اول تواریخ 17

17 ¹پس از آنکه داوود در خانهٔ خود مستقر شد، به ناتانِ نبی گفت: «بنگر، من در خانه‌ای از چوب سرو زندگی می‌کنم، اما صندوقِ عهدِ پدر ما زیر پرده‌های خیمه قرار دارد.»

²ناتان به داوود پاسخ داد: «هر آنچه در دل داری به انجام رسان، زیرا پدر ما با توست.»

³اما در همان شب، کلامِ پدر ما بر ناتان نازل شد:

⁴برو و به بنده‌ام داوود بگو: «پدرت چنین می‌فرماید: تو آن کسی نیستی که برایم خانه‌ای برای سکونت بسازی.» ⁵از روزی که اسرائیل را برآوردم تا به امروز، در خانه‌ای ساکن نشده‌ام، بلکه از خیمه‌ای به خیمهٔ دیگر و از مسکنی به مسکنِ دیگر در حرکت بوده‌ام.

⁶در هر جا که با تمامیِ اسرائیل حرکت کردم، آیا هرگز به یکی از داورانِ اسرائیل که ایشان را امر فرمودم قومم را شبانی کنند، سخنی گفتم و پرسیدم: ‹چرا برایم خانه‌ای از چوب سرو نساخته‌اید؟›

⁷پس به بنده‌ام داوود بگو: «پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌فرماید: من تو را از چراگاه، از پیِ گله، برگرفتم تا بر قومم اسرائیل فرمانروا باشی. ⁸هر جا که رفتی با تو بوده‌ام و همهٔ دشمنانت را از پیش رویت منقطع ساختم. اکنون نامت را همچون نامِ بزرگ‌ترینِ مردانِ زمین خواهم ساخت. ⁹برای قومم اسرائیل مکانی تعیین خواهم کرد و ایشان را در آنجا خواهم نشاند تا در خانهٔ خود ساکن شوند و دیگر هرگز آشفته نگردند. مردمانِ شریر دیگر مانند گذشته ایشان را فرسوده نخواهند ساخت، ¹⁰از زمانی که داورانی بر قومم اسرائیل گماشتم. و همهٔ دشمنانت را مغلوب خواهم ساخت. به تو می‌گویم: پدرت برای تو خانه‌ای بنا خواهد کرد. ¹¹چون روزهایت به پایان رسد و نزد پدرانت بروی، نسلِ تو را پس از تو، یکی از پسرانت را، برخواهم انگیخت و پادشاهی‌اش را استوار خواهم کرد. ¹²اوست که برایم خانه‌ای بنا خواهد کرد و من تختِ او را تا ابد استوار خواهم ساخت. ¹³من پدرِ او خواهم بود و او پسرِ من خواهد بود. محبتِ عهدِ خود را از او دریغ نخواهم کرد، چنانکه از آن کس که پیش از تو بود، دریغ داشتم. ¹⁴او را تا ابد بر خانه و پادشاهیِ خود خواهم گماشت و تختِ او تا ابد پایدار خواهد ماند.»

¹⁵ناتان همهٔ این سخنان و تمامیِ این رؤیا را به داوود بازگفت.

داوود با شگفتی در حضور پدر ما می‌نشیند

¹⁶آنگاه داوودِ پادشاه به درون رفت و در حضور پدر ما نشست و گفت: «ای پدرِ من، من کیستم و خاندانم چیست که مرا تا به اینجا رسانده‌ای؟ ¹⁷و گویی این در نظرت اندک بود، ای پدرِ من — دربارهٔ خاندانِ بنده‌ات تا آینده‌های دور سخن گفته‌ای و بر من همچون بزرگ‌ترینِ مردمان نظر افکنده‌ای، ای پدرِ من. ¹⁸داوود دیگر چه تواند به تو گفت برای این حرمتی که به بنده‌ات نهاده‌ای؟ زیرا تو بنده‌ات را می‌شناسی. ¹⁹ای پدرِ من، به‌خاطرِ بنده‌ات و بنا بر دلِ خویش، همهٔ این کارهای بزرگ را کرده‌ای و همهٔ این وعده‌های عظیم را آشکار ساخته‌ای. ²⁰ای پدرِ من، هیچ‌کس همچون تو نیست و جز تو هیچ پدری نیست، بنا بر هر آنچه به گوش‌های خود شنیده‌ایم. ²¹و کیست همچون قومِ تو اسرائیل، آن یگانه امتِ روی زمین که پدر ما رفت تا آنان را همچون قومی برای خویش فدیه دهد، و با کارهای بزرگ و مهیب نامی برای خود ساخت، و امت‌ها را از پیشِ روی قومِ خود که از مصر فدیه دادی، بیرون راند؟ ²²قومِ خود اسرائیل را تا ابد از آنِ خویش ساختی و تو، ای پدرِ من، پدرِ ایشان گشتی. ²³اکنون، ای پدرِ من، بگذار سخنی که دربارهٔ بنده‌ات و خاندانش گفتی تا ابد استوار بماند و چنانکه فرموده‌ای عمل فرما. ²⁴بگذار استوار بماند و نامت تا ابد بزرگ گردد، تا گفته شود: ‹پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ ما بر اسرائیل است.› و خاندانِ بنده‌ات داوود در حضورت استوار گردد. ²⁵زیرا تو، ای پدرِ من، بر بنده‌ات آشکار ساختی که برایش خانه‌ای بنا خواهی کرد؛ از این رو بنده‌ات جرأت یافت تا در حضورت دعا کند. ²⁶اکنون، ای پدرِ من، تو پدرِ ما هستی و این نیکویی را به بنده‌ات وعده داده‌ای. ²⁷اکنون خواسته‌ای که خاندانِ بنده‌ات را برکت دهی تا تا ابد در حضورت پایدار بماند؛ زیرا تو، ای پدرِ من، آن را برکت داده‌ای و تا ابد مبارک خواهد بود.»