Τι καλό είναι να ψάλλουμε ύμνους

Ο Πατέρας μας μετρά τα αστέρια και δίνει όνομα στο καθένα, και επίσης δένει τις πληγές όσων έχουν συντριμμένη καρδιά· στέλνει το χιόνι και το χαλάζι, κι έπειτα τον λόγο που τα λιώνει. Αυτό που τον ευχαριστεί δεν είναι η δύναμη του αλόγου ούτε η ανθρώπινη ρώμη, αλλά οι άνθρωποι που ελπίζουν στην αγάπη του.

Κεφάλαιο 147.

Αλληλούια! Τι καλό είναι να ψάλλουμε ύμνους στον Πατέρα μας· τι ευχάριστο και σωστό να τον υμνούμε.

Ο Πατέρας μας ξαναχτίζει την Ιερουσαλήμ· συγκεντρώνει τον διασκορπισμένο λαό του Ισραήλ. Γιατρεύει τους συντριμμένους στην καρδιά και δένει τις πληγές τους. Μετράει τα άστρα· το καθένα το καλεί με το όνομά του. Μεγάλος είναι ο Κυρίαρχος Πατέρας μας, και πανίσχυρος· η σύνεσή του ξεπερνάει κάθε μέτρο. Ο Πατέρας μας ανυψώνει τους ταπεινούς· ρίχνει τους ασεβείς κάτω στη γη.

Ψάλτε στον Πατέρα μας με ευχαριστία· παίξτε μουσική γι’ αυτόν με τη λύρα. Σκεπάζει τους ουρανούς με σύννεφα· στέλνει βροχή στη γη· κάνει το χορτάρι να φυτρώνει στους λόφους. Δίνει στα ζώα την τροφή τους, και στα μικρά κοράκια όταν κραυγάζουν. Η ευχαρίστησή του δεν είναι στη δύναμη του αλόγου, ούτε η χαρά του στα πόδια του ανθρώπου. Η καρδιά του Πατέρα μας ευφραίνεται μ’ εκείνους που τον σέβονται, μ’ εκείνους που ελπίζουν στην πιστή αγάπη του.

Δόξασε τον Πατέρα μας, Ιερουσαλήμ! Δόξασε τον Πατέρα σου, Σιών! Γιατί ενισχύει τους σύρτες των πυλών σου· ευλογεί τα παιδιά σου μέσα στα τείχη σου. Φέρνει ειρήνη στα σύνορά σου· σε χορταίνει με το καλύτερο σιτάρι. Στέλνει την εντολή του στη γη· ο λόγος του τρέχει γρήγορα. Δίνει χιόνι σαν μαλλί· σκορπίζει την πάχνη σαν στάχτη. Ρίχνει το χαλάζι του σαν ψίχουλα· ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά στο κρύο του; Στέλνει τον λόγο του και λιώνει τον πάγο· σηκώνει τον άνεμό του, και τα νερά κυλούν. Φανερώνει τον λόγο του στον Ιακώβ, τα προστάγματα και τις κρίσεις του στον Ισραήλ. Δεν το έκανε αυτό για κανένα άλλο έθνος· δεν γνωρίζουν τις κρίσεις του. Αλληλούια!