Mga Awit 147

147 ¹ Aleluya! Kay buti umawit ng mga papuri sa ating Ama; kay saya at karapat-dapat na siya'y purihin.

² Muling itinatayo ng ating Ama ang Jerusalem; tinitipon niya ang nangalat na bayan ng Israel. ³ Pinagagaling niya ang mga wasak ang puso at binebendahan ang kanilang mga sugat. ⁴ Binibilang niya ang mga bituin; tinatawag niya ang bawat isa sa pangalan. ⁵ Dakila ang ating Soberanong Ama, at makapangyarihan sa lakas; ang kanyang pang-unawa ay walang sukat. ⁶ Itinataas ng ating Ama ang mga mapagpakumbaba; ibinabagsak niya sa lupa ang mga masasama.

⁷ Umawit sa ating Ama nang may pasasalamat; tugtugan siya sa alpa. ⁸ Tinatakpan niya ng mga ulap ang kalangitan; nagpapadala siya ng ulan sa lupa; pinatutubo niya ang damo sa mga burol. ⁹ Binibigyan niya ang mga hayop ng kanilang pagkain, at ang mga inakay ng uwak kapag sila'y umiiyak. ¹⁰ Ang kanyang kaligayahan ay wala sa lakas ng kabayo, ni sa mga binti ng tao ang kanyang kasiyahan. ¹¹ Ang puso ng ating Ama ay nalulugod sa mga natatakot sa kanya, sa mga umaasa sa kanyang wagas na pag-ibig.

¹² Purihin ang ating Ama, O Jerusalem! Purihin ang iyong Ama, O Sion! ¹³ Sapagkat pinatitibay niya ang mga rehas ng iyong mga tarangkahan; pinagpapala niya ang iyong mga anak sa loob ng iyong mga pader. ¹⁴ Nagdadala siya ng kapayapaan sa iyong mga hangganan; binubusog ka niya ng pinakamainam na trigo. ¹⁵ Ipinadadala niya ang kanyang utos sa lupa; mabilis tumakbo ang kanyang salita. ¹⁶ Nagbibigay siya ng niyebe na parang lana; ikinakalat niya ang hamog na nagyelo na parang abo. ¹⁷ Inihahagis niya ang kanyang graniso na parang mumo; sino ang makatatayo sa harap ng kanyang lamig? ¹⁸ Ipinadadala niya ang kanyang salita at tinutunaw ang yelo; pinaiihip niya ang kanyang hangin, at umaagos ang mga tubig. ¹⁹ Ipinahahayag niya ang kanyang salita kay Jacob, ang kanyang mga palatuntunan at mga kahatulan sa Israel. ²⁰ Hindi niya ginawa ito sa alinmang ibang bansa; hindi nila nalalaman ang kanyang mga kahatulan. Aleluya!