1 Księga Samuela 23

23 ¹Doniesiono Dawidowi: „Oto Filistyni walczą przeciwko Keili i grabią klepiska”.

²Dawid zapytał naszego Ojca: „Czy mam wyruszyć i uderzyć na tych Filistynów?”. A nasz Ojciec odpowiedział: „Idź, uderz na Filistynów i ocal Keilę”.

³Lecz ludzie Dawida powiedzieli: „Oto boimy się tutaj, w Judzie — a cóż dopiero, gdybyśmy poszli do Keili przeciwko szykom bojowym Filistynów!”.

⁴Dawid znowu zapytał naszego Ojca, a nasz Ojciec odpowiedział: „Wstań, zejdź do Keili, bo wydaję Filistynów w twoją rękę”.

⁵Dawid i jego ludzie poszli do Keili, walczyli z Filistynami, uprowadzili ich bydło i zadali im wielką klęskę — i ocalili mieszkańców Keili.

⁶Abiatar, syn Achimeleka, uciekł do Dawida do Keili; przybył z efodem w ręku.

⁷Gdy Saul usłyszał, że Dawid jest w Keili, powiedział: „Bóg wydał Dawida w moje ręce, bo sam się uwięził, wchodząc do miasta z bramami i ryglami”. ⁸Saul zwołał cały lud na wojnę, by zejść do Keili i oblegać Dawida oraz jego ludzi. ⁹Dawid dowiedział się, że Saul knuje przeciwko niemu zło, i powiedział do kapłana Abiatara: „Przynieś tutaj efod”. ¹⁰Dawid powiedział: „Ojcze mój, Boże Izraela, twój sługa usłyszał na pewno, że Saul zamierza przyjść do Keili i zniszczyć miasto z mojego powodu.

¹¹Czy mieszkańcy Keili wydadzą mnie w jego ręce? Czy Saul zejdzie, jak słyszał twój sługa? Ojcze mój, Boże Izraela, powiedz, proszę, swojemu słudze”. A nasz Ojciec powiedział: „Zejdzie”.

¹²Dawid zapytał: „Czy mieszkańcy Keili wydadzą mnie i moich ludzi w ręce Saula?”. A nasz Ojciec powiedział: „Wydadzą”.

¹³Dawid i jego ludzie, około sześciuset, opuścili Keilę i wędrowali z miejsca na miejsce. Gdy doniesiono Saulowi, że Dawid wymknął się z Keili, zaniechał pościgu. ¹⁴Dawid pozostał w warowniach na pustyni i w górzystej okolicy pustyni Zif. Saul szukał go każdego dnia, lecz nasz Ojciec nie wydał go w jego ręce. ¹⁵Dawid przebywał w Choresz na pustyni Zif, gdy zobaczył, że Saul wyruszył, by nastawać na jego życie. ¹⁶Jonatan, syn Saula, wyruszył i poszedł do Dawida do Choresz, i umocnił go w naszym Ojcu. ¹⁷„Nie bój się” — powiedział. — „Ręka mojego ojca Saula cię nie znajdzie. Ty będziesz królem nad Izraelem, a ja będę drugi po tobie. Nawet mój ojciec Saul o tym wie”. ¹⁸Obaj zawarli przymierze przed naszym Ojcem. Dawid pozostał w Choresz, a Jonatan wrócił do domu.

¹⁹Potem Zifejczycy przyszli do Saula do Gibei, mówiąc: „Czyż Dawid nie ukrywa się wśród nas, w warowniach w Choresz, na wzgórzu Chakila, na południe od Jeszimonu? ²⁰Teraz więc, królu, zejdź, zejdź, kiedy tylko zechcesz, a naszym zadaniem będzie wydać go w ręce króla”.

²¹Saul odpowiedział: „Niech nasz Ojciec wam błogosławi, bo zlitowaliście się nade mną. ²²Idźcie, przygotujcie się jeszcze lepiej; dowiedzcie się, gdzie postawi nogę i kto go tam widział, bo mówiono mi, że jest bardzo przebiegły. ²³Wywiedzcie się o wszystkich kryjówkach, w których się ukrywa, a potem przynieście mi pewne wiadomości. Pójdę z wami, a jeśli jest w kraju, wyszukam go pośród wszystkich rodów Judy”.

²⁴Wyruszyli więc do Zif przed Saulem. Dawid zaś i jego ludzie byli na pustyni Maon, w Arabie na południe od Jeszimonu. ²⁵Saul i jego ludzie wyruszyli na poszukiwania, a doniesiono o tym Dawidowi. Zszedł więc do skały i pozostał na pustyni Maon. Gdy Saul to usłyszał, ruszył w pościg za Dawidem na pustynię Maon. ²⁶Saul szedł jedną stroną góry, a Dawid i jego ludzie drugą; Dawid spieszył się, by uciec przed Saulem, podczas gdy Saul i jego ludzie okrążali Dawida i jego ludzi, by ich pojmać. ²⁷Lecz do Saula przybył posłaniec, mówiąc: „Przyjdź szybko! Filistyni najeżdżają kraj”. ²⁸Saul zaprzestał więc pościgu za Dawidem i wyruszył przeciwko Filistynom. Dlatego nazwano to miejsce Sela-Hammachlekot. ^a a v28 Sela-Hammachlekot znaczy „skała rozstania” — miejsce, gdzie Saul i Dawid zostali od siebie oddzieleni, gdy najazd Filistynów zmusił Saula do przerwania pościgu. ²⁹Dawid zaś wyruszył stamtąd i zamieszkał w warowniach En-Gedi.