دوېم تاريخ 34 FHB Father's Heart Bible™

34 ¹يوسياه اته کاله عمر وو چې بادشاه شو او په يروشلم کښې يې يو دېرش کاله بادشاهى وکړه. ²هغۀ هغه څۀ وکړل چې زمونږ د پلار په نظر کښې نيک وو، او د خپل پلار داؤد په لارو کښې وګرځېدو، او ښى يا ګس طرف ته وانۀ وښتو.

³د خپلې بادشاهۍ په اتم کال کښې، چې لا هلک وو، هغۀ د خپل پلار داؤد د خُدائ، زمونږ د پلار، لټون شروع کړو. په دولسم کال کښې يې يهوداه او يروشلم د اوچتو ځايونو، د اشيراه د ستنو، د توږلو بتانو او د ويلو شوو فلزى بتانو نه پاکول شروع کړل. ⁴د هغۀ په مخکښې هغوئ د بعلانو قربان‌ګاهونه ونړول؛ هغۀ د هغو نه پاسه د خوشبويانو قربان‌ګاهونه پرې کړل، د اشيراه ستنې، توږلى بتان او ويلى شوى بتان يې ماتۀ کړل، دوړو ته يې کړل او د هغو خلقو په قبرونو باندې يې وشيندل چې هغو ته به يې قربانۍ کولې. ⁵د کاهنانو هډوکى يې د هغوئ په قربان‌ګاهونو باندې وسوزول، او په دې طرح يې يهوداه او يروشلم پاک کړل. ⁶د منسى، افرائيم او شمعون په ښارونو کښې، تر نفتالى پورې، چاپېره د هغوئ په نړېدلو کنډرونو کښې. ^a a v6 شمالى ښارونه چې يوسياه ورته ورغلو، لسيزې مخکښې د اسوريانو د فتحې او جلاوطنۍ له کبله زياتره کنډرونه شوى وُو. ⁷هغۀ قربان‌ګاهونه ونړول، د اشيراه ستنې او توږلى بتان يې دوړو ته کړل، او په ټول اِسرائيل کښې يې د خوشبويانو ټول قربان‌ګاهونه پرې کړل. بيا يروشلم ته راستون شو.

⁸د خپلې بادشاهۍ په اتلسم کال کښې، چې کله يې ملک او کور پاک کړل، هغۀ د ازلياه زوئ سافن، د ښار حاکم معسياه، او د يواخز زوئ يواه چې لِکوال وو، د زمونږ د پلار د کور د مرمت دپاره ولېږل. ⁹هغوئ د لوئ کاهن حِلقياه له راغلل او هغه روپۍ يې وسپارلې چې د زمونږ د پلار کور ته راوړے شوے وو، کومې چې د دروازو ساتونکو لاويانو د منسى، افرائيم او د اِسرائيل د ټول پاتې والے نه، او د ټول يهوداه او بنيامين نه، او د يروشلم د اوسېدونکو نه راغونډې کړې وې. ¹⁰هغوئ دا روپۍ هغه کارکوونکو ته ورکړې چې د زمونږ د پلار د کور نګرانى يې کوله، او د زمونږ د پلار په کور کښې کارکوونکو د هغو د مرمت او بيا جوړولو دپاره استعمال کړې. ¹¹هغوئ نجارانو او معمارانو ته روپۍ ورکړې چې توږل شوى تيږې او لرګى واخلى، د کوزونو او د هغو عمارتونو د کوجو دپاره چې د يهوداه بادشاهانو کنډر پرېښى وُو. ¹²دغه خلقو په وفادارۍ سره کار کولو. د هغوئ پاسه، د کار نګرانى کوونکى، د مرارى د زامنو لاويان يهت او عبدياه، او د قهاتيانو نه زکرياه او مسُلام وُو؛ او لاويان، چې ټول ماهر ساز غږوونکى وُو، ¹³د مزدورانو پاسه وُو، او د ټولو کارکوونکو د هرې دندې نګرانى يې کوله. ځنې لاويان لِکوال، عملدار او د دروازو ساتونکى وُو.

حِلقياه د شريعت کِتاب مومى

¹⁴چې کله هغوئ هغه روپۍ راوېستلې چې د زمونږ د پلار کور ته راوړے شوى وې، نو حِلقياه کاهن د زمونږ د پلار د شريعت کِتاب وموندلو، چې د موسىٰ په وسيله ورکړے شوے وو. ¹⁵حِلقياه سافن لِکوال ته ووئيل چې، ”ما د زمونږ د پلار په کور کښې د شريعت کِتاب موندلے دے،“ او کِتاب يې سافن ته ورکړو.

¹⁶سافن کِتاب بادشاه ته راوړو او خبر يې ورکړو چې، ”ستا نوکران هغه هر څۀ کوى چې د هغوئ په ذمه لګولے شوى دى. ¹⁷هغوئ هغه روپۍ راوبهولې چې د زمونږ د پلار په کور کښې موندلے شوى وې او نګرانانو او کارکوونکو ته يې وسپارلې.“ ¹⁸سافن لِکوال بادشاه ته ووئيل چې، ”حِلقياه کاهن ما ته يو کِتاب راکړو،“ او بادشاه ته يې ولوستلو.

