1 Samuel 23 FHB Father's Heart Bible™

23 ¹Ana wong padha ngaturi pirsa marang Dawud: “Lah, tiyang Filisti sami nempuh Keila saha ngrayah papan pangirikan gandum.”

²Dawud banjur munjuk pitakon marang Rama kita: “Punapa kawula kedah bidhal nempuh tiyang Filisti punika?” Pangandikane Rama kita: “Lungaa, nempuha wong Filisti, lan luwarana Keila.”

³Para wonge Dawud padha matur: “Lah, wonten ing tanah Yehuda kemawon kawula sampun sami ajrih, punapa malih manawi kawula sami dhateng Keila nglawan barisaning perang tiyang Filisti!”

⁴Dawud banjur munjuk pitakon maneh marang Rama kita, lan Rama kita paring wangsulan: “Tangia, mudhuna menyang Keila, awit wong Filisti bakal Dakulungake marang tanganmu.”

⁵Dawud lan para wonge banjur menyang Keila, nglawan wong Filisti, nggiring lunga raja-kayane, sarta ngalahake wong-wong mau kanthi telak—temahan ngluwari para pendhudhuk Keila.

⁶Anadene Abyatar, anake Ahimelekh, wis ngungsi menyang panggonane Dawud ing Keila; tekane nggawa efod ing tangane.

⁷Bareng Saul krungu yen Dawud ana ing Keila, banjur kandha: “Gusti Allah wis masrahake Dawud marang aku; dheweke wis njiret awake dhewe, merga mlebu ing kutha kang nganggo gapura lan palang.” ⁸Saul banjur nglumpukake wong sabangsa kabeh supaya maju perang, yaiku mudhun menyang Keila ngepung Dawud lan para wonge. ⁹Bareng Dawud ngerti yen Saul ngrancang piala marang dheweke, banjur kandha marang Abyatar, imam mau: “Gawanen efod iku mrene.” ¹⁰Dawud banjur munjuk: “Dhuh Rama kawula, Gusti Allahipun Israel, abdi Paduka sampun mireng kanthi yakin: Saul badhe dhateng Keila ngrisak kitha punika margi saking kawula.

¹¹Punapa tiyang Keila badhe masrahaken kawula dhateng Saul? Punapa Saul badhe mandhap, kados ingkang sampun dipun-mireng dening abdi Paduka? Dhuh Rama kawula, Gusti Allahipun Israel, mugi Paduka karsaa paring pirsa dhateng abdi Paduka.” Pangandikane Rama kita: “Saul bakal mudhun.”

¹²Dawud munjuk pitakon maneh: “Punapa tiyang Keila badhe masrahaken kawula saha para tiyang kawula dhateng Saul?” Pangandikane Rama kita: “Iya, kowe bakal padha dipasrahake.”

¹³Dawud lan para wonge kang cacahe watara nem atus banjur padha lunga saka Keila lan ngembara saka panggonan menyang panggonan. Bareng dikabari yen Dawud wis oncat saka Keila, Saul banjur ora sida mburu dheweke. ¹⁴Dawud tetep manggon ing beteng-beteng ing ara-ara samun, sarta ing tanah pagunungan ara-ara samun Zif. Saul nggoleki dheweke saben dina, nanging Rama kita ora masrahake dheweke marang tangane Saul. ¹⁵Nalika Dawud ana ing Horesh, ing ara-ara samun Zif, dheweke weruh yen Saul wis metu arep ngarah nyawane. ¹⁶Yonatan, anake Saul, banjur mangkat nemoni Dawud ing Horesh, sarta nyantosakake atine Dawud ana ing Rama kita. ¹⁷“Aja wedi,” kandhane Yonatan, “tangane bapakku Saul ora bakal bisa ngranggeh kowe. Kowe bakal dadi raja ngratoni Israel, lan aku bakal dadi wong kang kapindho sawise kowe. Malah bapakku Saul dhewe iya wis ngerti bab iku.” ¹⁸Wong loro mau banjur padha gawe prajanjian ana ing ngarsane Rama kita. Dawud tetep ana ing Horesh, dene Yonatan mulih.

¹⁹Wong Zif banjur padha munggah sowan marang Saul ing Gibea, lan matur: “Punapa Dawud boten ndhelik wonten ing antawis kawula sadaya, ing beteng-beteng ing Horesh, ing redi Hakhila, sakidule Yesimon? ²⁰Milanipun sapunika, dhuh Sang Prabu, mugi karsaa mandhap, inggih mandhapa miturut sakarsa Paduka; dene kawula sadaya ingkang badhe masrahaken piyambakipun dhateng Sang Prabu.”

²¹Wangsulane Saul: “Muga-muga kowe padha diberkahi dening Rama kita, awit kowe padha melasi marang aku. ²²Padha lungaa, cecawisa maneh kanthi luwih mateng; titenana ing ngendi dheweke ngidak, lan sapa kang wis weruh dheweke ana ing kono—awit aku dikandhani yen dheweke iku julig banget. ²³Titenana sakabehe papan pandhelikan kang dienggo ndhelik, banjur lapurna marang aku kanthi katrangan kang nyata. Aku bakal melu kowe, lan manawa dheweke pancen ana ing tanah kene, dheweke bakal dakgoleki ing antarane kabeh golongane Yehuda.”

²⁴Wong-wong mau banjur padha mangkat menyang Zif, ndhisiki Saul. Nalika iku Dawud lan para wonge ana ing ara-ara samun Maon, ing dhataran Araba, sakidule Yesimon. ²⁵Saul lan para wonge banjur padha mangkat nggoleki, lan bab iku dikabarake marang Dawud. Dawud banjur mudhun menyang gunung karang lan manggon ing ara-ara samun Maon. Bareng Saul krungu bab iku, banjur mburu Dawud menyang ara-ara samun Maon. ²⁶Saul lumaku ing sisih gunung kang siji, dene Dawud lan para wonge ing sisih sijine. Dawud rikat-rikat anggone arep oncat saka Saul, mangka Saul lan para wonge wis saya nyedhaki arep nyekel Dawud lan para wonge. ²⁷Nanging banjur ana utusan teka sowan marang Saul, matur: “Panjenengan mugi enggal tindak, awit tiyang Filisti sami nempuh ngrampas tanah punika.” ²⁸Mulane Saul banjur mandheg anggone mburu Dawud, lan banjur maju nglawan wong Filisti. Mulane panggonan kono dijenengake Sela-Hamahlekot. ^a a v28 Sela-Hamahlekot tegese “gunung karang papan pepisahan”—yaiku panggonan nalika Saul lan Dawud kapisah saka siji lan sijine, nalika panempuhe wong Filisti meksa Saul kudu mandheg anggone mburu. ²⁹Dawud banjur minggah saka kono lan manggon ing beteng-beteng En-Gedi.