2 Babad 32 FHB Father's Heart Bible™

32 ¹Sawuse lelakon lan pakaryan setya iku, Sanherib, raja ing Asyur, nyerbu tanah Yehuda, ngepung kutha-kuthane kang santosa, sedyane arep ngrebut kutha-kutha mau kanggo awake dhewe. ²Bareng Hizkia weruh yen Sanherib wis teka, sedyane arep merangi Yerusalem, ³banjur rembugan karo para punggawa lan para prawira bab mbendung tuk-tuk ing sanjabane kutha, lan wong-wong mau padha mbiyantu dheweke. ⁴Wong akeh padha nglumpuk lan mbendung sakabehe tuk sarta kali kang mili ngliwati tanah kono, pangucape, “Yagene para raja ing Asyur kudu teka lan nemu banyu kang nglimpah?”

⁵Dheweke nyambut gawe mempeng mbangun maneh sakehe perangan tembok kang rusak, ngedegake menara-menara ing ndhuwure, mbangun tembok liyane ing sanjabane, nyantosakake Milo ing Kutha Dawud, sarta nggawe gegaman lan tameng akeh banget. ^a a v5 Milo iku sawijining sistem urugan undhak-undhakan lan tembok panyangga kang dibangun ing ereng-erenging gumuk Kutha Dawud. ⁶Dheweke ngangkat para senapati perang kanggo mimpin rakyat, nglumpukake wong-wong mau ing ara-ara sangarepe gapuraning kutha, banjur nyantosakake atine kanthi tembung: ⁷“Padha dikukuh lan kendel. Aja wedi utawa giris marang raja ing Asyur lan sabalane kabeh, awit kang nunggil karo kita iku luwih akeh tinimbang kang ana ing dheweke. ⁸Kang nunggil karo dheweke mung bau daging; nanging kang nunggil karo kita iku Rama kita, kang paring pitulungan marang kita lan nglabuhi paprangan kita.” Rakyat banjur padha ngendelake marang tembunge Hizkia, raja ing Yehuda.

Sanherib Moyoki Rama kita

⁹Sawuse iku, nalika lagi ngepung Lakhis karo sakabehe wadya-balane, Sanherib raja ing Asyur ngutus para abdine menyang Yerusalem, marang Hizkia raja ing Yehuda lan sakabehe wong Yehuda kang ana ing kono, kanthi tembung: ¹⁰“Mangkene dhawuhe Sanherib, raja ing Asyur: Apa kang kokendelake, dene kowe isih padha tetep manggon ing Yerusalem kang dikepung iki? ¹¹Hizkia iku rak ngapusi kowe, arep masrahake kowe supaya mati kaliren lan kasatan, nalika kandha, ‘Sang Yehuwah, Allah kita, bakal ngluwari kita saka ing tangane raja ing Asyur’? ¹²Hizkia dhewe rak kang wis ngilangi tengger-tengger pangibadah lan misbyah-misbyahe, sarta mrentah marang Yehuda lan Yerusalem supaya padha nyembah ing misbyah siji lan ngobong kurban ing kono? ¹³Apa kowe ora padha ngreti apa kang wis daklakoni, aku lan para leluhurku, marang sakabehe bangsa ing nagara-nagara liya? Apa allah-allahe bangsa-bangsa mau bisa ngluwari nagarane saka ing tanganku? ¹⁴Allah endi saka bangsa-bangsa kang wis disirnakake dening para leluhurku, kang bisa nylametake umate saka ing tanganku? Kepriye bisane Allahmu ngluwari kowe saka ing tanganku? ¹⁵Mulane aja nganti Hizkia ngapusi utawa nasarake kowe kaya mangkono, lan aja padha ngandel marang dheweke; awit ora ana allahe bangsa utawa karajan siji-sijia kang bisa ngluwari umate saka ing tanganku utawa saka ing tangane para leluhurku — apamaneh Allahmu, mesthi ora bisa ngluwari kowe saka ing tanganku!”

