اشعیا 13

13 ¹وحی دربارهٔ بابِل که اِشعیا پسر آموص در رؤیا دید.

²«بر تپه‌ای برهنه، پرچمی برافرازید؛ ایشان را ندا دهید و با دست اشاره کنید تا به دروازه‌های بزرگان درآیند. ³«من خود، تقدیس‌شدگانم را فرمان داده‌ام؛ جنگاورانم را فراخوانده‌ام تا خشم مرا به انجام رسانند—آنان که به جلال من فخر می‌کنند.»

⁴گوش دهید—غوغایی بر کوه‌ها، همچون غوغای جمعیتی عظیم! گوش دهید—خروش پادشاهی‌ها، ملت‌هایی که گرد هم می‌آیند! پدرِ لشکرهای آسمان، سپاهی برای نبرد فراهم می‌آورد. ⁵از سرزمینی دوردست می‌آیند، از کرانه‌های آسمان‌ها—پدر ما و ابزارهای غضبش—تا تمامی زمین را نابود کنند. ⁶شیون کنید، زیرا روزِ پدر ما نزدیک است؛ همچون ویرانی از جانب قادر مطلق می‌آید. ^a a v6 «روزِ خداوند» نامی است که انبیا بر روزِ حسابرسیِ پدر ما نهاده‌اند. داوری او از همان دلی سرچشمه می‌گیرد که فرزندانش را دوست می‌دارد—از آنان دفاع می‌کند و به آنچه ایشان را نابود می‌سازد پایان می‌دهد. ⁷از این رو، هر دستی سست می‌شود، و دل هر انسانی آب می‌گردد. ⁸وحشت آنان را فرا می‌گیرد؛ درد و اَلَم بر ایشان چیره می‌شود؛ همچون زنی در حال زایمان به خود می‌پیچند. بهت‌زده به یکدیگر خیره می‌شوند، و چهره‌هایشان برافروخته است. ⁹بنگرید—روزِ پدر ما می‌آید، بی‌رحم، با خشم و غضبِ سوزان، تا زمین را ویران سازد و گناهکاران را از آن نابود کند. ¹⁰ستارگان آسمان و صورت‌های فلکی‌شان نور نخواهند داد؛ آفتاب چون برآید تاریک خواهد بود، و ماه فروغ خود را نخواهد تابانید.

¹¹«جهان را به سبب شرارتش داوری خواهم کرد، و شریران را به سبب گناهشان؛ به تکبّرِ مغروران پایان خواهم داد و غرورِ ستمگران را فرو خواهم نشاند. ¹²آدمیان را از زرِ ناب کمیاب‌تر خواهم ساخت، و انسان را از طلای اوفیر نایاب‌تر. ¹³پس آسمان‌ها را به لرزه درخواهم آورد، و زمین از جای خود تکان خواهد خورد، از غضبِ پدرِ لشکرهای آسمان، در روزِ خشمِ سوزانش.»

¹⁴همچون غزالی شکارشده، همچون گوسفندانی که کسی گِردشان نمی‌آورد، هر کس به‌سوی قوم خود بازخواهد گشت، و هر کس به سرزمین خویش خواهد گریخت. ¹⁵هر که یافت شود، دریده خواهد شد، و هر که گرفتار آید، به شمشیر خواهد افتاد. ¹⁶کودکانِ شیرخوارشان در برابر چشمانشان تکه‌تکه خواهند شد؛ خانه‌هایشان غارت خواهد شد و به زنانشان تجاوز خواهد شد.

¹⁷«بنگرید—مادها را بر ضد ایشان برمی‌انگیزم، آنان که به نقره اعتنایی ندارند و از طلا لذتی نمی‌برند. ^b b v17 مادها امپراتوری کهن و نیرومندی از شمال‌غربِ ایران بودند که بعدها برای فتحِ بابِل با پارس هم‌پیمان شدند. ¹⁸کمان‌هایشان جوانان را از پای درخواهد آورد؛ بر کودکانِ شیرخوار رحم نخواهند کرد؛ و بر فرزندان شفقتی نخواهند داشت.»

¹⁹و بابِل، گوهرِ پادشاهی‌ها، شکوه و فخرِ بابِلیان، همچون سُدوم و عَموره خواهد شد، آنگاه که پدر ما آنها را واژگون ساخت. ²⁰هرگز مسکونی نخواهد شد و نسل اندر نسل آباد نخواهد گشت؛ هیچ عربی در آنجا خیمه نخواهد زد، و هیچ شبانی گله‌اش را در آنجا نخواهد خوابانید. ²¹اما جانورانِ بیابان در آنجا خواهند آرمید، و خانه‌هایشان پر از جانورانِ زوزه‌کش خواهد شد؛ در آنجا شترمرغان ساکن خواهند شد، و بزهای کوهی جست‌وخیز خواهند کرد. ²²کفتارها در دژهایش زوزه خواهند کشید، و شغالان در قصرهای مجلّلش. زمانِ او نزدیک است، و روزهایش به‌درازا نخواهد کشید.