Yosia Lumaku ing Dalane Sang Rama
Yosia wiwit ngupaya Rama kita wiwit isih bocah lan nyucekake papan-papan pamujan. Nalika ndandani padaleman suci, Kitab Toret ketemu; dheweke nyuwek-nyuwek sandhangane lan utusan marang Hulda, kang ngandhakake yen bilai iku mesthi teka nanging ora ing salawase urip Yosia, amarga atine lembut.
34 1Yosia yuswa wolung taun nalika jumeneng ratu, lan ngasta paprentahan suwene telung puluh siji taun ana ing Yerusalem. 2Panjenengane nindakake apa kang bener ana ing paningale Rama kita, sarta lumaku ing dalane Prabu Dawud, leluhure, ora nyimpang ngiwa utawa nengen.
3Ing taun kawolu paprentahane, nalika isih bocah, panjenengane wiwit ngupaya Rama kita, Gusti Allahe Prabu Dawud, leluhure. Ing taun karolas panjenengane wiwit ngresiki Yehuda lan Yerusalem saka papan-papan pangurbanan ing dhuwur, tugu-tugu Asyera, reca-reca tatahan, lan reca-reca cithakan logam. 4Ana ing ngarsane, wong-wong padha ngrubuhake misbyah-misbyahe para Baal; panjenengane negor misbyah-misbyah padupan kang ana ing sadhuwure, ngremuk tugu-tugu Asyera, reca-reca tatahan lan reca-reca cithakan, kabeh digerus nganti dadi lebu, banjur disebar ing kuburane wong-wong kang wis padha saos kurban marang reca-reca mau. 5Panjenengane ngobong balung-balunge para imam ana ing misbyah-misbyahe, mangkono anggone ngresiki Yehuda lan Yerusalem. 6Ing kutha-kuthane Manasye, Efraim, lan Simeon, nganti tekan Naftali, ing reruntuhane ing saubenge. a a v6 Kutha-kutha ing sisih lor kang dirawuhi Yosia wis akeh kang dadi jugrugan marga saka panelukan lan pambuwangan dening wong Asyur pirang-pirang puluh taun sadurunge. 7Panjenengane ngrubuhake misbyah-misbyah, ngremuk tugu-tugu Asyera lan reca-reca tatahan nganti dadi lebu, sarta negor kabeh misbyah padupan ing satanah Israel kabeh. Banjur panjenengane kondur menyang Yerusalem.
8Ing taun kawolulas paprentahane, sawise ngresiki nagara lan padaleman, panjenengane ngutus Safan bin Azalya, Maaseya bupati kutha, lan Yoah bin Yoahas, juru cathet, supaya ndandani padalemane Rama kita. 9Wong-wong mau padha sowan marang Imam Agung Hilkia lan masrahake dhuwit kang digawa menyang padalemane Rama kita, yaiku dhuwit kang wis diklumpukake dening para wong Lewi kang jaga gapura saka Manasye, Efraim, lan sakehe kekarene Israel, saka Yehuda lan Benyamin kabeh, sarta para wong kang manggon ing Yerusalem. 10Dhuwit mau diwenehake marang para tukang kang ngawasi pagaweyan ing padalemane Rama kita, lan para tukang kang nyambut gawe ing padalemane Rama kita migunakake dhuwit mau kanggo ndandani lan mulihake padaleman iku. 11Wong-wong mau mbayar para tukang kayu lan para tukang bangunan, kanggo tuku watu tatahan, lan kayu kanggo usuk lan balok-balok gedhong-gedhong kang wis diejarake dadi rusak dening para ratune Yehuda. 12Wong-wong mau padha nyambut gawe kanthi setya. Kang nindhihi lan mandhegani pagaweyan iku yaiku Yahat lan Obaja, wong Lewi turune Merari, sarta Zakharia lan Mesulam, wong turune Kehat; lan para wong Lewi, kang kabeh padha pinter ing babagan tetabuhan, 13padha nindhihi para kuli, sarta mandhegani kabeh wong kang nyambut gawe miturut pagaweyane dhewe-dhewe. Ana wong Lewi sawatara kang dadi juru tulis, punggawa, lan jaga gapura.
Hilkia Nemu Kitab Toret
14Nalika padha ngetokake dhuwit kang digawa menyang padalemane Rama kita, Imam Hilkia nemu Kitab Toret-e Rama kita, kang kaparingake lantaran Musa. 15Hilkia kandha marang Safan, juru tulis mau: “Aku nemu Kitab Toret ana ing padalemane Rama kita.” Kitab mau banjur diwenehake marang Safan.
