Prajanjiane Rama kita karo Dawud

Dawud kepéngin mbangun padalemaning Rama kita, lan Natan nyarujuki sadurungé krungu saka Panjenengané. Wangsulané malah kosok balèné: Ramamu sing bakal mbangun omah kanggo kowé, lan anakmu sing bakal mbangun omah-Ku. Dawud banjur lunga lan lungguh, kepranan banget déné kabèh iki nglibataké dhèwèké.

Pasal 17.

Bareng Prabu Dawud wis manggon ing daleme, banjur ngandika marang Nabi Natan: “Delengen, aku manggon ing omah kayu eres, nanging pethine prajanjiane Rama kita dumunung ing sangisore langse tarub.”

Wangsulane Nabi Natan marang Prabu Dawud: “Sadaya ingkang wonten ing panggalih panjenengan, mugi katindakna, awit Rama kita nunggil kaliyan panjenengan.”

Nanging ing bengi iku ana pangandikane Rama kita kang rawuh marang Nabi Natan, mangkene:

Lungaa, kandhaa marang Dawud, abdiKu: “Mangkene pangandikane Ramamu: ‘Dudu kowe kang bakal yasa dalem minangka padununganKu.’” Aku ora tau manggon ing sawijining dalem wiwit dina anggonKu ngentasake Israel nganti saiki, nanging Aku tansah ngalih saka tarub menyang tarub, saka padunungan menyang padunungan.

Ing ngendi bae anggonKu ngalih bebarengan karo wong Israel kabeh, apa Aku tau ngucapake sakecap marang salah sijine para hakim Israel, kang Dakdhawuhi ngengon umatKu, kanthi pitakon: ‘Yagene kowe padha ora mbangunake Aku omah kayu eres?’

Mulane kandhaa marang abdiKu Dawud: “Mangkene pangandikane Rama Panguwasane wadyabala swarga: Aku wis ngentas kowe saka pangonan, saka anggonmu ngirid pepanthan wedhus, supaya dadi panguwasa tumrap umatKu Israel. Aku wis nunggil karo kowe ing ngendi bae paranmu, lan wis numpes sakehing mungsuhmu ing ngarepmu. Saiki Aku bakal gawe jenengmu kaya jenenge para wong kang pinunjul dhewe ing bumi. Aku bakal nemtokake panggonan kanggo umatKu Israel lan nandur wong-wong mau ana ing kono, supaya padha manggon ing omahe dhewe lan ora bakal kaganggu maneh. Wong duraka ora bakal nindhes wong-wong mau maneh kaya ing wektu kepungkur, wiwit Aku ngangkat para hakim kanggo mrentah umatKu Israel. Aku bakal nelukake sakehing mungsuhmu. Aku pitutur marang kowe: Ramamu bakal mbangunake kowe sawijining omah. Samangsa umurmu wis genep lan kowe wis kaklumpukake karo para leluhurmu, Aku bakal njunjung turunmu sawise kowe, yaiku salah sijine anakmu, lan Aku bakal nyantosakake karajane. Dheweke kang bakal yasa dalem kanggo Aku, lan Aku bakal nyantosakake dhampare ing salawase. Aku bakal dadi Ramane, lan dheweke bakal dadi anakKu. Aku ora bakal nyingkirake sih-kadarmanKu saka dheweke, kaya anggonKu wis nyingkirake iku saka wong kang sadurunge kowe. Aku bakal ngadegake dheweke ngerehake omahKu lan KratonKu ing salawase, sarta dhampare bakal kukuh ngadeg ing salawas-lawase.”

Nabi Natan banjur ngaturake sakehing pangandika iku lan wahyu iki kabeh marang Prabu Dawud.

Prabu Dawud Lenggah ing Ngarsane Rama kita kanthi Gumun

Prabu Dawud banjur lumebet lan lenggah ing ngarsane Rama kita, sarta matur: “Kawula punika sinten, dhuh Rama, saha griya kawula punika punapa, dene Paduka ngantos mbekta kawula dumugi samanten? Saha prakawis punika taksih katingal sakedhik wonten ing paningal Paduka, dhuh Rama; Paduka sampun ngandika bab griyaning abdi Paduka ngantos dumugi ing jaman ingkang taksih tebih, saha Paduka sampun mirsani kawula kados tiyang ingkang pinunjul piyambak, dhuh Rama. Punapa malih ingkang saged kaaturaken dening Dawud dhateng Paduka tumrap kaurmatan ingkang Paduka paringaken dhateng abdi Paduka? Awit Paduka pirsa dhateng abdi Paduka. Dhuh Rama, margi saking abdi Paduka saha miturut karsa Paduka piyambak, Paduka sampun nindakaken sadaya prakawis ingkang ageng punika, saha mbabaraken sadaya prajanji ingkang ageng punika. Dhuh Rama, boten wonten ingkang sami kaliyan Paduka, saha boten wonten Rama sanesipun kajawi Paduka, kados ingkang sampun kawula sadaya mireng kalayan kuping kawula piyambak. Sinten ingkang sami kaliyan umat Paduka Israel, satunggaling bangsa ing bumi ingkang Rama kita tindaki supados katebus dados umat kagungane piyambak, kanthi ndamel asma tumrap Paduka piyambak srana pakaryan ingkang ageng saha nggegirisi, saha nundhung bangsa-bangsa saking ngajenging umat Paduka, ingkang Paduka tebus saking tanah Mesir? Paduka sampun ndadosaken umat Paduka Israel dados kagungan Paduka piyambak ing salami-laminipun, saha Paduka, dhuh Rama, sampun dados Ramanipun. Milanipun samangke, dhuh Rama, mugi pangandika ingkang sampun Paduka ngandikakaken bab abdi Paduka saha griyanipun punika kalestantuna ing salami-laminipun; saha mugi Paduka karsa nindakaken kados ingkang sampun Paduka ngandikakaken. Mugi punika kalestantuna, saha asma Paduka saya mulya ing salami-laminipun, satemah tiyang sami ngucap: ‘Rama Panguwasane wadyabala swarga punika Rama kita ingkang ngratoni Israel.’ Saha mugi griyanipun abdi Paduka Dawud kasantosakna wonten ing ngarsa Paduka. Awit Paduka, dhuh Rama, sampun mbabaraken dhateng abdi Paduka, bilih Paduka badhe mbangunaken griya kagem piyambakipun — pramila abdi Paduka pikantuk kakendelan saged ndedonga wonten ing ngarsa Paduka. Milanipun samangke, dhuh Rama, Paduka punika Rama kita; Paduka sampun njanjeni dhateng abdi Paduka prakawis ingkang sae punika. Samangke Paduka sampun karsa mberkahi griyanipun abdi Paduka, supados lestari wonten ing ngarsa Paduka ing salami-laminipun; awit Paduka, dhuh Rama, sampun mberkahi punika, satemah badhe binerkahan ing salami-laminipun.”