اول تواریخ 16

16 ¹صندوق پدر ما را آوردند و آن را درون خیمه‌ای که داوود برایش برپا کرده بود، نهادند؛ و قربانی‌های سوختنی و قربانی‌های سلامتی در حضور پدر ما تقدیم کردند. ²چون داوود از تقدیم قربانی‌های سوختنی و قربانی‌های سلامتی فارغ شد، قوم را به نام پدر ما برکت داد. ³و به هر یک از اسرائیلیان، چه مرد و چه زن، یک قرص نان، یک نان خرما و یک نان کشمشی بخشید.

⁴او برخی از لاویان را برگماشت تا در حضور صندوق پدر ما خدمت کنند، و او را بخوانند و شکر گویند و پدر ما را ستایش کنند. ^a a v4 «خواندن» یعنی نام خدا را خواندن — یعنی او را در دعا و اعلام همگانی طلبیدن. ⁵آساف رئیس بود، و پس از او زکریا، سپس یعیئیل، شمیراموت، یحیئیل، مَتّیتیا، اِلیآب، بِنایا، عوبید‌اَدوم و یعیئیل با چنگ‌ها و بربط‌ها؛ و آساف سنج‌ها را می‌نواخت. ⁶بِنایا و یَحَزیئیل کاهنان می‌بایست پیوسته در حضور صندوق عهدِ پدر ما شیپورها را بنوازند.

سرود شکرگزاری داوود برای پدر ما

⁷در آن روز، داوود نخستین بار آساف و برادرانش را برگماشت تا پدر ما را شکر گویند: ⁸پدر ما را شکر گویید؛ نام او را بخوانید؛ کارهای او را در میان قوم‌ها اعلام کنید! ⁹برای او بسرایید؛ او را ستایش بخوانید؛ از همهٔ کارهای شگفت‌انگیزش سخن گویید! ¹⁰به نام قدوس او فخر کنید؛ دل‌های جویندگان پدر ما شادمان باد! ¹¹پدر ما و قوّت او را بجویید؛ پیوسته حضور او را بطلبید! ¹²کارهای شگفت‌انگیزی را که کرده است به یاد آورید، معجزات او و داوری‌هایی را که صادر فرمود، ¹³ای فرزندان اسرائیلِ خدمتگزار او، ای پسران یعقوب، ای برگزیدگان او! ¹⁴او پدر ماست؛ داوری‌های او در سراسر زمین است. ¹⁵عهد او را تا ابد به یاد آورید، کلامی را که برای هزار پشت امر فرمود، ¹⁶عهدی را که با ابراهیم بست، و سوگندی را که برای اسحاق یاد کرد، ¹⁷و آن را برای یعقوب به‌عنوان فریضه‌ای استوار ساخت، و برای اسرائیل به‌عنوان عهدی جاودانی، ¹⁸و گفت: «زمین کنعان را به تو خواهم داد، به‌عنوان سهم میراث تو.» ¹⁹آنگاه که شماره‌تان اندک بود، بی‌مقدار، و در آن سرزمین غریب، ²⁰و از قومی به قوم دیگر آواره بودید، از مملکتی به قوم دیگر، ²¹او به هیچ‌کس اجازه نداد بر آنان ستم کند؛ به‌خاطر ایشان پادشاهان را توبیخ کرد،

²²«مسح‌شدگان مرا لمس مکنید، و به انبیای من آسیبی مرسانید!»

²³برای پدر ما بسرایید، ای تمامی زمین! نجات او را روزبه‌روز اعلام کنید. ²⁴کارهای پرجلال او را در میان قوم‌ها منتشر سازید؛ به هر قومی کارهای شگفتی را که کرده است بازگویید! ²⁵زیرا پدر ما بزرگ است و بسیار سزاوار ستایش؛ او بیش از همهٔ خدایان مهیب است. ²⁶زیرا همهٔ خدایان قوم‌ها بت‌هایند، اما پدر ما آسمان‌ها را ساخت. ²⁷شکوه و جلال در حضور اوست؛ قوّت و شادی در جایگاه اوست. ²⁸پدر ما را توصیف کنید، ای همهٔ طوایف قوم‌ها، جلال و قوّت را به پدر ما نسبت دهید! ²⁹جلالی را که سزاوار نام پدر ماست به او نسبت دهید؛ هدیه‌ای بیاورید و به حضور او بیایید! پدر ما را در شکوهِ قدوسیت بپرستید. ³⁰در حضور او بلرزید، ای تمامی زمین! به‌راستی که جهان استوار برقرار است؛ هرگز جنبش نخواهد خورد. ³¹آسمان‌ها شادمان باشند و زمین به وجد آید، و در میان قوم‌ها بگویند: «پدر ما سلطنت می‌کند!» ³²دریا و هرآنچه آن را پر می‌سازد، غرّش کند؛ کشتزارها و هرآنچه در آنهاست، به وجد آیند! ³³آنگاه درختان جنگل در حضور پدر ما از شادی خواهند سرایید، زیرا او می‌آید تا زمین را داوری کند. ³⁴پدر ما را شکر گویید، زیرا او نیکوست؛ زیرا محبتِ عهدِ او تا ابد پایدار است! ³⁵و نیز بگویید: «ما را نجات ده، ای پدر ما؛ ما را گرد آور و از میان قوم‌ها رهایی بخش، تا نام قدوس تو را شکر گوییم و در ستایش تو فخر کنیم.» ³⁶متبارک باد پدر ما، از ازل تا ابد! آنگاه تمامی قوم گفتند: «آمین!» و پدر ما را ستایش کردند.

برقراری پرستش در حضور صندوق عهدِ پدر ما

³⁷پس داوود آساف و برادرانش را در آنجا، در حضور صندوق عهدِ پدر ما گذاشت تا پیوسته در حضور صندوق خدمت کنند، چنان‌که هر روز اقتضا می‌کرد، ³⁸و عوبید‌اَدوم را با شصت‌وهشت برادرش؛ و عوبید‌اَدوم پسر یِدوتون و حوسَه دربانان بودند. ³⁹و صادوق کاهن و کاهنان همکارش در حضور مسکنِ پدر ما، در آن مکان بلند که در جِبعون بود، خدمت می‌کردند، ^b b v39 «مکان بلند» جایگاهی روباز برای پرستش بود که اغلب بر زمینی مرتفع ساخته می‌شد. ⁴⁰تا قربانی‌های سوختنی را پیوسته بامدادان و شامگاهان بر مذبح قربانی سوختنی به پدر ما تقدیم کنند، مطابق تمامی آنچه در شریعت پدر ما نوشته شده که آن را به اسرائیل امر فرمود. ⁴¹و با آنان هیمان و یِدوتون و بقیهٔ برگزیدگانی بودند که به نام تعیین شده بودند تا پدر ما را شکر گویند، زیرا محبتِ عهدِ او تا ابد پایدار است. ⁴²هیمان و یِدوتون شیپورها و سنج‌ها برای نواختن و آلات موسیقی برای سرودهای مقدس پدر ما نزد خود داشتند. و پسران یِدوتون بر دروازه گماشته شده بودند. ⁴³آنگاه تمامی قوم، هر یک به خانهٔ خود رفتند، و داوود بازگشت تا خاندان خویش را برکت دهد.