16Safan banjur ngaturake kitab mau marang Sang Prabu sarta munjuk atur: “Para abdi dalem sami nindakaken sadaya ingkang kapasrahaken dhateng piyambakipun. 17Para abdi dalem sampun ngesokaken arta ingkang pinanggih wonten ing padalemanipun Rama kita, lan masrahaken dhateng para pangawas sarta para tukang.” 18Safan, juru tulis mau, munjuk marang Sang Prabu: “Imam Hilkia maringaken kitab dhateng kawula.” Safan banjur maosaken kitab mau ana ing ngarsane Sang Prabu.
19Bareng Sang Prabu midhanget tembunging Toret mau, banjur nyuwek-nyuwek pangagemane. 20Sang Prabu banjur dhawuh marang Hilkia, Ahikam bin Safan, Abdon bin Mika, Safan juru tulis, lan Asaya, abdine Sang Prabu, mangkene: 21“Padha lungaa, nyuwuna pirsa marang Rama kita kanggo aku lan wong-wong kang isih kari ing Israel lan Yehuda, bab tembung-tembunge kitab kang ketemu iki. Awit gedhe banget bebendune Rama kita kang wis diesokake marang kita, amarga para leluhur kita ora netepi pangandikane Rama kita, ora nglakoni sakabehe kang katulis ana ing kitab iki.”
22Mulane Hilkia lan para abdine Sang Prabu banjur padha sowan marang Huldah, nabi wadon, garwane Salum bin Tokhat bin Hasra, kang ngurus gudhang sandhangan. Huldah manggon ing Yerusalem, ing Perangan Kapindho. Wong-wong mau padha rembugan karo dheweke bab prakara iku.
23Huldah banjur ngandika marang wong-wong mau: “Mangkene pangandikane Rama kita, Gusti Allahe Israel: Kandhakna marang wong kang ngutus kowe padha sowan marang Aku: 24Mangkene pangandikane Rama kita: Lah Aku arep ndhatengake bilai marang panggonan iki lan marang wong-wong kang manggon ing kene, yaiku sakehe ipat-ipat kang katulis ana ing kitab kang wis diwaca ana ing ngarsane ratune Yehuda. 25Amarga wong-wong mau wis padha ninggal Aku lan saos kurban marang allah-allah liya, njalari dukaKu merga saka sakehe gegaweane tangane, mulane bebenduKu bakal diesokake marang panggonan iki lan ora bakal bisa disirep. 26Nanging marang ratune Yehuda, kang ngutus kowe padha nyuwun pirsa marang Aku, kandhakna mangkene: Mangkene pangandikane Rama kita, Gusti Allahe Israel, bab tembung-tembung kang wis kokrungu: 27Amarga atimu wis luluh lan kowe ngasorake awakmu ana ing ngarsane Rama kita nalika krungu pangandikane kang nglawan panggonan iki lan wong-wong kang manggon ing kene, sarta kowe ngasorake awakmu ana ing ngarsaKu, nyuwek sandhanganmu, lan nangis ana ing ngarsaKu, Aku dhewe iya wis midhangetake kowe, mangkono pangandikane Rama kita. 28Aku bakal nglumpukake kowe marang para leluhurmu, lan kowe bakal kakubur ana ing kuburanmu kanthi tentrem. Mripatmu ora bakal weruh sakehe bilai kang arep Dakdhatengake marang panggonan iki lan marang wong-wonge.” Wong-wong mau banjur padha ngaturake wangsulan iki marang Sang Prabu.
29Sang Prabu banjur nimbali kabeh para tuwa-tuwane Yehuda lan Yerusalem. 30Sang Prabu banjur minggah menyang padalemane Rama kita, bebarengan karo kabeh wong Yehuda, para wong kang manggon ing Yerusalem, para imam, para wong Lewi, lan sakehe rakyat, gedhe cilik. Panjenengane maosake kabeh tembunging Kitab Prajanjian kang ketemu ana ing padalemane Rama kita marang wong-wong mau. 31Sang Prabu banjur jumeneng ana ing panggonane lan nganakake prajanjian ana ing ngarsane Rama kita—yaiku bakal ndherek Rama kita, netepi pepakon, pepenget, lan katetepane kanthi gumolonging ati lan gumolonging nyawane, sarta nindakake tembung-tembunging prajanjian kang katulis ana ing kitab iki. 32Panjenengane ndadekake saben wong kang ana ing Yerusalem lan Benyamin padha sumanggem ing prajanjian iku, lan para wong Yerusalem padha tumindak laras karo prajanjiane Rama kita, Gusti Allahe para leluhure. 33Yosia nyingkirake sakehe barang kang nistha saka ing satanah kang dienggoni para wong Israel, lan ndadekake saben wong ing Israel ngabekti marang Rama kita, Gusti Allahe. Sasuwene uripe, wong-wong mau ora padha nyimpang saka anggone ndherek Rama kita.