڪ ۾ وسائيندو. پرڏيهي ماڻهو انهن سان گڏجي ويندو ۽ يعقوب جي گھراڻي سان جڙي ويندو. ²قومون کين کڻي سندن جاءِ تي پهچائينديون، ۽ اسرائيل جو گھراڻو انهن کي اسان جي پيءُ جي ملڪ ۾ نوڪر ۽ نوڪرياڻيون بڻائي پنهنجو ڪندو. جن کين قيد ڪيو هو، تن کي هو قيد ڪندا ۽ جن کين ستايو هو، تن تي حڪومت ڪندا.

³جنهن ڏينهن اسان جو پيءُ اوهان کي اوهان جي ڏک، بيچيني ۽ اوهان تي زوريءَ مڙهيل سخت مشقت کان آرام ڏيندو، ⁴تڏهن اوهين بابل جي بادشاهه تي هي طعنو هڻندا تہ ظالم ڪيئن ختم ٿي ويو! سندس ڪاوڙ ڪيئن ٿمي وئي! ⁵اسان جي پيءُ بدڪارن جي لٺ ڀڃي ڇڏي، حاڪمن جو راجدنڊ بہ ڀڃي ڇڏيائين، ⁶جنهن غضب ۾ قومن کي لڳاتار ڌڪ هنيا، جنهن ڪاوڙ ۾ ملڪن تي حڪومت ڪئي ۽ بي رحميءَ سان ستايائين. ⁷سموري زمين آرام ۾ ۽ چين ۾ آهي؛ ماڻهو ڳائڻ لڳن ٿا. ⁸صنوبر جا وڻ بہ تو تي خوش ٿين ٿا، ۽ لبنان جا ديودار بہ چون ٿا تہ ”جڏهن کان تون ڪيرايو ويو آهين، تڏهن کان ڪو ڪاٺيون ڪٽيندڙ اسان تي چڙهائي نہ ٿو ڪري.“ ⁹هيٺين قبر تنهنجي اچڻ تي تو سان ملڻ لاءِ ڇرڪي اُٿي آهي؛ اها مئلن جي روحن کي تنهنجي آجيان لاءِ جاڳائي ٿي، اهي سڀ جيڪي زمين جا اڳواڻ هئا؛ اها قومن جي انهن سڀني بادشاهن کي سندن تخت تان اُٿاري ٿي. ¹⁰اهي سڀ توکي وراڻيندا تہ ”تون بہ ڪمزور ٿي ويو آهين، اسان وانگر! تون اسان جهڙو ٿي ويو آهين! ¹¹تنهنجي شان شوڪت قبر ۾ لاٿي وئي آهي، تنهنجي بربط جي سرن سان گڏ؛ تنهنجو پلنگ ٿي ڪيڙا وڇايل آهن تنهنجي هيٺان، ۽ ڪرم تنهنجو ڍڪڻ آهن.“ ¹²تون آسمان کان ڪيئن ڪري پيو آهين، اي صبح جا تارا، اي سحر جا پٽ! تون زمين تي ڪيئن ڪٽي ڇڏيو ويو آهين، تون جنهن قومن کي ڪيرايو هو! ^a a v12 ڪريل صبح جي تاري اسان جي پيءُ کي سڃاتو هو ۽ کيس رد ڪيائين، ۽ اسان جي پيءُ جي ٺاهيل مخلوق جي حيثيت ۾ پنهنجي جاءِ قبول ڪرڻ بدران اسان جي پيءُ جي جاءِ وٺڻ جي ڪوشش ڪيائين. ¹³تو پنهنجي دل ۾ چيو تہ ”آءٌ آسمان ڏانهن چڙهندس؛ آءٌ پنهنجو تخت خدا جي تارن کان مٿي ڪندس؛ آءٌ مجلس جي جبل تي، اتر جي پري ڪنڊن ۾ ويھندس. ¹⁴آءٌ ڪڪرن جي مٿاهين جاين کان مٿي چڙهندس؛ آءٌ پاڻ کي سڀ کان مٿانهين جهڙو بڻائيندس.“ ¹⁵پر تون قبر ۾، کڏ جي پري ترين ڪنڊ تائين هيٺ آندو ويو آهين. ¹⁶جيڪي توکي ڏسندا، سي توکي گھوري ڏسندا ۽ حيران ٿي چوندا تہ ”ڇا هي اهو ماڻهو آهي جنهن ڌرتيءَ کي ڏڪايو، جنهن بادشاهتن کي لوڏي ڇڏيو، ¹⁷جنهن دنيا کي بيابان جهڙو ڪري ڇڏيو ۽ سندس شهر ڊاهي ڇڏيا، جنهن پنهنجن قيدين کي گھر وڃڻ نہ ڏنو؟“ ¹⁸قومن جا سڀ بادشاهه جلوي ۾، هر هڪ پنهنجي مقبري ۾ پيا آهن؛ ¹⁹پر تون پنهنجي قبر کان پري، نفرت جوڳي ٽاريءَ وانگر ٻاهر اڇلايو ويو آهين، قتل ٿيلن سان ڍڪيل، جيڪي تلوار سان ڇيدايل آهن، جيڪي کڏ جي پٿرن ڏانهن هيٺ وڃن ٿا، لتاڙيل لاش وانگر. ²⁰تون دفن ۾ انهن سان گڏ نہ ڪيو ويندين، ڇاڪاڻ تہ تو پنهنجو ملڪ تباهه ڪيو، تو پنهنجا ماڻهو ماري ڇڏيا. بدڪارن جي اولاد جو نالو وري ڪڏهن بہ نہ وٺبو! ²¹سندس پٽن لاءِ ذبح جو بندوبست ڪريو، سندن ابن ڏاڏن جي ڏوهه سبب، تہ جيئن اهي اُٿي زمين تي قبضو نہ ڪري سگھن ۽ سموري دنيا کي شهرن سان ڀري نہ سگھن.