¹⁶Para abdine isih padha ngucap luwih akeh maneh nglawan Rama kita lan nglawan Hizkia, abdine. ¹⁷Sanherib uga nulis layang-layang kang ngremehake Rama kita, Allahe Israel, sarta ngala-ala marang Panjenengane: “Kaya dene allah-allahe bangsa-bangsa ora ngluwari umate saka ing tanganku, mangkono uga Allahe Hizkia ora bakal ngluwari umate saka ing tanganku.” ¹⁸Wong-wong mau banjur bengok-bengok sora nganggo basa Yehuda marang wong Yerusalem kang padha ana ing tembok, arep medeni lan njirihake atine, supaya bisa ngrebut kutha mau. ¹⁹Wong-wong mau ngucapake bab Allahe Yerusalem iku kaya anggone ngucapake allah-allahe bangsa-bangsa ing bumi, yaiku gaweaning tangane manungsa.

²⁰Ing bab iku Prabu Hizkia lan Nabi Yesaya, putrane Amos, banjur padha ndedonga, sesambat marang swarga. ²¹Rama kita banjur ngutus sawijining malaekat kang numpes sakehe prawira gagah prakosa, senapati, lan punggawa ing pakemahane raja ing Asyur. Sanherib banjur mulih menyang nagarane kanthi nandhang wirang, lan nalika lumebu ing papan pamujane allahe, sawatara anake dhewe padha mateni dheweke ing kono srana pedhang. ²²Kaya mangkono Rama kita ngluwari Hizkia lan wong Yerusalem saka ing tangane Sanherib raja ing Asyur sarta saka ing tangane kabeh mungsuh liyane, lan Panjenengane ngayomi wong-wong mau ing sakubenge. ²³Wong akeh padha nggawa pisungsung konjuk marang Rama kita ing Yerusalem, sarta bebungah marang Hizkia raja ing Yehuda; wiwit iku Hizkia kajen banget ana ing ngarepe sakabehing bangsa.

Lara, Gumunggung, lan Kasugihane Hizkia

²⁴Nalika semana Hizkia nandhang lara arep mati; dheweke banjur ndedonga marang Rama kita, lan Panjenengane paring wangsulan sarta maringi tandha marang dheweke. ²⁵Nanging Hizkia ora males becik kang katampa; atine dadi gumunggung, satemah bebendu tumiba marang dheweke lan marang Yehuda sarta Yerusalem. ²⁶Hizkia banjur ngasorake awake marga saka gumunggunging atine, dheweke lan wong Yerusalem, satemah bebendune Rama kita ora tumiba marang wong-wong mau sajrone jamane Hizkia.

²⁷Hizkia duwe bandha lan kaurmatan gedhe banget. Dheweke mbangun gedhong-gedhong simpenan kanggo salaka, emas, sesotya, bumbu-bumbu wangi, tameng, sarta sarupaning barang kang aji, ²⁸gedhong-gedhong simpenan kanggo pametuning gandum, anggur anyar, lan lenga; kandhang-kandhang kanggo sakabehing rajakaya; lan kandhang-kandhang kanggo wedhus. ²⁹Dheweke uga mbangun kutha-kutha kanggo awake dhewe, sarta nduweni pepanthan wedhus lan sapi kang akeh banget, awit Rama kita wis maringi kasugihan kang gedhe banget marang dheweke. ³⁰Hizkia iya kang nutup etuking banyu Gihon ing sisih ndhuwur, sarta nyalurake banyune mangisor menyang sisih kulon Kutha Dawud. Dheweke tansah oleh gawe ing sakabehing pakaryane. ³¹Nanging nalika para panggedhene Babil ngutus kongkonan marang dheweke, nakokake bab pratandha kang kedadeyan ing tanah kono, Rama kita negakake dheweke, supaya nyoba dheweke lan supaya mirsa sakabehing isining atine.

³²Lelakone Hizkia liyane sarta pakaryane kang setya iku wis katulis ing wahyu kang katampa Nabi Yesaya, putrane Amos, lan ing Kitab Para Raja ing Yehuda lan Israel. ³³Hizkia banjur seda nusul para leluhure, sarta kasarekake ing pasareyan sisih ndhuwur, ing panggonane para putrane Dawud. Sakabehe wong Yehuda lan wong kang manggon ing Yerusalem padha ngurmati dheweke nalika sedane. Manasye, anake, banjur gumanti jumeneng raja.