Księga Psalmów 147

147 ¹Alleluja! Jak dobrze jest śpiewać pieśni chwały naszemu Ojcu; jak miło i godnie jest go wysławiać.

²Nasz Ojciec odbudowuje Jeruzalem; gromadzi rozproszonych z Izraela. ³Uzdrawia tych, których serce jest złamane, i opatruje ich rany. ⁴Liczy gwiazdy; każdą z nich nazywa po imieniu. ⁵Wielki jest nasz wszechwładny Ojciec i potężny w mocy; jego rozum jest niezmierzony. ⁶Nasz Ojciec podnosi pokornych; strąca bezbożnych na ziemię.

⁷Śpiewajcie naszemu Ojcu z dziękczynieniem; grajcie mu na cytrze. ⁸Okrywa niebiosa chmurami; zsyła deszcz na ziemię; sprawia, że na wzgórzach rośnie trawa. ⁹Daje zwierzętom ich pokarm i młodym krukom, gdy wołają. ¹⁰Nie w sile konia ma upodobanie ani w nogach męża nie ma przyjemności. ¹¹Serce naszego Ojca ma upodobanie w tych, którzy się go boją, w tych, którzy pokładają nadzieję w jego wiernej miłości.

¹²Wysławiaj naszego Ojca, Jeruzalem! Chwal swojego Ojca, Syjonie! ¹³Bo umacnia zasuwy twoich bram; błogosławi twoje dzieci pośród twoich murów. ¹⁴Zapewnia pokój twoim granicom; nasyca cię najlepszą pszenicą. ¹⁵Wysyła swój rozkaz na ziemię; jego słowo biegnie szybko. ¹⁶Daje śnieg jak wełnę; rozsypuje szron jak popiół. ¹⁷Ciska swój grad jak okruchy; kto się ostoi przed jego zimnem? ¹⁸Posyła swoje słowo i topi lód; wzbudza swój wiatr, i wody płyną. ¹⁹Oznajmia swoje słowo Jakubowi, swoje ustawy i wyroki Izraelowi. ²⁰Nie uczynił tak żadnemu innemu narodowi; nie znają jego wyroków. Alleluja!