هوشع 10

10 ¹اسرائیل تاکی پربار بود که میوهٔ خود را می‌داد. هرچه میوه‌اش بیشتر می‌شد، مذبح‌های بیشتری می‌ساخت؛ هرچه زمینش حاصلخیزتر می‌شد، ستون‌های مقدسش را زیباتر می‌آراست. ²دل‌هایشان دودل است؛ اکنون باید بار گناه خود را بکشند. او مذبح‌هایشان را ویران خواهد کرد و ستون‌های مقدسشان را در هم خواهد شکست.

³زیرا اکنون خواهند گفت: «ما پادشاهی نداریم، چون از پدر ما نترسیدیم؛ و پادشاه، او برای ما چه می‌توانست بکند؟» ⁴آنان تنها سخنانی می‌گویند، سوگندهای پوچ یاد می‌کنند و عهدها می‌بندند؛ پس داوری همچون علف‌های زهرآگین در شیارهای مزرعه می‌روید. ⁵مردم سامره برای گوسالهٔ بیت‌آون می‌لرزند. قومش بر آن سوگواری می‌کنند و کاهنانِ بت‌پرستش بر آن شیون سر می‌دهند، بر جلالش که از آن رخت بربسته است. ^a a v5 بیت‌آون به معنای «خانهٔ شرارت» است — نام تمسخرآمیزی که هوشع بر بیت‌ئیل، «خانهٔ خدا»، نهاد، زیرا گوساله‌پرستی در آنجا ریشه دوانده بود. ⁶خودِ آن بت به آشور برده خواهد شد تا خراجی برای پادشاه بزرگ باشد. اِفرایِم گرفتار شرمساری خواهد شد و اسرائیل از تدبیرهای خویش شرمنده خواهد گشت. ⁷پادشاه سامره همچون شاخه‌ای که بر آب افکنده شود، نابود خواهد شد. ⁸مکان‌های بلندِ آوِن، گناهِ اسرائیل، ویران خواهند شد. خار و خس بر مذبح‌هایشان خواهد رویید، و آنان به کوه‌ها خواهند گفت: «ما را بپوشانید»، و به تپه‌ها: «بر ما فروریزید». ^b b v8 عیسی همین سخنان را به زنانِ گریان در راهِ صلیب می‌گوید (لوقا ۲۳:۳۰)، و یوحنا آنها را بار دیگر در روزِ داوری می‌شنود (مکاشفه ۶:۱۶).

⁹ای اسرائیل، از روزهای جِبعَه گناه ورزیده‌ای؛ در آنجا ایستادند. آیا جنگ در جِبعَه ایشان را فرو نخواهد گرفت؟ ^c c v9 جِبعَه: قتلی گروهی در آنجا جنگی نزدیک به جنگ داخلی را برانگیخت که نزدیک بود بنیامین را به‌کلی نابود کند (داوران ۱۹–۲۰). ¹⁰چون بخواهم، ایشان را تأدیب خواهم کرد، و قوم‌ها بر ضدشان گرد خواهند آمد، و آنان را به‌خاطر گناهِ دوچندانشان محکم خواهند بست.

¹¹اِفرایِم گوساله‌ای رام بود که خرمن‌کوبی را دوست می‌داشت، و من گردنِ زیبایش را دریغ داشتم؛ اما اکنون اِفرایِم را به یوغ خواهم بست، یهودا باید شخم بزند، و یعقوب باید زمین را برای خود شیار کند. ^d d v11 خرمن‌کوبی (راه‌رفتن بر روی غله) برای گاوان کاری آسان و لذت‌بخش بود؛ اما شخم‌زدن به معنای یوغِ چوبیِ سنگینی بود که بر گردن فشار می‌آورد — خدا اجازه داده بود اِفرایِم زندگیِ آسان داشته باشد. ¹²برای خود عدالت بکارید؛ ثمرهٔ محبتِ عهد را درو کنید؛ زمینِ ناکِشتهٔ خود را شیار کنید. زیرا وقتِ آن است که پدر ما را بجویید، تا او بیاید و عدالت را بر شما فروبارد.

¹³شرارت را شخم زده‌اید؛ بی‌عدالتی را درو کرده‌اید؛ ثمرهٔ دروغ را خورده‌اید. چون به راهِ خود اعتماد کردید، به انبوهِ جنگاورانتان، ¹⁴غوغای نبرد بر ضد قوم تو برخواهد خاست، و همهٔ دژهایت ویران خواهند شد، چنان‌که شَلمان در روزِ جنگ بیت‌اربئیل را ویران کرد، آنگاه که مادران با فرزندانشان تکه‌تکه شدند. ¹⁵ای بیت‌ئیل, به‌خاطر شرارتِ عظیمت، با تو نیز چنین خواهد شد. در سپیده‌دم، پادشاهِ اسرائیل به‌کلی منقطع خواهد شد.