1 Tarihler 17

17 ¹Davut sarayına yerleştikten sonra Peygamber Natan'a, «Bak, ben sedir ağacından bir sarayda oturuyorum, ama Babamız'ın Antlaşma Sandığı çadır perdeleri altında duruyor» dedi.

²Natan Davut'a, «Yüreğinde olan her şeyi yap, çünkü Babamız seninledir» diye karşılık verdi.

³Ama o gece Babamız'ın sözü Natan'a geldi:

⁴Git, kulum Davut'a de ki: «Baban şöyle diyor: Oturmam için bana ev yapacak kişi sen değilsin.» ⁵İsrail'i çıkardığım günden bu güne dek bir evde oturmadım; çadırdan çadıra, konuttan konuta göçtüm.

⁶Bütün İsrail'le birlikte gittiğim her yerde, halkımı gütmelerini buyurduğum İsrail hakimlerinden herhangi birine, ‹Niçin bana sedir ağacından bir ev yapmadınız?› diye tek bir söz söyledim mi?

⁷Onun için kulum Davut'a de ki: «Göksel Orduların Babası şöyle diyor: Halkım İsrail'e önder olman için seni otlaktan, sürünün ardından aldım. ⁸Gittiğin her yerde seninle birlikteydim, önünden bütün düşmanlarını yok ettim. Şimdi adını yeryüzünün en büyüklerinin adı gibi yapacağım. ⁹Halkım İsrail için bir yer belirleyeceğim ve onları oraya dikeceğim; kendi yurtlarında yaşasınlar, bir daha rahatsız edilmesinler diye. Kötüler onları önceden olduğu gibi artık ezmeyecek, ¹⁰halkım İsrail'e hakimler atadığım günden beri olduğu gibi. Bütün düşmanlarını dize getireceğim. Sana bildiriyorum: Baban sana bir ev kuracak. ¹¹Günlerin dolup atalarına kavuşmaya gittiğinde, senden sonra soyunu, oğullarından birini ortaya çıkaracağım ve onun krallığını pekiştireceğim. ¹²Bana bir ev kuracak olan odur ve onun tahtını sonsuza dek pekiştireceğim. ¹³Ben ona Baba olacağım, o da bana oğul olacak. Senden önce olandan esirgediğim gibi antlaşma sevgimi ondan esirgemeyeceğim. ¹⁴Onu sonsuza dek evimin ve krallığımın üzerine koyacağım; tahtı sonsuza dek sağlam duracak.»

¹⁵Natan bütün bu sözleri ve bu görümün tümünü Davut'a bildirdi.

Davut Hayranlıkla Babamız'ın Önünde Oturuyor

¹⁶Sonra Kral Davut içeri girdi, Babamız'ın önünde oturdu ve şöyle dedi: «Ben kimim, Babam, evim nedir ki beni buraya kadar getirdin? ¹⁷Sanki bu senin gözünde küçük bir şeymiş gibi, Babam; kulunun evinden uzak geleceğe uzanan sözler söyledin ve bana insanların en büyüğü gibi baktın, Babam. ¹⁸Kulunu onurlandırdığın için Davut sana başka ne diyebilir? Çünkü sen kulunu tanıyorsun. ¹⁹Babam, kulunun uğruna ve kendi yüreğine göre, bütün bu büyük işleri yaptın, bütün bu büyük vaatleri açıkladın. ²⁰Babam, senin gibisi yoktur, senden başka Baba yoktur; kulaklarımızla duyduğumuz her şeye göre. ²¹Yeryüzünde halkın İsrail gibi olan var mı? Babamız'ın kendine bir halk olarak kurtarmaya gittiği, yeryüzündeki tek ulus; büyük ve heybetli işlerle kendine bir ad yaparak, Mısır'dan kurtardığın halkının önünden ulusları kovarak. ²²Halkın İsrail'i sonsuza dek kendine ait kıldın ve sen, Babam, onların Babası oldun. ²³Şimdi, Babam, kulun ve evi hakkında söylediğin söz sonsuza dek dursun; söylediğin gibi yap. ²⁴Dursun ve adın sonsuza dek büyüsün, öyle ki, ‹Göksel Orduların Babası, İsrail'in üzerinde Babamız'dır› densin. Kulun Davut'un evi önünde sağlam kurulsun. ²⁵Çünkü sen, Babam, ona bir ev kuracağını kuluna açıkladın; bu yüzden kulun önünde dua etme cesaretini buldu. ²⁶Şimdi, Babam, sen Babamız'sın; kuluna bu iyi şeyi vaat ettin. ²⁷Şimdi kulunun evini kutsamayı seçtin, öyle ki önünde sonsuza dek sürsün; çünkü sen, Babam, onu kutsadın ve o sonsuza dek kutsanmıştır.»