Hiji Pangandika pikeun Babul

Balad-balad anu ngumpul di gunung-gunung téh kagungan Rama urang sorangan, ditimbalan pikeun ngalawan Babul. Poé anu digambarkeun téh kejem — béntang poék, haté lilir, orok dipaéhan, taya piwelas. Permata karajaan-karajaan tungtungna jadi ruruntuk tempat sato gurun ngagero.

Pasal 13.

Ieu nubuat ngeunaan Babul anu ditingali ku Yesaya bin Amos.

“Pasang bandera di luhur pasir nu gundul; geroan maranéhna, lambeyan ku leungeun maneh supaya maranéhna arasup ka lawang para menak. Kami geus marentah ka jalma-jalma suci Kami; Kami geus nyaur para prajurit Kami pikeun ngalaksanakeun bebendu Kami—nya eta jalma-jalma anu suka bungah ku kaagungan Kami.”

Darengekeun—aya nu ngaguruh di pagunungan, lir sora jalma rea anu kacida lobana! Darengekeun—sora ngaguruh karajaan-karajaan, bangsa-bangsa anu ngariung ngahiji! Rama balad sawarga keur ngumpulkeun balad pikeun perang. Maranéhna datang ti nagri nu jauh, ti tungtung langit—nya eta Rama urang jeung pakarang-pakarang bebendu-Na—pikeun ngaruksak saalam dunya. Pék geura midangdam, sabab poe Rama urang geus deukeut; datangna lir karuksakan ti Nu Maha Kawasa. ^a Ku sabab eta unggal leungeun jadi lungse, jeung unggal hate manusa jadi leah. Maranéhna dicekel ku kasieun; kanyeri jeung sangsara nyerang maranéhna; maranéhna ngulang-ngulingan lir awewe anu rek ngajuru. Maranéhna silih pelong bari sieun, beungeutna hurung beureum. Tenjo—poe Rama urang geus datang, bengis, jeung amarah sarta bebendu nu hurung, pikeun ngajadikeun bumi suwung tanpa jalma sarta numpes jalma-jalma dosa anu araya di dinya. Bentang-bentang di langit jeung rasi-rasina moal marere cahaya; panonpoe bakal poek waktu meleték, jeung bulan moal nyaangan.

“Kami bakal ngahukum dunya karana kajahatanana, jeung ngahukum jalma jahat karana kasalahanana; Kami bakal nungtungan kaangkuhan jalma anu sombong sarta ngarendahkeun kaadigungan jalma lalim. Kami bakal ngajadikeun jalma leuwih langka batan emas murni, manusa leuwih arang batan emas ti Opir. Ku sabab eta Kami bakal nyieun langit ngageter, jeung bumi bakal oyag tina tempatna, ku sabab bebendu Rama balad sawarga, dina poe amarah-Na anu hurung.”

Lir kijang anu diudag-udag, lir domba anu taya nu ngagiring, unggal jalma bakal mulang ka bangsana sorangan, unggal jalma bakal lumpat ka nagarana sorangan. Sing saha anu kapanggih bakal ditojos, jeung sing saha anu katéwak bakal tiwas ku pedang. Orok-orokna bakal dibanting nepi ka ancur hareupeun panonna sorangan; imah-imahna bakal dirampog jeung pamajikanana diperkosa.

“Tenjo—Kami keur ngagerakkeun urang Madai pikeun ngalawan maranéhna, nya eta jalma anu teu malire kana perak sarta teu kabita ku emas. ^b Gondéwana bakal numpes para nonoman; maranéhna moal welas ka orok-orok; maranéhna moal karunya ka barudak.”

Ari Babul, permata karajaan-karajaan, kaagungan jeung kareueus urang Babul, bakal jadi cara Sodom jeung Gomora waktu diruntagkeun ku Rama urang. Moal pisan aya nu ngancikan atawa nyicingan turun-tumurun; taya urang Arab anu masanggrahan di dinya, taya pangangon anu ngagolerkeun ingon-ingonna di dinya. Tapi sato-sato gurun bakal ngagolér di dinya, jeung imah-imahna bakal pinuh ku sato-sato nu ngagerung; di dinya manuk onta bakal nyaricing, jeung embe leuweung bakal arajrag-ajrag. Dubuk bakal ngagaur di benteng-bentengna, jeung anjing leuweung di karaton-karatonna nu endah. Waktuna geus deukeut, jeung poena moal lila deui.