ଏକ ରାତ୍ରିରେ ମୋୟାବର ପତନ

ମୋୟାବ ଗୋଟିଏ ରାତିରେ ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ, ଏବଂ ଅଧ୍ୟାୟଟି ପ୍ରାୟ ତାହାରି ଶବ୍ଦ — ମୁଣ୍ଡିତ ମସ୍ତକ, ଛାତ ଉପରେ କାନ୍ଦଣା, ଲୁହ ଭରା ଆଖିରେ ରାସ୍ତା ଚଢ଼ୁଥିବା ପଳାତକମାନେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କ ନିଜ ହୃଦୟ ତା' ପାଇଁ କ୍ରନ୍ଦନ କରେ। କୌଣସି ଉଦ୍ଧାର ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ; ଅଧିକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରାଯାଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ 15।

ମୋୟାବ ବିଷୟକ ବାର୍ତ୍ତା। ଏକ ରାତ୍ରିରେ ମୋୟାବର ଆର୍ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ ଓ ବିନଷ୍ଟ ହୋଇଅଛି; ଏକ ରାତ୍ରିରେ ମୋୟାବର କୀର୍ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ ଓ ବିନଷ୍ଟ ହୋଇଅଛି। ମନ୍ଦିର ଓ ଦୀବୋନକୁ, ଉଚ୍ଚସ୍ଥଳୀମାନଙ୍କୁ ରୋଦନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେମାନେ ଯାଉଅଛନ୍ତି; ନବୋ ଓ ମେଦବା ଉପରେ ମୋୟାବ ହାହାକାର କରୁଅଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ମସ୍ତକ ମୁଣ୍ଡିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାଢ଼ି କ୍ଷୌରିତ। ତାହାର ପଥମାନଙ୍କରେ ସେମାନେ ଶୋକବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରନ୍ତି; ତାହାର ଗୃହଛାତ ଓ ଛକମାନଙ୍କରେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଲୋତକରେ ଦ୍ରବୀଭୂତ ହୋଇ ହାହାକାର କରନ୍ତି। ହିଷ୍‌ବୋନ ଓ ଇଲୀୟାଲୀ କ୍ରନ୍ଦନ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଵର ଯହସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଣାଯାଏ। ଏଣୁ ମୋୟାବର ସସଜ୍ଜ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଉଚ୍ଚୈଃସ୍ଵରରେ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରନ୍ତି; ତାହାର ପ୍ରାଣ ତାହାଠାରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ମୋହର ହୃଦୟ ମୋୟାବ ନିମନ୍ତେ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଅଛି; ତାହାର ପଳାତକମାନେ ସୋୟର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଇଗ୍ଲତ୍-ଶଲିଶୀୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଳାୟନ କରନ୍ତି। ଲୂହୀତର ଆରୋହଣ ପଥ ଦେଇ ସେମାନେ ରୋଦନ କରୁ କରୁ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି; ହୋରୋନୟିମ ପଥରେ ସେମାନେ ବିନାଶର ଆର୍ତ୍ତସ୍ଵର ଉତ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ^a ନିମ୍ରୀମର ଜଳ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଅଛି; ତୃଣ ମଳିନ ହୋଇଅଛି, କିଶଳୟ ଗତ ହୋଇଅଛି, କୌଣସି ହରିତ ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ। ଏଣୁ ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ଅର୍ଜିତ ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ସଞ୍ଚିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ବାଇଶୀ-ବୃକ୍ଷର ନଦୀ ପାର ଦେଇ ବୋହି ନେଇଯାଆନ୍ତି। କାରଣ ଆର୍ତ୍ତସ୍ଵର ମୋୟାବର ସୀମା ବୁଲି ଯାଇଅଛି; ତାହାର ହାହାକାର ଇଗ୍ଲୟିମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ, ତାହାର ହାହାକାର ବେର୍-ଏଲୀମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ।

ଦୀମୋନର ଜଳ ରକ୍ତରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ତଥାପି ଆମ୍ଭେ ଦୀମୋନ ଉପରେ ଆହୁରି ଅଧିକ ଆଣିବା — ମୋୟାବର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ଲୋକଙ୍କ ନିମନ୍ତେ, ଦେଶରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଏକ ସିଂହ।