¹⁹چې کله بادشاه د شريعت خبرې واورېدلې، نو خپلې جامې يې وشلولې. ²⁰بادشاه حِلقياه، د سافن زوئ اخيقام، د ميکاه زوئ عبدون، سافن لِکوال، او د بادشاه نوکر عسياه ته حُکم ورکړو چې، ²¹”لاړ شئ، د ما دپاره او د هغه چا دپاره چې په اِسرائيل او يهوداه کښې پاتې دى، زمونږ د پلار نه د دې موندلے شوى کِتاب د خبرو په حقله تپوس وکړئ. د هغۀ قهر چې پر مونږ تويېدلے دے لوئ دے، ځکه چې زمونږ پلار نيکونو زمونږ د پلار په خبره عمل ونۀ کړو او هغه هر څۀ يې ونۀ کړل چې په دې کِتاب کښې ليکلى دى.“

²²نو حِلقياه او د بادشاه بندګان حُلداه نبيه ته لاړل، چې د توکهت زوئ، د حسراه نمسے شلوم مېرمن وه، چې د جامو ساتونکے وو. هغه د يروشلم په دوېمه محله کښې اوسېدله. هغوئ د دې خبرې په حقله ورسره خبرې وکړې.

²³هغې هغوئ ته ووئيل چې، ”زمونږ پلار، د اِسرائيل خُدائ، داسې فرمائى: هغه سړى ته ووايئ چې تاسو يې ما له لېږلى يئ، ²⁴زمونږ پلار داسې فرمائى: زۀ پر دې ځائ او د دې پر اوسېدونکو باندې آفت راوستونکے يم، يعنې هغه ټول لعنتونه چې په هغه کِتاب کښې ليکلى دى چې د يهوداه بادشاه ته لوستلے شو. ²⁵ځکه چې هغوئ زۀ پرېښودم او نورو بتانو ته يې قربانۍ وکړې، او په خپلو ټولو جوړو کړو شوو کارونو يې زۀ په قهر راوستلم، نو زما غضب به پر دې ځائ وتوئيږى او ونۀ مړ کيږى. ²⁶خو د يهوداه بادشاه ته ووايئ، چې تاسو يې زما د تپوس دپاره لېږلى يئ: زمونږ پلار، د اِسرائيل خُدائ، د هغو خبرو په حقله داسې فرمائى چې تا واورېدلې: ²⁷ځکه چې ستا زړۀ نرم وو او تا د زمونږ د پلار په مخکښې ځان عاجز کړو کله چې تا د هغۀ هغه خبرې واورېدلې چې د دې ځائ او د دې د اوسېدونکو خلاف وې، او تا زما په مخکښې ځان عاجز کړو، خپلې جامې دې وشلولې او زما په مخکښې دې ژړل، نو ما پخپله ستا خبره واورېده، زمونږ پلار فرمائى. ²⁸زۀ به تا ستا نيکونو ته راغونډ کړم، او په سلامتۍ سره به ستا په قبر کښې کېښودے شې. ستا سترګې به هغه آفت و نۀ وينى چې زۀ يې پر دې ځائ او د دې پر خلقو باندې راوستونکے يم.“ نو هغوئ بادشاه ته دا جواب راوړو.

²⁹بيا بادشاه د يهوداه او يروشلم ټول مشران راوغوښتل. ³⁰بادشاه د يهوداه د ټولو سړو، د يروشلم د اوسېدونکو، کاهنانو، لاويانو او ټولو خلقو، لويو او وړو سره، زمونږ د پلار کور ته پورته لاړو. هغۀ د هغه لوظ د کِتاب ټولې خبرې هغوئ ته ولوستلې چې د زمونږ د پلار په کور کښې موندلے شوے وو. ³¹بادشاه په خپل ځائ ودرېدو او زمونږ د پلار په مخکښې يې يو لوظ وکړو—چې د زمونږ د پلار پېروى وکړى، د هغۀ حُکمونه، شهادتونه او قانونونه په خپل ټول زړۀ او په خپل ټول روح وساتى، او د هغه لوظ خبرو ته عمل وکړى چې په دې کِتاب کښې ليکلى دى. ³²هغۀ هر هغه څوک چې په يروشلم او بنيامين کښې حاضر وو دې لوظ ته پابند کړل، او د يروشلم خلقو د خپلو پلارونو د خُدائ، زمونږ د پلار، د لوظ مطابق عمل وکړو. ³³يوسياه د اِسرائيل د خلقو د علاقې نه ټول کرکجن شيان لرې کړل، او هر هغه څوک يې چې په اِسرائيل کښې وو د خپل خُدائ، زمونږ د پلار، خدمت ته اړ کړل. تر څو چې هغه ژوندے وو، هغوئ د زمونږ د پلار د پېروۍ نه وانۀ وښتل.