2 Babad 33 FHB Father's Heart Bible™

33 ¹Manasye umure rolas taun nalika jumeneng ratu, sarta ngasta paprentahan seket lima taun ing Yerusalem. ²Panjenengane nglakoni piala ana ing ngarsane Rama kita, kaya tumindak nistha para bangsa kang wis ditundhung dening Rama kita saka ngarepe wong Israel. ³Panjenengane mbangun maneh papan-papan pamujan ing panggonan dhuwur kang wis dibubrah dening bapakne, Hiskia, yasa misbyah-misbyah kanggo para Baal, gawe cagak-cagak Asyera, sarta sujud lan nyembah marang sakehing balaning langit.

⁴Panjenengane yasa misbyah-misbyah ing padalemane Rama kita, kang bab iku Rama kita wis ngandika: “Ing Yerusalem asmaKu bakal tetep ana ing salawas-lawase.”

⁵Panjenengane yasa misbyah-misbyah kanggo sakehing balaning langit ana ing plataran loro-lorone padalemane Rama kita. ⁶Ing Lebak Ben-Hinom panjenengane ngurbanake anak-anake lanang ing geni, nindakake pametek, ngramal, lan sihir, sarta njaluk pirsa marang para dhukun lan juru nekani arwah. Panjenengane nglakoni piala kang gedhe ana ing ngarsane Rama kita, njalari dukane.

⁷Panjenengane masang reca tatahan kang digawe ana ing padalemane Rama kita, kang bab iku Rama kita wis ngandika marang Dawud lan putrane, Suleman: “Ing padaleman iki lan ing Yerusalem, kang wis Dakpilih saka sakehing taler Israel, Aku bakal masang asmaKu ing salawas-lawase. ⁸Aku ora bakal tau maneh nyingkirake Israel saka tanah kang wis Dakparingake marang para leluhurmu, angger wong-wong mau padha nggatekake nindakake sakehing kang wis Dakdhawuhake marang wong-wong mau—yaiku sakehing angger-angger, katetepan, lan pranatan lumantar Musa.”

⁹Nanging Manasye nasarake wong Yehuda lan wong Yerusalem, satemah nglakoni piala kang ngluwihi para bangsa kang wis disirnakake dening Rama kita saka ngarepe wong Israel.

¹⁰Rama kita ngandika marang Manasye lan rakyate, nanging padha ora gelem ngrungokake. ¹¹Mulane Rama kita ndhatengake para panggedhening wadyabala ratu ing Asyur nglawan wong-wong mau; Manasye dicekel nganggo pancingan, dibanda nganggo blenggu tembaga, banjur digawa menyang Babil. ^a a v11 Para panakluk ing jaman kuna nuntun para tawanan nganggo pancingan utawa gelang kang dislobokake ing irung utawa lambe. ¹²Ing sajroning kasangsaran, panjenengane ngupaya sihe Rama kita, kanthi ngasorake awake temenan ana ing ngarsane Allahe para leluhure. ¹³Panjenengane ndedonga marang Rama kita, lan Rama kita, kang trenyuh ing panggalih marga saka panyuwune, midhangetake pasambate kang nyuwun sih-rahmat, sarta mboyong panjenengane bali menyang Yerusalem, menyang karajane. Ing kono Manasye banjur ngreti yen Rama kita iku Allah. ^b b v13 Manasye iku raja Yehuda kang paling ala, ewadene nalika panjenengane ngasorake awake, Rama kita midhangetake panyuwune lan mboyong bali menyang omahe—ora ana anak kang dosane ngluwihi wates panampane Sang Rama.

¹⁴Sawuse iku panjenengane mbangun maneh tembok njaba Kuthane Dawud, ing sakulone Gihon ing lebak nganti tekan lawanging Gapura Iwak, ngubengi Ofel, lan digawe dhuwur banget. Panjenengane uga masang para panggedhening wadyabala ing sakehing kutha benteng ing Yehuda. ¹⁵Panjenengane nyingkirake para allah ngamanca lan reca brahala saka padalemane Rama kita, dalah sakehing misbyah kang wis diyasa ing gunung padaleman suci lan ing Yerusalem, banjur padha dibuwang menyang njabane kutha. ¹⁶Panjenengane mbangun maneh misbyahe Rama kita, sarta nyaosake kurban karaharjan lan kurban sokur ana ing kono, lan mrentahake wong Yehuda supaya padha ngabekti marang Rama kita, Allahe Israel. ¹⁷Ewadene rakyat isih padha nyaosake kurban ana ing papan-papan pamujan ing panggonan dhuwur, nanging mung konjuk marang Rama kita, Allahe.

¹⁸Lelakone Manasye liyane, pandongane marang Rama kita, lan tembunge para juru weca kang ngandika marang panjenengane atas asmane Rama kita, Allahe Israel, iku katulis ing babad para raja Israel. ¹⁹Pandongane, kepriye anggone Rama kita trenyuh ing panggalih marga saka panjenengane, sakehing dosa lan pamblasare, sarta panggonan-panggonan kang kanggo mbangun papan-papan pamujan, masang cagak-cagak Asyera, lan reca-reca tatahan sadurunge panjenengane ngasorake awake—kabeh iku katulis ing babad para juru weca. ²⁰Manasye banjur seda, sarta kasarekake ana ing kedhatone. Amon, putrane, banjur jumeneng ratu nggenteni panjenengane.

Amon Ora Gelem Ngasorake Awake Dhewe

²¹Amon umure rong puluh loro taun nalika jumeneng ratu, sarta ngasta paprentahan rong taun ing Yerusalem. ²²Panjenengane nglakoni piala ana ing ngarsane Rama kita, kaya kang wis katindakake dening bapakne, Manasye. Amon nyaosake kurban marang sakehing reca tatahan kang digawe dening Manasye, sarta nyembah marang reca-reca mau. ²³Beda karo bapakne, Manasye, panjenengane ora ngasorake awake ana ing ngarsane Rama kita; malah Amon saya mundhak-mundhak kaluputane. ²⁴Para abdine Amon padha sekuthon nglawan panjenengane, banjur dipateni ana ing kedhatone. ²⁵Nanging rakyat ing tanah kono padha mateni sakehing wong kang sekuthon nglawan Prabu Amon, sarta njumenengake putrane, Yosia, dadi ratu nggenteni panjenengane.