Ευσπλαχνία για τον Ιακώβ

Αφού ο Πατέρας μας του δίνει ανάπαυση, ο Ισραήλ υψώνει σκωπτικό τραγούδι για τον πεσμένο καταπιεστή: η γη ησυχάζει, ακόμη και οι κέδροι ανακουφίζονται. Εκείνος που είπε ότι θα ανέβαινε πάνω από τα άστρα κείτεται ανάμεσα σε σκουλήκια, χωρίς τάφο. Έπειτα η Φιλισταία προειδοποιείται να μη γιορτάζει.

Κεφάλαιο 14.

Γιατί η καρδιά του Πατέρα μας θα σπλαχνιστεί τον Ιακώβ· θα διαλέξει ξανά τον Ισραήλ και θα τους εγκαταστήσει στη δική τους γη. Ο ξένος θα ενωθεί μαζί τους και θα προσκολληθεί στον οίκο του Ιακώβ. Λαοί θα τους πάρουν και θα τους φέρουν στον τόπο τους, και ο οίκος του Ισραήλ θα τους αποκτήσει ως δούλους και δούλες στη γη του Πατέρα μας. Θα αιχμαλωτίσουν αυτούς που τους αιχμαλώτισαν και θα κυριαρχήσουν πάνω σ’ αυτούς που τους καταπίεζαν.

Την ημέρα που ο Πατέρας μας θα σου δώσει ανάπαυση από τον πόνο σου, την ταραχή και τη σκληρή δουλειά που σου επέβαλαν, θα πεις αυτό το χλευαστικό τραγούδι για τον βασιλιά της Βαβυλώνας: Πώς σταμάτησε ο καταπιεστής! Πώς σταμάτησε η μανία του! Ο Πατέρας μας έσπασε το ραβδί των ασεβών, το σκήπτρο των αρχόντων, που χτυπούσε τους λαούς με οργή και αδιάκοπα χτυπήματα, που κυβερνούσε τα έθνη με θυμό και αμείλικτο διωγμό. Όλη η γη αναπαύεται και ησυχάζει· οι άνθρωποι ξεσπούν σε τραγούδι. Ακόμα και τα κυπαρίσσια χαίρονται για σένα, και οι κέδροι του Λιβάνου: «Αφότου έπεσες, κανένας ξυλοκόπος δεν ανεβαίνει εναντίον μας». Ο άδης από κάτω αναστατώνεται για να σε συναντήσει όταν έρθεις· ξυπνάει τα πνεύματα για να σε χαιρετήσουν, όλους όσους ήταν αρχηγοί της γης· σηκώνει από τους θρόνους τους όλους όσους ήταν βασιλιάδες των εθνών. Όλοι τους θα σου απαντήσουν: «Κι εσύ έγινες αδύναμος όπως εμείς! Έγινες σαν κι εμάς! Η μεγαλοπρέπειά σου κατέβηκε στον άδη, μαζί με τη μουσική των αρπών σου· σκουλήκια είναι στρωμένα για κρεβάτι σου από κάτω σου, και σκουλήκια σε σκεπάζουν». Πώς έπεσες από τον ουρανό, Αυγερινέ, γιε της αυγής! Πώς γκρεμίστηκες στη γη, εσύ που κατατρόπωνες τα έθνη! ^a Είπες μέσα στην καρδιά σου: «Θα ανεβώ στον ουρανό· θα υψώσω τον θρόνο μου πάνω από τα αστέρια του Θεού· θα καθίσω στο βουνό της συνάθροισης, στα πέρατα του βορρά. Θα ανεβώ πάνω από τα ύψη των νεφών· θα κάνω τον εαυτό μου όμοιο με τον Ύψιστο». Όμως εσύ ρίχτηκες στον άδη, στα βάθη του λάκκου. Όσοι σε βλέπουν θα σε κοιτάζουν επίμονα και θα αναρωτιούνται: «Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε τη γη να τρέμει, που συγκλόνιζε βασίλεια, που έκανε τον κόσμο σαν έρημο και γκρέμισε τις πόλεις του, που δεν άφηνε τους αιχμαλώτους του να γυρίσουν στα σπίτια τους;» Όλοι οι βασιλιάδες των εθνών κείτονται με δόξα, ο καθένας στον δικό του τάφο· εσύ όμως είσαι πεταμένος μακριά από τον τάφο σου, σαν σιχαμερό βλαστάρι, σκεπασμένος με τους σκοτωμένους, αυτούς που τους τρύπησε το σπαθί, που κατεβαίνουν στις πέτρες του λάκκου, σαν πτώμα καταπατημένο. Δεν θα ταφείς μαζί τους, επειδή κατέστρεψες τη δική σου γη, σκότωσες τον δικό σου λαό. Ας μην αναφερθεί ποτέ ξανά το γένος των κακοποιών! Ετοιμάστε σφαγή για τους γιους του εξαιτίας της ενοχής των πατέρων τους, για να μη σηκωθούν και κυριέψουν τη γη και γεμίσουν όλο τον κόσμο με πόλεις.

