يشعياه 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹ځکه چې زمونږ د پلار زړۀ به د يعقوب دپاره رحم وکړى؛ هغه به بيا اِسرائيل غوره کړى او خپله زمکه کښې به يې مېشت کړى. پردے به ورسره يوځائ شى او د يعقوب کور سره به ځان ملګرے کړى. ²قومونه به هغوئ واخلى او خپل ځائ ته به يې راولى، او د اِسرائيل کور به هغوئ زمونږ د پلار په زمکه کښې د نر او ښځې نوکرانو په توګه ملکيت کړى. هغوئ به خپل قيديان ونيسى او په خپلو ظالمانو به حکومت وکړى.

³په هغه ورځ چې زمونږ پلار تاسو ته ستاسو د درد، تکليف او هغه سختو مزدوريو نه چې په زور درباندې تحميل شوې وې، آرام درکوى، ⁴نو تاسو به د بابل په بادشاه باندې دا طعنه واخلئ چې، کوم شان ظالم بند شو! کوم شان د هغۀ قهر بند شو! ⁵زمونږ پلار د بدکارانو عصا ماته کړه، د حاکمانو شاهى عصا، ⁶هغه چې قومونه يې په غضب کښې بې‌شماره ګوزارونو سره وهل، هغه چې په قهر کښې يې په قومونو باندې بې‌رحمه ظلم سره حکومت کولو. ⁷ټوله زمکه په آرام او چوپتيا کښې ده؛ خلق په نغمو کښې راوتلى. ⁸حتىٰ سروې هم ستا په حقله خوشحالى کوى، او د لبنان ديارونه چې، ”کله چې تۀ پرېوتلے، نو هيڅ لرګى پرېکوونکے زمونږ خلاف نۀ راخېژى.“ ⁹لاندې قبر ستا د راتلو په وخت ستا د مِلاوېدو دپاره راپاڅېدلے دے؛ ستا د ښۀ راغلاست دپاره روحونه راپارَوى، هغه ټول چې د زمکې مشران وُو؛ هغه ټول چې د قومونو بادشاهان وُو له خپلو تختونو راپاڅوى. ¹⁰هغوئ ټول به جواب درکړى او تا ته به ووائى چې، ”تۀ هم زمونږ په شان کمزورے شوے يې! تۀ زمونږ په شان شوے يې! ¹¹ستا شان و شوکت قبر ته راکوز کړے شو، د ستا د ربابونو د موسيقۍ سره؛ د کرمونه ستا لاندې ستا د بسترې په توګه خواره شوى، او چينجى ستا پوښ دى.“ ¹²اے د سحر زويه، د ورځې ستوريه، تۀ د آسمان نه کوم شان راپرېوتلے! تۀ کوم شان زمکې ته راپرېکړے شوے، اے هغه چې قومونه دې مغلوب کړل! ^a a v12 دغه راپرېوتلے د ورځې ستورى زمونږ پلار پېژندلے وو او هغه يې رد کړو، او کوشش يې کولو چې د زمونږ د پلار ځائ ونيسى، نۀ دا چې خپل ځائ د يو مخلوق په توګه چې زمونږ پلار جوړ کړے دے قبول کړى. ¹³تا په خپل زړۀ کښې ووئيل چې، ”زۀ به آسمان ته وخېژم؛ زۀ به خپل تخت د خُدائ پاک له ستورو پورته اوچت کړم؛ زۀ به د جرګې په غرۀ باندې کښېنم، د شمال په لرو حدودو کښې. ¹⁴زۀ به د ورېځو له اوچتو ځايونو پورته وخېژم؛ زۀ به ځان د تر ټولو اوچت په شان کړم.“ ¹⁵خو تۀ قبر ته راکوز کړے شوے، د ګړنګ لرو حدودو ته. ¹⁶هغه چې تا وينى، تا ته به ځير ځير ګورى او حيران به شى چې، ”آيا دا هغه سړے دے چې زمکه يې رپولې وه، چې بادشاهۍ يې لړزولې وې، ¹⁷چې دُنيا يې د بيابان په شان کړې وه او ښارونه يې نړولى وُو، چې خپلو قيديانو ته يې کور ته د تلو اجازت نۀ ورکولو؟“ ¹⁸د قومونو ټول بادشاهان په لوئۍ کښې پراتۀ دى، هر يو په خپل قبر کښې؛ ¹⁹خو تۀ د خپل قبر نه لرې بهر غورزولے شوے، د يوې کرکجنې څانګې په شان، د وژلو شويو لاندې پټ، د هغوئ چې په تُوره سوړ شوى، چې د ګړنګ تيږو ته راکوزيږى، د پښو لاندې شوى مُردار په شان. ²⁰تۀ به د هغوئ سره په دفن کښې يوځائ نۀ شې، ځکه چې تا خپله زمکه برباد کړه، تا خپل خلق ووژل. دې دپاره چې د بدکارانو اولاد دې بيا هيڅکله هم نوم وانۀ خستے شى! ²¹د هغۀ د زامنو دپاره قتل عام تيار کړئ د هغوئ د پلرونو د ګناه په سبب، دې دپاره چې هغوئ راپاڅېدلے او زمکه ونۀ نيسى او ټوله دُنيا په ښارونو ونۀ ډکوى.

