موآب په يوه شپه کښې راپرزى
موآب په یوه شپه کې وېجاړېږي، او څپرکی تر ډېره د هغې غږ دی — خرېیلي سرونه، پر بامونو ژړا، تښتېدلي خلک په اوښکو سره پر لاره پورته ځي. د پیغمبر خپل زړه د هغې لپاره چیغې وهي. هېڅ ژغورنه نه وړاندې کېږي؛ نور هم ژمنه کېږي.
15 1د موآب په حقله يو پېغام. په يوه شپه کښې د موآب عار تباه او برباد شو؛ په يوه شپه کښې د موآب قير تباه او برباد شو. 2معبد ته او ديبون ته خلق ځى، چې په اوچتو ځايونو کښې ژاړى؛ د نيبو او د ميديبا دپاره موآب فرياد کوى. هر سر خرئيلے شوے دے، هره ږيره خرئيلې شوې ده. 3د هغۀ په کوڅو کښې خلق د ماتم جامې اغوندى؛ د هغۀ په بامونو او چوکونو کښې هر څوک فرياد کوى، او په اوښکو ويلے کيږى. 4حشبون او اليعله چغې وهى؛ د هغوئ آواز تر يهض پورې اورېدے شى. نو د موآب وسله وال سړى په چغو چغو ژاړى؛ د هغۀ روح په هغۀ کښې لړزى. 5زما زړۀ د موآب دپاره چغې وهى؛ د هغې تښتېدونکى تر ضوعر پورې تښتى، عجلت شلشيا ته. د لوحيت په سر اوخته باندې ژاړى روان دى؛ د حورونايم په لار باندې د تباهۍ چغې وهى. a a v5 کله چې عدالت نازليږى هم، د پلار خپل زړۀ د موآب دپاره چغې وهى — د هغۀ غم د اِسرائيل نه بهر يو قوم ته رسيږى، هغه د دوئ دپاره هم ارمان کوى. 6د نمريم اوبۀ وچې شوې؛ واښۀ وچ شوى، نوے زرغونتيا لاړه، هيڅ شين شے پاتې نۀ شو. 7نو هغه مال چې ګټلے يې وو او هغه څۀ چې ذخيره کړى يې وو، هغه د بيدونو د نهر نه هاخوا وړى. 8ځکه چې چغه د موآب په ټوله علاقه کښې خوره شوه؛ د هغې فرياد تر اجلايم پورې رسيږى، د هغې فرياد تر بئير ايليم پورې رسيږى.
9د ديمون اوبۀ د وينو نه ډکې دى، خو زۀ به په ديمون باندې لا نور هم راولم — يو زمرے د موآب د بچ شويو دپاره، د هغو دپاره چې په مُلک کښې پاتې وى.
