ساراهه ڳائڻ ڪيڏو چڱو آهي

اسان جو پيءُ تارا ڳڻي ٿو ۽ هر هڪ کي نالو ڏئي ٿو، ۽ ٽٽل دلين کي به پٽي ٻڌي ٿو؛ هو برف ۽ ڳڙا موڪلي ٿو، پوءِ اهو ڪلام موڪلي ٿو جيڪو انهن کي ڳاري ٿو. هن کي گھوڙي جي طاقت يا انساني زور نه، پر سندس محبت تي اميد رکندڙ ماڻهو وڻن ٿا.

باب 147.

هللويا! اسان جي پيءُ جي ساراهه ڳائڻ ڪيترو چڱو آهي؛ کيس ساراهڻ ڪيڏو سهڻو ۽ مناسب آهي.

اسان جو پيءُ يروشليم کي اڏي ٿو؛ اسرائيل جي پکڙيل ماڻهن کي گڏ ڪري ٿو. ٽٽل دلين وارن کي شفا ڏئي ٿو ۽ سندن زخمن تي پٽي ٻڌي ٿو. ستارن کي ڳڻي ٿو؛ انهن مان هر هڪ کي نالي سان سڏي ٿو. اسان جو حاڪم پيءُ وڏو آهي ۽ قدرت ۾ زورآور آهي؛ سندس عقل بي حد آهي. اسان جو پيءُ نمانن کي مٿي کڻي ٿو؛ بدڪارن کي زمين تي ڪيرائي ٿو.

اسان جي پيءُ لاءِ شڪرگذاريءَ سان ڳايو؛ بربط تي سندس لاءِ ساز وڄايو. آسمانن کي ڪڪرن سان ڍڪي ٿو؛ زمين تي مينهن وسائي ٿو؛ ٽڪرين تي گاهه ڄمائي ٿو. جانورن کي سندن کاڌو ڏئي ٿو، ۽ ڪانيرن جي ٻچن کي بہ، جڏهن اهي ڪوڪين ٿا. گھوڙي جي طاقت ۾ سندس خوشي ناهي، ۽ نڪي ماڻهوءَ جي ٽنگن ۾ سندس رضامندي آهي. اسان جي پيءُ جي دل انهن ۾ راضي آهي جيڪي کانئس ڊڄن ٿا، جيڪي سندس عهد واري پيار تي اميد رکن ٿا.

اي يروشليم! اسان جي پيءُ جي ساراهه ڪر! اي صيون! تنهنجي پيءُ جي ساراهه ڪر! ڇاڪاڻ تہ هو تنهنجن دروازن جا ڪڙا مضبوط ڪري ٿو؛ تنهنجين ديوارن اندر تنهنجن ٻارن کي برڪت ڏئي ٿو. تنهنجين سرحدن تي سلامتي آڻي ٿو؛ تو کي سڀ کان چڱين ڪڻڪ سان ڀري ٿو. پنهنجو حڪم زمين ڏانهن موڪلي ٿو؛ سندس ڪلام تيزيءَ سان ڊوڙي ٿو. برف کي اون وانگر ڏئي ٿو؛ ڪورو ڇار وانگر پکيڙي ٿو. پنهنجا ڳڙا ٽڪرن وانگر ڪيرائي ٿو؛ سندس ٿڌ جي اڳيان ڪير بيهي سگھي ٿو؟ پنهنجو ڪلام موڪلي ڄميل پاڻيءَ کي ڳاري ٿو؛ پنهنجي واءُ کي هلائي ٿو، تہ پاڻي وهڻ لڳن ٿا. يعقوب کي پنهنجو ڪلام ٻڌائي ٿو، اسرائيل کي پنهنجا فرمان ۽ فيصلا. ڪنهن ٻي قوم لاءِ هن ائين نہ ڪيو آهي؛ اهي سندس فيصلا نہ ٿا ڄاڻن. هللويا!