²²”آءٌ سندن خلاف اُٿندس، آسمان جي لشڪرن جو پيءُ ٿو فرمائي، ۽ آءٌ بابل مان نالو ۽ بچيل ماڻهو، اولاد ۽ نسل ڪٽي ڇڏيندس، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي. ²³آءٌ ان کي ڪنڊيارن جو بسيرو ۽ پاڻيءَ جا تلاءَ بڻائيندس، ۽ تباهيءَ جي جھاڙو سان ان کي صاف ڪري ڇڏيندس، آسمان جي لشڪرن جو پيءُ ٿو فرمائي.“

پيءُ جو ڪيل ارادو

²⁴آسمان جي لشڪرن جي پيءُ قسم کنيو آهي تہ ”بيشڪ جيئن مون سوچيو، تيئن ئي ٿيندو؛ جيئن مون ارادو ڪيو، تيئن ئي قائم رهندو. ²⁵آءٌ پنهنجي ملڪ ۾ اسوري کي ڀڃي ڇڏيندس، ۽ پنهنجن جبلن تي کيس پيرن هيٺان لتاڙيندس؛ سندس جوا انهن تان لاٿو ويندو، ۽ سندس بار سندن ڪلهي تان هٽايو ويندو. ²⁶هي اهو ارادو آهي جيڪو سموري زمين جي خلاف مقرر ڪيو ويو آهي، ۽ هي اهو هٿ آهي جيڪو سڀني قومن مٿان وڌايل آهي. ²⁷ڇاڪاڻ تہ آسمان جي لشڪرن جي پيءُ فيصلو ڪيو آهي، تہ ان کي ڪير رد ڪري سگھي ٿو؟ سندس هٿ وڌايل آهي، تہ ان کي ڪير موڙي سگھي ٿو؟“

جڏهن بادشاهه آحز مري ويو

²⁸جنهن سال بادشاهه آحز وفات ڪئي، انهيءَ سال هي پيغام آيو: ²⁹اي سڄي فلستين، خوش نہ ٿيءُ تہ تو کي هڻندڙ لٺ ڀڳي وئي آهي؛ ڇاڪاڻ تہ نانگ جي پاڙ مان ڪارو نانگ نڪرندو، ۽ ان جو ميوو اڏامندڙ باهه جهڙو نانگ هوندو. ³⁰غريبن ۾ سڀ کان غريب امن سان چرندا، ۽ مسڪين بي فڪر ٿي ستي رهندا؛ پر آءٌ تنهنجي پاڙ کي ڏڪار سان ماريندس، ۽ اهو تنهنجي بچيل ماڻهن کي برباد ڪري ڇڏيندو. ³¹اي دروازا، وين ڪر؛ اي شهر، رڙ ڪر؛ اي سڄي فلستين، ڊپ کان ڳري وڃ! ڇاڪاڻ تہ اتر کان دونهون ٿو اچي، ۽ سندس صفن ۾ هڪ بہ سپاهي پوئتي نہ ٿو رهي. ³²قوم جي قاصدن کي ڪهڙو جواب ڏنو ويندو؟ ”اسان جي پيءُ صيون جو بنياد رکيو آهي، ۽ سندس قوم جا ستايل ان ۾ پناهه وٺن ٿا.“