سنحاريب حمله کوى او حِزقياه تيارى نيسى

سنحاريب افق ډکوي، نو حزقيا چينې بندوي، دېوال بيا جوړوي، او خلکو ته وايي چې له موږ سره تر هغه ډېر دي چې له هغه سره دي. پر زموږ پلار د اسور ملنډو ته د دعا او يوې پرښتې په واسطه ځواب ورکول کېږي. وروسته د شتمنۍ او استازو له امله د هغه خپل غرور هم بايد ټيټ شي.

څپرکی 32.

د دې کارونو او د وفادارۍ د دې عملونو نه پس، د اسور بادشاه سنحاريب په يهوداه حمله وکړه، د هغه مضبوطو ښارونو ته يې کوټ راکړو، او فکر يې کړو چې دا به د ځان دپاره تسخير کړى. کله چې حِزقياه وليدل چې سنحاريب راغلے دے او د يروشلم په خلاف جنګ کول غواړى، نو هغۀ د خپلو عهدې دارانو او سپاهيانو سره د ښار نه بهر د چينو بندولو په حقله مشوره وکړه، او هغوئ د هغۀ مدد وکړو. ډېر خلق راغونډ شول او ټولې چينې او هغه نهر چې د ملک نه تېرېدو بند کړل، او وې وئيل چې، ”د اسور بادشاهان ولې راشى او ډېرې اوبۀ ومومى؟“

هغۀ سخت محنت وکړو چې د ديوال ټول ماتې شوى حصې يې بيا جوړ کړل، پرې يې بُرجونه اوچت کړل، بهر يې بل ديوال جوړ کړو، د داؤد د ښار مِلو يې مضبوط کړو، او ډېر هتيارونه او ډالونه يې جوړ کړل. ^a هغۀ د خلقو سر باندې د جنګ سالاران مقرر کړل، د ښار د دروازې په چوک کښې يې راغونډ کړل، او زړۀ يې ورکړو چې، ”مضبوط او زړۀ ور اوسئ. د اسور د بادشاه او د هغۀ د ټول لښکر نه مۀ يرېږئ او مۀ ګهبرېږئ، ځکه چې زمونږ سره د هغۀ نه زيات دى. د هغۀ سره خو يواځې د غوښې لاس دے، خو زمونږ سره زمونږ پلار دے، چې زمونږ مدد وکړى او زمونږ جنګونه وجنګېږى.“ نو خلقو د يهوداه د بادشاه حِزقياه په خبرو باندې اعتبار وکړو.

سنحاريب زمونږ پلار ملنډې وهى

د دې نه پس، کله چې سنحاريب د اسور بادشاه خپل ټول لښکر سره لکيس ته کوټ ورکوو، نو خپل نوکران يې يروشلم ته د يهوداه بادشاه حِزقياه او هلته د ټول يهوداه نه ولېږل، او وې وئيل چې، ”د اسور بادشاه سنحاريب داسې فرمائى چې، په څۀ باندې اعتبار کوئ چې کوټ کښې يروشلم کښې اوسئ؟ آيا حِزقياه تاسو نۀ دوکه کوى، چې تاسو د لوږې او تندې په مرګ باندې سپارى، کله چې هغه وائى چې، ’مالِک خُدائ زمونږ خُدائ به مونږ د اسور د بادشاه د لاس نه خلاص کړى‘؟ آيا دا هم هغه حِزقياه نۀ وو چې د هغۀ اوچت ځايونه او قربان‌ګاهونه يې ليرې کړل، او يهوداه او يروشلم ته يې ووئيل چې، ’يو قربان‌ګاه ته عبادت کوئ او هلته قربانۍ سوزوئ‘؟ آيا تاسو ته نۀ معلوميږى چې ما او زما پلارونو د نورو ملکونو ټولو قومونو سره څۀ وکړل؟ آيا د هغو قومونو بتان خپل ملکونه زما د لاس نه خلاصولے شول؟ د هغو قومونو کوم بت چې زما پلارونو تباه کړل، کوم يو يې خپل قوم زما د لاس نه خلاصولے شو؟ نو بيا به ستاسو خُدائ تاسو زما د لاس نه څنګه خلاصوى؟ نو مۀ پرېږدئ چې حِزقياه تاسو داسې دوکه کړى يا تاسو بې لارې کړى، او د هغۀ اعتبار مۀ کوئ، ځکه چې د هيڅ قوم او هيڅ بادشاهۍ هيڅ بت خپل قوم زما د لاس يا زما د پلارونو د لاس نه خلاصولے نۀ شو، نو ستاسو خُدائ به خو تاسو زما د لاس نه بيخى خلاصولے نۀ شى!“

