اسان جي پيءُ جو دائود سان عهد

دائود اسان جي پيءُ لاءِ گهر ٺاهڻ چاهي ٿو، ۽ ناتن کانئس ٻڌڻ کان اڳ ئي منظوري ڏئي ٿو. جواب ان کي اُبتو ڪري ٿو: تنهنجو پيءُ تنهنجي لاءِ گهر ٺاهيندو، ۽ تنهنجو پٽ منهنجو گهر ٺاهيندو. دائود وڃي ويهي ٿو، ان ڳالهه تي ڀڄي پوي ٿو ته ان سڀ ۾ هن جو به ذڪر آهي.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 4–14

باب 17.

جڏهن دائود پنهنجي گهر ۾ آرام سان رهڻ لڳو، تڏهن ناتن نبيءَ کي چيائين تہ ”ڏس، آءٌ ديودار جي گهر ۾ رهان ٿو، پر اسان جي پيءُ جي عهد جو صندوق خيمي جي پردن هيٺ رکيل آهي.“

ناتن دائود کي وراڻيو تہ ”جيڪي ڪجهه تنهنجي دل ۾ آهي سو سڀ ڪر، ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ تو سان گڏ آهي.“

پر انهيءَ رات ناتن ڏانهن اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو تہ

وڃ، منهنجي ٻانهي دائود کي ٻڌاءِ تہ ”تنهنجو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ تون اهو ماڻهو نہ آهين جيڪو مون لاءِ رهڻ جو گهر ٺاهيندين.“ جنهن ڏينهن مون اسرائيل کي مٿي آندو، تنهن ڏينهن کان وٺي اڄ تائين آءٌ ڪنهن گهر ۾ نہ رهيو آهيان، بلڪ هڪ خيمي کان ٻئي خيمي ۽ هڪ مڪان کان ٻئي مڪان ڏانهن هلندو رهيو آهيان.

جتي بہ آءٌ سڀني اسرائيل سان گڏ هلندو رهيس، اتي ڇا مون اسرائيل جي ڪنهن قاضيءَ کي، جنهن کي مون پنهنجي قوم جو ڌنار ٿيڻ جو حڪم ڏنو هو، ڪڏهن ڪو لفظ چيو هو تہ ’اوهان مون لاءِ ديودار جو گهر ڇو نہ ٺاهيو؟‘

تنهنڪري منهنجي ٻانهي دائود کي ٻڌاءِ تہ ”آسمان جي لشڪرن جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ مون تو کي چراگاهه مان، رڍن جي پٺيان هلڻ کان کڻي، پنهنجي قوم اسرائيل تي حاڪم مقرر ڪيو. جتي بہ تون ويو آهين، آءٌ تو سان گڏ رهيو آهيان ۽ تنهنجي سڀني دشمنن کي تنهنجي اڳيان ڪٽي ڇڏيم. هاڻي آءٌ تنهنجو نالو ڌرتيءَ جي وڏن ماڻهن جي نالي جهڙو ڪندس. آءٌ پنهنجي قوم اسرائيل لاءِ هڪ جاءِ مقرر ڪندس ۽ کين اتي پوکيندس، تہ جيئن اهي پنهنجي ئي گهر ۾ رهن ۽ وري ڪڏهن بہ پريشان نہ ٿين. بدڪار ماڻهو کين اڳي وانگر وڌيڪ نہ ٿڪائيندا، جڏهن کان مون پنهنجي قوم اسرائيل تي قاضي مقرر ڪيا، آءٌ تنهنجي سڀني دشمنن کي مغلوب ڪندس. آءٌ تو کي ٻڌايان ٿو تہ تنهنجو پيءُ تو لاءِ گهر ٺاهيندو. جڏهن تنهنجا ڏينهن پورا ٿيندا ۽ تون پنهنجن ابن ڏاڏن وٽ هليو ويندين، تڏهن آءٌ تنهنجي پٺيان تنهنجي اولاد مان، يعني تنهنجن پٽن مان هڪڙي کي اٿاريندس ۽ سندس بادشاهي قائم ڪندس. اهو ئي مون لاءِ گهر ٺاهيندو، ۽ آءٌ سندس تخت کي هميشہ لاءِ قائم ڪندس. آءٌ سندس پيءُ ٿيندس ۽ هو منهنجو پٽ ٿيندو. آءٌ پنهنجي عهد واري لافاني شفقت کانئس نہ ڪڍندس، جيئن مون اها تو کان اڳيئين کان ڪڍي ڇڏي هئي. آءٌ کيس هميشہ لاءِ پنهنجي گهر ۽ بادشاهيءَ تي مقرر ڪندس، ۽ سندس تخت هميشہ لاءِ قائم رهندو.“

ناتن دائود کي اهي سڀ لفظ ۽ هي سڄو رويا ٻڌايو.

