Dawud Ngungsi menyang Guwa

Saben wong sing kapotangan, kasusahan, utawa kepaitan nglumpuk marang Dawud ing guwa, patang atus wong. Saul, sing ngrumati rasa serik ing sangisoré wit tamariska, akon Doeg nyembelèh wolung puluh lima imamé Rama kita lan wong sakutha Nob. Anak siji lolos, lan Dawud kandha yèn dhèwèké sing njalari patiné wong-wong mau.

Pasal 22.

Dawud banjur ninggal panggonan mau lan ngungsi menyang guwa Adulam; para sadulure lan sakabehing brayate bapakne krungu bab iku, banjur padha nusul mrono. Saben wong kang nandhang kasusahan, kang kelilit utang, utawa kang gela atine, padha nglumpuk marang dheweke; dadine Dawud iku kang mimpin wong-wong mau—kira-kira ana patang atus. Saka ing kono Dawud tindak menyang Mispa ing tanah Moab, banjur matur marang rajane: “Mugi karsaa nglilani bapak lan biyung kawula manggen wonten ing ngriki sesarengan kaliyan panjenengan, ngantos kawula mangretos punapa ingkang badhe katindakaken dening Rama kita tumrap kawula.” Wong tuwane banjur ditinggal ana ing ngarsane raja ing Moab; sasuwene Dawud ana ing beteng, wong tuwane mau tetep manggon karo raja mau. Nabi Gad banjur ngandika marang Dawud: “Kowe aja manggon ana ing beteng; lungaa lan mlebua menyang tanah Yehuda.” Dawud banjur mangkat lan tindak menyang alas Heret.

Prabu Saul Mateni para Imame Rama kita

Prabu Saul krungu yen Dawud lan wong-wonge wis ketemu. Nalika iku Saul lenggah ana ing Gibea ing sangisore wit tamariska ing panggonan kang dhuwur, kalawan ngasta tumbak, sarta sakabehing abdine padha ngadeg ngubengi panjenengane. Saul banjur ngandika marang para abdine kang padha ngladeni: “Rungokna, he wong Benyamin! Apa anake Isai bakal aweh pategalan lan kebon anggur marang kowe kabeh? Apa dheweke bakal ngangkat kowe kabeh dadi panggedhening prajurit sewu lan panggedhening prajurit satus, nganti kowe kabeh padha sekuthon nglawan aku? Ora ana wong siji bae kang ngandhani aku yen anakku wis gawe prajanjian karo anake Isai. Ora ana siji bae ing antaramu kang melas marang aku utawa ngandhani aku yen anakku wis ngojok-ojoki abdiku nglawan aku, supaya ngadhang aku, kaya kang dilakoni ing dina iki.”

Doeg, wong Edom, kang ngadeg ing antarane para abdine Saul, banjur mangsuli: “Kula sumerep anakipun Isai dhateng ing Nob, manggihi Ahimelekh bin Ahitub. Ahimelekh nyuwunaken pitedah dhateng Sang Yehuwah kangge piyambakipun, saha maringi sangu lan pedhangipun Goliat, tiyang Filisti.”

Sang Prabu banjur nimbali Imam Ahimelekh bin Ahitub lan sakabehing brayate bapakne, yaiku para imam kang ana ing Nob, banjur padha sowan kabeh ana ing ngarsane raja. Saul ngandika: “Rungokna saiki, he anake Ahitub.” Wangsulane: “Kawula sumadya, dhuh gusti.”

Saul ndangu: “Yagene kowe lan anake Isai padha sekuthon nglawan aku? Kowe wis aweh roti lan pedhang marang dheweke sarta nyuwunake pitakon marang Allah kanggo dheweke, supaya dheweke bisa nglawan aku lan ngadhang aku, kaya kang dilakoni ing dina iki.”

Ahimelekh munjuk marang sang prabu: “Saking sakathahing abdi Paduka, sinten ingkang setya kados Dawud, mantu Paduka, tetindhihing pengawal Paduka, saha ingkang kajen wonten ing dalem Paduka? Punapa nembe ing dinten punika kawula wiwit nyuwunaken pitakenan dhateng Rama kita kangge piyambakipun? Mugi sampun ngantos makaten! Sang Prabu mugi sampun ndakwa punapa-punapa dhateng abdi Paduka—utawi dhateng sakathahing brayatipun bapak kawula—amargi abdi Paduka boten mangretos punapa-punapa bab prakawis punika sadaya, alit punapa ageng.”

Nanging sang prabu ngandika: “Kowe mesthi kudu mati, Ahimelekh, kowe lan sakabehing brayate bapakmu.” Sang Prabu banjur dhawuh marang para pengawal kang ngadeg ing sandhinge: “Mandhega lan patenana para imame Rama kita, awit tangane uga mbelani Dawud; dheweke padha ngerti yen Dawud mlayu, nanging ora ngandhani aku.” Nanging para abdine raja padha ora gelem ngangkat tangane nyerang para imame Rama kita.

Sang Prabu banjur dhawuh marang Doeg: “Kowe mandhega lan nyerang para imam mau.” Doeg, wong Edom, banjur mandheg lan nyerang para imam mau, mateni wong wolung puluh lima kang padha nganggo efod lena ing dina iku.

Nob, kuthane para imam, uga digempur nganggo pedhang—wong lanang, wong wadon, bocah, bayi, sapi, kuldi lan wedhus—kabeh ditumpes nganggo pedhang. Nanging ana anake lanang siji saka Ahimelekh bin Ahitub, kang aran Abyatar, bisa oncat lan mlayu nusul Dawud. Abyatar banjur ngandhani Dawud yen Saul wis mateni para imame Rama kita.

Dawud banjur kandha marang Abyatar: “Ing dina iku aku wis ngerti, yen Doeg, wong Edom, ana ing kono—mesthi bakal ngaturake marang Saul. Aku kang njalari patine sakabehing wong ing brayate bapakmu. Kowe tetepa karo aku; aja wedi. Sapa kang ngarah nyawaku iku uga ngarah nyawamu. Ana ing sandhingku kowe slamet.”