او د هغۀ نوکرانو د زمونږ پلار په خلاف او د هغۀ د نوکر حِزقياه په خلاف لا نورې هم خبرې وکړې. سنحاريب خطونه هم وليکل چې د زمونږ پلار، د اِسرائيل د خُدائ پاک سپکاوے يې کوو او د هغۀ په خلاف يې وئيل چې، ”د قومونو بتان خپل قومونه زما د لاس نه خلاص نۀ کړل، او هم داسې د حِزقياه خُدائ به خپل قوم زما د لاس نه خلاص نۀ کړى.“ هغوئ د يروشلم هغه خلقو ته چې په ديوال باندې وُو، په اُوچه اواز د يهوداه په ژبه چغې وهلې، چې هغوئ ويروى او ګهبروى، او ښار ونيسى. هغوئ د يروشلم د خُدائ پاک په حقله داسې خبرې وکړې لکه د زمکې د قومونو د بتانو په حقله چې د انسان د لاسونو کار دے.

بيا بادشاه حِزقياه او نبى اِشعياه د آموص زوئ د دې په حقله دُعا وکړه، او آسمان ته يې چغې وهلې. نو زمونږ پلار يو فرښته ولېږله چې د اسور د بادشاه په لښکر کښې يې هر زورور سپاهى، سالار او عهدې دار ووژلو. سنحاريب په شرمندګۍ سره خپل کور ته واپس شو، او کله چې خپل بت خانې ته ننوتو، نو د هغۀ د خپلو زامنو څو کسانو هلته په تُوره سره ووژلو. نو زمونږ پلار حِزقياه او د يروشلم خلق د اسور د بادشاه سنحاريب او د ټولو نورو د لاس نه خلاص کړل، او د هر طرف نه يې د هغوئ خيال ساتلو. ډېرو کسانو يروشلم ته زمونږ پلار ته تحفې راوړلې، او د يهوداه بادشاه حِزقياه ته قيمتى شيان، او د دې نه پس ټولو قومونو حِزقياه ته ډېر عزت ورکړو.

د حِزقياه ناروغى، غرور او برکت

په هغو ورځو کښې حِزقياه داسې ناروغ شو چې مرګ ته نزدے وو، نو هغۀ زمونږ پلار ته دُعا وکړه، او هغۀ جواب ورکړو او يوه نښه يې ورکړه. خو حِزقياه د هغه نيکۍ بدله ورنۀ کړه چې د هغۀ سره شوے وه، ځکه چې زړۀ يې مغرور شو، نو په هغۀ باندې او په يهوداه او يروشلم باندې غضب راغلو. نو حِزقياه د خپل مغرور زړۀ دپاره خپل ځان عاجز کړو، هغه او د يروشلم خلق، نو د زمونږ پلار غضب د حِزقياه په ورځو کښې په هغوئ باندې رانۀ غلو.

حِزقياه ته ډېر مال او عزت وو. هغۀ د چاندۍ، سرو زرو، قيمتى کاڼو، خوشبودار شيانو، ډالونو او نورو قيمتى شيانو دپاره ګودامونه جوړ کړل، د غلې، نوى مَے او تيلو د حاصلاتو دپاره ګودامونه، او د هر قسم مواشيو دپاره طويلې، او د رمو دپاره وَل. هغۀ د ځان دپاره ښارونه جوړ کړل، او ډېرې رمې او څاروى يې تر لاسه کړل، ځکه چې زمونږ پلار هغۀ ته ډېر زيات مال ورکړے وو. حِزقياه د جيحون د اوبو پورتنۍ لار بنده کړه او اوبۀ يې د داؤد د ښار په لوېديځ طرف ښکته راوستلې. هغه په هر هغه کار کښې کامياب شو چې کوو يې. کله چې د بابل حاکمانو ايلچيان هغۀ ته ولېږل چې د ملک د نښې په حقله تپوس وکړى، نو زمونږ پلار هغه په خپل حال پرېښودو، چې هغه يې آزمائى او د هغۀ په زړۀ کښې چې څۀ دى هر څۀ وپېژنى.

د حِزقياه نور کارونه او د وفادارۍ عملونه د نبى اِشعياه د آموص د زوئ په رويا کښې، د يهوداه او اِسرائيل د بادشاهانو په کتاب کښې ليکلى دى. حِزقياه د خپلو پلرونو سره وَدۀ شو، او د داؤد د زامنو په پورتنيو قبرونو کښې ښخ کړے شو. د هغۀ په مرګ ټول يهوداه او د يروشلم اوسېدونکو هغۀ ته عزت ورکړو. د هغۀ زوئ منسى د هغۀ په ځائ بادشاه شو.