دائود حيرت ۾ اسان جي پيءُ جي اڳيان ويهي ٿو

پوءِ بادشاهه دائود اندر وڃي، اسان جي پيءُ جي اڳيان ويهي چيو تہ ”اي منهنجا بابا، آءٌ ڪير آهيان ۽ منهنجو گهر ڇا آهي، جو تو مون کي هتي تائين آندو آهي؟ ڄڻ تہ هيءَ تنهنجي نظر ۾ ننڍي ڳالهہ هئي، اي منهنجا بابا، تو پنهنجي ٻانهي جي گهر بابت پري جي مستقبل تائين ڳالهايو آهي، ۽ مون کي سڀني ماڻهن مان سڀ کان وڏو ڪري ڏٺو آهي، اي منهنجا بابا. دائود تو کي، تنهنجي ٻانهي کي عزت ڏيڻ بابت، وڌيڪ ڇا چئي سگهي ٿو؟ ڇاڪاڻ تہ تون پنهنجي ٻانهي کي ڄاڻين ٿو. اي منهنجا بابا، تو پنهنجي ٻانهي جي خاطر ۽ تنهنجي پنهنجي دل موجب اهي سڀ وڏا ڪم ڪيا آهن ۽ اهي سڀ وڏا واعدا ظاهر ڪيا آهن. اي منهنجا بابا، جيڪي ڪجهه اسان پنهنجن ڪنن سان ٻڌو آهي، تنهن موجب تو جهڙو ڪو ناهي ۽ تو کان سواءِ ڪو پيءُ ناهي. تنهنجي قوم اسرائيل جهڙو ڪير آهي؟ ڌرتيءَ تي اها ئي هڪڙي قوم آهي جنهن کي پنهنجي قوم بڻائڻ لاءِ ڇڏائڻ اسان جو پيءُ ويو، ۽ تو وڏن ۽ ڀوائتن ڪمن سان پنهنجو نالو ڪمايو، ۽ پنهنجي انهيءَ قوم جي اڳيان، جنهن کي تو مصر مان ڇڏايو، قومن کي ڪڍي ڇڏيو. تو پنهنجي قوم اسرائيل کي هميشہ لاءِ پنهنجو ئي بڻايو، ۽ تون، اي منهنجا بابا، سندن پيءُ ٿيو آهين. هاڻي، اي منهنجا بابا، جيڪو ڪلام تو پنهنجي ٻانهي ۽ سندس گهر بابت چيو آهي، سو هميشہ لاءِ قائم رهي، ۽ جيئن تو چيو آهي تيئن ڪر. اهو قائم رهي ۽ تنهنجو نالو هميشہ لاءِ وڏو ٿئي، تہ جيئن چيو وڃي تہ ’آسمان جي لشڪرن جو پيءُ اسرائيل تي اسان جو پيءُ آهي.‘ تنهنجي ٻانهي دائود جو گهر تنهنجي اڳيان قائم ٿئي. ڇاڪاڻ تہ تو، اي منهنجا بابا، پنهنجي ٻانهي تي ظاهر ڪيو آهي تہ تون سندس لاءِ گهر ٺاهيندين، تنهنڪري تنهنجي ٻانهي کي تنهنجي اڳيان دعا ڪرڻ جي همت ٿي. هاڻي، اي منهنجا بابا، تون ئي اسان جو پيءُ آهين، ۽ تو پنهنجي ٻانهي سان هي چڱو واعدو ڪيو آهي. هاڻي تو پنهنجي ٻانهي جي گهر کي برڪت ڏيڻ پسند ڪيو آهي، تہ جيئن اهو هميشہ لاءِ تنهنجي اڳيان قائم رهي، ڇاڪاڻ تہ اي منهنجا بابا، تو ان کي برڪت ڏني آهي، ۽ اهو هميشہ لاءِ برڪت وارو آهي.“