«Θα σηκωθώ εναντίον τους, λέει ο Πατέρας των στρατευμάτων του ουρανού, και θα αφανίσω από τη Βαβυλώνα όνομα και υπόλοιπο, γένος και απόγονο, λέει ο Πατέρας μας. Θα την κάνω καταφύγιο για τον σκαντζόχοιρο και λιμνούλες με νερά, και θα τη σαρώσω με τη σκούπα της καταστροφής, λέει ο Πατέρας των στρατευμάτων του ουρανού».

Αυτό που αποφάσισε ο Πατέρας

Ο Πατέρας των στρατευμάτων του ουρανού ορκίστηκε: «Σίγουρα όπως σχεδίασα, έτσι θα γίνει· όπως αποφάσισα, έτσι θα μείνει. Θα συντρίψω τον Ασσύριο στη γη μου, και στα βουνά μου θα τον ποδοπατήσω· ο ζυγός του θα σηκωθεί από πάνω τους, και το φορτίο του θα φύγει από τον ώμο τους. Αυτό είναι το σχέδιο που αποφασίστηκε ενάντια σε όλη τη γη, και αυτό είναι το χέρι που είναι απλωμένο πάνω σε όλα τα έθνη. Γιατί ο Πατέρας των στρατευμάτων του ουρανού αποφάσισε, και ποιος μπορεί να το ανατρέψει; Το χέρι του είναι απλωμένο, και ποιος μπορεί να το γυρίσει πίσω;»

Όταν πέθανε ο βασιλιάς Άχαζ

Τη χρονιά που πέθανε ο βασιλιάς Άχαζ, δόθηκε αυτή η προφητεία: Μη χαίρεσαι, ολόκληρη Φιλισταία, που έσπασε το ραβδί που σε χτυπούσε· γιατί από τη ρίζα του φιδιού θα βγει μια οχιά, και ο καρπός της θα είναι ένα φλογερό φίδι που ορμάει. Οι πιο φτωχοί από τους φτωχούς θα βόσκουν με ασφάλεια, και οι φτωχοί θα πλαγιάζουν με σιγουριά· εγώ όμως θα θανατώσω τη ρίζα σου με πείνα, και θα αφανίσει το υπόλοιπό σου. Θρήνησε, πύλη· φώναξε, πόλη· λιώσε από τον φόβο, ολόκληρη Φιλισταία! Γιατί καπνός βγαίνει από τον βορρά, και κανένας στρατιώτης δεν μένει πίσω στις γραμμές του. Τι απάντηση θα δοθεί στους αγγελιαφόρους του έθνους; «Ο Πατέρας μας θεμελίωσε τη Σιών, και σ’ αυτήν βρίσκουν καταφύγιο οι θλιμμένοι του λαού του».