2 Księga Kronik 33

33 ¹Manasses miał dwanaście lat, gdy został królem, i panował pięćdziesiąt pięć lat w Jerozolimie. ²Czynił to, co złe w oczach naszego Ojca, naśladując obrzydliwości narodów, które nasz Ojciec wypędził przed Izraelitami. ³Odbudował wyżyny, które zburzył jego ojciec Ezechiasz, wzniósł ołtarze Baalom, postawił aszery i pokłonił się wszystkim zastępom niebieskim, i oddawał im cześć.

⁴Zbudował ołtarze w domu naszego Ojca, o którym nasz Ojciec powiedział: „W Jerozolimie na wieki pozostanie moje imię”.

⁵Zbudował ołtarze wszystkim zastępom niebieskim na obu dziedzińcach domu naszego Ojca. ⁶W Dolinie Ben-Hinnom składał swoich synów w ofierze w ogniu, uprawiał wróżbiarstwo, wróżby i czary, zasięgał rady u wywoływaczy duchów i u wieszczków. Dopuścił się wielkiego zła przed naszym Ojcem, pobudzając go do gniewu.

⁷Posąg rzeźbiony, który sporządził, umieścił w domu naszego Ojca, o którym nasz Ojciec powiedział do Dawida i jego syna Salomona: „W tym domu i w Jerozolimie, którą wybrałem spośród wszystkich plemion Izraela, umieszczę moje imię na wieki. ⁸I już nigdy nie usunę Izraela z ziemi, którą dałem waszym przodkom, jeśli tylko będą starannie przestrzegać wszystkiego, co im nakazałem — całego prawa, ustaw i przepisów przez Mojżesza”.

⁹Lecz Manasses zwiódł Judę i mieszkańców Jerozolimy, tak że czynili więcej zła niż narody, które nasz Ojciec wytracił przed Izraelem.

¹⁰Nasz Ojciec przemówił do Manassesa i do jego ludu, lecz nie chcieli słuchać. ¹¹Dlatego nasz Ojciec sprowadził na nich dowódców wojska króla Asyrii; pojmali Manassesa hakami, zakuli go w brązowe kajdany i zaprowadzili do Babilonu. ^a a v11 Starożytni zdobywcy prowadzili jeńców za hak lub kółko przewleczone przez nos albo wargę. ¹²W swoim utrapieniu zaczął szukać przychylności naszego Ojca i głęboko ukorzył się przed Bogiem swoich ojców. ¹³Modlił się do niego, a nasz Ojciec, poruszony jego błaganiem, wysłuchał jego wołania o litość, przywrócił go do Jerozolimy, do jego królestwa. Wtedy Manasses poznał, że nasz Ojciec jest Bogiem. ^b b v13 Manasses był najbardziej niegodziwym królem Judy, a jednak gdy się ukorzył, nasz Ojciec go wysłuchał i przywrócił do domu — żadne dziecko nie zgrzeszyło tak bardzo, by Ojciec nie mógł go przyjąć.

¹⁴Potem odbudował zewnętrzny mur Miasta Dawida, na zachód od Gichonu w dolinie, aż do wejścia Bramy Rybnej, dokoła Ofelu, i wzniósł go bardzo wysoko. We wszystkich warownych miastach Judy ustanowił dowódców wojska. ¹⁵Usunął obcych bogów i posąg z domu naszego Ojca, wraz ze wszystkimi ołtarzami, które zbudował na górze świątynnej i w Jerozolimie, i wyrzucił je poza miasto. ¹⁶Odbudował ołtarz naszego Ojca, złożył na nim ofiary pojednania i ofiary dziękczynne, i nakazał Judzie służyć naszemu Ojcu, Bogu Izraela. ¹⁷Lud jednak nadal składał ofiary na wyżynach, ale tylko naszemu Ojcu, swojemu Bogu.

¹⁸Pozostałe czyny Manassesa, jego modlitwa do naszego Ojca oraz słowa widzących, którzy mówili do niego w imieniu naszego Ojca, Boga Izraela, są zapisane w kronikach królów Izraela. ¹⁹Jego modlitwa i to, jak nasz Ojciec dał się nią wzruszyć, cały jego grzech i jego niewierność oraz miejsca, w których pobudował wyżyny i postawił aszery i posągi rzeźbione, zanim się ukorzył — wszystko to zapisane jest w kronikach widzących. ²⁰Manasses umarł i został pochowany w swoim pałacu. A jego syn Amon został królem w jego miejsce.

Amon nie chce się ukorzyć

²¹Amon miał dwadzieścia dwa lata, gdy został królem, i panował dwa lata w Jerozolimie. ²²Czynił zło przed naszym Ojcem, tak jak jego ojciec Manasses. Amon składał ofiary wszystkim posągom rzeźbionym, które sporządził Manasses, i oddawał im cześć. ²³W przeciwieństwie do swojego ojca Manassesa nie ukorzył się przed naszym Ojcem; przeciwnie, Amon pomnażał swoją winę. ²⁴Słudzy Amona uknuli spisek przeciwko niemu i zabili go w jego pałacu. ²⁵Lud ziemi pozabijał wszystkich, którzy uknuli spisek przeciwko królowi Amonowi, i ustanowił jego syna Jozjasza królem w jego miejsce.