²²”زۀ به د هغوئ خلاف راپاڅم، د آسمانى لښکرو پلار فرمائى، او زۀ به له بابل نه نوم او پاتې شوے ختم کړم، اولاد او نسل، زمونږ پلار فرمائى. ²³زۀ به دا د ځنګلى شنوک ځائ او د اوبو ډنډونه جوړ کړم، او زۀ به دا د تباهۍ په جارو سره جارو کړم، د آسمانى لښکرو پلار فرمائى.“

څۀ چې پلار اراده کړې ده

²⁴د آسمانى لښکرو پلار قسم خوړلے دے چې، ”يقيناً څنګه چې ما منصوبه جوړه کړې، هم داسې به کيږى؛ څنګه چې ما فيصله کړې، هم داسې به قائم پاتې شى. ²⁵زۀ به آشوري په خپله زمکه کښې مات کړم، او په خپلو غرونو باندې به زۀ هغه د پښو لاندې کړم؛ د هغۀ يوغ به د هغوئ نه لرې شى، او د هغۀ بوج به د هغوئ د اوږې نه لرې شى. ²⁶دا هغه اراده ده چې د ټولې زمکې خلاف ټاکلے شوې، او دا هغه لاس دے چې په ټولو قومونو باندې غزولے شوے. ²⁷ځکه چې د آسمانى لښکرو پلار فيصله کړې ده، نو څوک يې بدلولے شى؟ د هغۀ لاس غزولے شوے دے، نو څوک يې بيرته واپس کولے شى؟“

کله چې آحاز بادشاه مړ شو

²⁸په هغه کال کښې چې آحاز بادشاه مړ شو، دا پېشګوئى راغله چې: ²⁹اے ټوله فلستينه، خوشحالى مۀ کوئ چې هغه لښتے چې تاسو يې وهلى وئ، مات شوے؛ ځکه چې د مار له ريښې نه به يو کاله مار راووځى، او د هغۀ مېوه به يو الوتونکے، اوربل مار وى. ³⁰د غريبانو تر ټولو غريبان به په امن کښې څَروى، او محتاجان به په حفاظت سره پرېوځى؛ خو زۀ به ستا ريښه په قحط سره ووژنم، او دا به ستا پاتې شوے تباه کړى. ³¹اے دروازې، آه و زارۍ وکړه؛ اے ښاره، چغې ووهه؛ اے ټوله فلستينه، د وېرې نه وويلې شه! ځکه چې د شمال نه لوګے راووځى، او د هغۀ په صفونو کښې يو سپاهى هم شاته نۀ پاتې کيږى. ³²د هغه قوم استازيو ته به څۀ جواب ورکړے شى؟ ”زمونږ پلار صيون بنياد کړے دے، او په هغې کښې د هغۀ د خلقو ستومانه شوى پناه مومى.“