د بابل په حقله يو کلام
هغه لښکرې چې پر غرونو راټولېږي زموږ د پلار خپلې دي، د بابل پر وړاندې رابلل شوې. هغه ورځ چې بیانېږي ظالمانه ده — ستوري تیاره، زړونه ویلي کېږي، ماشومان وژل کېږي، هېڅ رحم نه کېږي. د سلطنتونو ګوهر په کنډوالو بدلېږي چېرې چې د دښتې ځناور چیغې وهي.
13 1د بابل په حقله هغه پېغام چې د آموص زوئ يسعياه وليدو.
2”په يوه بربنډه غونډۍ باندې جنډه اوچته کړئ؛ هغوئ ته آواز وکړئ، په خپل لاس اشاره وکړئ چې هغوئ د اميرانو دروازو ته ننوځى. 3ما پخپله خپلو پاکو کړو خلقو ته حُکم ورکړے دے؛ ما خپل جنګيالي راوبلل چې زما غضب پوره کړى—هغه کسان چې زما په لوئۍ خوشحاليږى.“
4واورئ—په غرونو باندې يو شور دے، لکه د يوې لويې ډلې غوندې! واورئ—د بادشاهيو غوغا، د هغه قومونو چې سره راټوليږى! د آسمانى لښکرو پلار د جنګ دپاره لښکر چمتو کوى. 5هغوئ د يوې لرې مُلک نه، د آسمانونو د ترُو نه راځى—زمونږ پلار او د هغۀ د غضب وسلې—چې ټوله زمکه برباد کړى. 6ژړا وکړئ، ځکه چې د زمونږ پلار ورځ نزدې ده؛ دا د قادرِ مطلق له طرفه د تباهۍ په شان راځى. a a v6 ”د مالِک خُدائ ورځ“ د نبيانو هغه نوم دے چې د زمونږ پلار د حساب ورځ ته ورکوى. د هغۀ عدالت د هم هغه زړۀ نه راوځى چې د خپلو بچو سره مينه کوى—د هغوئ ساتنه کوى، او هغه څۀ ختموى چې هغوئ تباه کوى. 7د دې په وجه هر لاس سست کيږى، او د هر انسان زړۀ ويلى کيږى. 8هغوئ په ويره کښې نيولي شوي دي؛ درد او تکليف يې نيسى؛ هغوئ د لنګې ښځې غوندې وبلبليږى. هغوئ يو بل ته په حېرانتيا کتل کوى، او مخونه يې اور وهلي دي. 9ګورئ—د زمونږ پلار ورځ راروانه ده، ظالمه، د قهر او د سوځېدونکي غضب سره، چې زمکه ويرانه کړى او په هغې باندې ګناهګاران تباه کړى. 10د آسمان ستوري او د هغوئ بُرجونه به رڼا نۀ ورکوى؛ نمر به د ختو په وخت تياره وى، او سپوږمۍ به خپله رڼا نۀ خوروى.
11”زۀ به د دُنيا په بدۍ باندې په دُنيا عذاب راولم، او د بدکارانو په ګناه باندې په هغوئ؛ زۀ به د مغرورو کبر ختم کړم او د ظالمانو غرور ټيټ کړم. 12زۀ به انسانان د سوچه سرو زرو نه هم کمياب کړم، او بنى آدم د اوفير د سرو زرو نه هم کم. 13نو زۀ به آسمانونه ولړزوم، او زمکه به د خپل ځائ نه ولړزيږى، د آسمانى لښکرو پلار د غضب په وجه، د هغۀ د سوځېدونکي قهر په ورځ.“
14لکه د ښکار شوي هوسۍ غوندې، لکه هغه ګډې چې د راټولولو دپاره يې څوک نۀ وى، هر يو به خپل قوم ته بېرته ورستون شى، هر يو به خپل مُلک ته وتښتى. 15څوک چې ومُوندے شى هغه به په نېزه وويشتلے شى، او څوک چې ونيولے شى هغه به د تُورې نه مړ شى. 16د هغوئ ماشُومان به د هغوئ د سترګو په وړاندې ټوټې ټوټې کړے شى؛ د هغوئ کورونه به لوټ شى او د هغوئ ښځې به بې عزته شى.
17”ګورئ—زۀ د هغوئ خلاف ماديان راپاروم، هغه چې د سپينو زرو پرواه نۀ ساتى او د سرو زرو نه خوشحالي نۀ اخلى. b b v17 ماديان د ايران د شمال لوېديځ نه يوه زورور قديمه سلطنت وُو، چې وروستو يې د بابل د فتح کولو دپاره د فارس سره اتحاد وکړو. 18د هغوئ ليندۍ به ځوانان مړۀ کړى؛ هغوئ به په ماشُومانو رحم ونۀ کړى؛ هغوئ به په بچو باندې ترس ونۀ کړى.“
19او بابل چې د بادشاهيو زېور دے، د بابليانو ښائست او غرور، به د سدوم او عمورې غوندې شى، کله چې زمونږ پلار هغه ړنګ کړل. 20دا به هيچرې آباد نۀ شى او نۀ به په ټولو پښتونو کښې ميشته شى؛ هيڅ عرب به هلته خېمه ونۀ لګوى، او هيڅ شپون به هلته خپلې رمې نۀ څملوى. 21خو د دښتې ځناور به هلته پرېوځى، او د هغوئ کورونه به د چغې وهونکو ځناورو نه ډک شى؛ هلته به شترمرغان اوسيږى، او ځنګلى بزان به ټوپونه وهى. 22ايړي به د هغې په قلعو کښې چغې وهى، او ګيدړان به د هغې په عاليشانه محلونو کښې. د هغې وخت نزدې دے، او د هغې ورځې به ډېر دوام ونۀ کړى.
