دوم سموئیل 3

3 ¹جنگ میان خاندان شائول و خاندان داوود دیرزمانی به درازا کشید. داوود پیوسته نیرومندتر می‌شد، حال آنکه خاندان شائول روزبه‌روز ناتوان‌تر می‌گشت. ²در حِبرون پسرانی برای داوود زاده شدند. نخست‌زاده‌اش اَمنون بود، از اَخینوعامِ یِزرِعیلی؛ ³دوّمین، کیلِئاب، از اَبیجایَل، بیوهٔ نابالِ کَرمِلی؛ سوّمین، اَبشالوم، پسر مَعَکَه، دختر تَلمای پادشاه جِشور؛ ⁴چهارمین، اَدونیّا، پسر حَجّیت؛ پنجمین، شِفَطیا، پسر اَبیطال؛ ⁵و ششمین، یِترِعام، از عِجلَه، همسر داوود. اینان پسران داوود بودند که در حِبرون زاده شدند.

اَبنیر به داوود می‌پیوندد

⁶در طول جنگ میان خاندان شائول و خاندان داوود، اَبنیر پیوسته موقعیت خود را در خاندان شائول استوارتر می‌ساخت. ⁷شائول را کنیزی بود به نام رِصفَه، دختر اَیَه. ایشبوشِت به اَبنیر گفت: «چرا با کنیز پدرم همبستر شدی؟»

⁸اَبنیر از سخنان ایشبوشِت سخت خشمگین شد و گفت: «مگر من سرِ سگی هستم که به یهودا وفادار باشم؟ من امروز به خاندان پدرت شائول و برادران و دوستانش وفاداری نشان می‌دهم و تو را به دست داوود نسپرده‌ام؛ با این حال امروز مرا به خاطر این زن بازخواست می‌کنی! ^a a v8 «سرِ سگ» در روزگار باستان دشنامی بود برای خائن یا دشمنی بی‌ارزش. ⁹پدر ما با اَبنیر چنین و بدتر از این کند، اگر آنچه را پدر ما برای داوود سوگند خورده است برایش به انجام نرسانم: ¹⁰که پادشاهی را از خاندان شائول برگیرد و تخت داوود را بر اسرائیل و بر یهودا، از دان تا بِئِرشِبَع، برپا سازد.»

¹¹و ایشبوشِت دیگر نتوانست سخنی به اَبنیر بگوید، زیرا از او می‌ترسید.

¹²اَبنیر از جانب خود قاصدانی نزد داوود فرستاد و گفت: «این سرزمین از آنِ کیست؟ با من عهد ببند، و دست من با تو خواهد بود تا تمامی اسرائیل را به سوی تو بازگردانم.»

¹³داوود گفت: «نیکوست؛ با تو عهد خواهم بست. امّا یک چیز از تو می‌طلبم: هنگامی که برای دیدن من می‌آیی، روی مرا نخواهی دید مگر آنکه نخست میکال، دختر شائول، را بیاوری.» ¹⁴داوود قاصدانی نزد ایشبوشِت، پسر شائول، فرستاد و گفت: «همسرم میکال را که با یکصد قُلفهٔ فلسطینیان برای خود نامزد کردم، به من بازده.»

¹⁵پس ایشبوشِت فرستاد و او را از شوهرش، فَلطیئیل پسر لایِش، گرفت. ¹⁶شوهرش گریه‌کنان همراه او رفت و تا بَحوریم از پیِ او آمد. آنگاه اَبنیر به او گفت: «بازگرد.» پس او بازگشت.

¹⁷اَبنیر با مشایخ اسرائیل سخن گفت: «دیرزمانی است که خواهان آن بوده‌اید که داوود بر شما پادشاهی کند. ¹⁸اکنون این کار را انجام دهید، زیرا پدر ما به داوود وعده داده است: ‹به دست خدمتگزارم داوود، قوم خود اسرائیل را از دست فلسطینیان و همهٔ دشمنانشان نجات خواهم داد.›»

¹⁹اَبنیر با بنیامین نیز سخن گفت، سپس به حِبرون رفت تا هر آنچه را اسرائیل و تمامی خاندان بنیامین بر آن هم‌داستان شده بودند به داوود بازگوید. ²⁰چون اَبنیر با بیست مرد نزد داوود به حِبرون آمد، داوود برای اَبنیر و مردانش ضیافتی برپا کرد. ²¹اَبنیر به داوود گفت: «بگذار بروم و تمامی اسرائیل را نزد سرورم پادشاه گرد آورم تا با تو عهد ببندند و بر هر آنچه دلت می‌خواهد پادشاهی کنی.» پس داوود اَبنیر را روانه کرد و او به سلامت رفت.

یوآب اَبنیر را به قتل می‌رساند

²²درست در همان هنگام، خادمان داوود و یوآب با غنیمت بسیار از تاخت‌وتازی بازگشتند. امّا اَبنیر دیگر با داوود در حِبرون نبود، زیرا داوود او را روانه کرده بود و او به سلامت رفته بود. ²³چون یوآب و تمامی سپاهش رسیدند، به یوآب گفتند: «اَبنیر، پسر نیر، نزد پادشاه آمد و پادشاه او را روانه کرد و او به سلامت رفت.»

²⁴پس یوآب نزد پادشاه رفت و گفت: «چه کردی؟ اَبنیر نزد تو آمد؛ چرا او را روانه کردی و اکنون رفته است؟ ²⁵تو اَبنیر پسر نیر را می‌شناسی که آمد تا تو را فریب دهد و از رفت‌وآمد تو و هر آنچه می‌کنی آگاه شود.»

²⁶چون یوآب از نزد داوود بیرون رفت، قاصدانی از پیِ اَبنیر فرستاد و آنان او را از چاه سیرَه بازگرداندند. امّا داوود از این کار خبر نداشت. ²⁷چون اَبنیر به حِبرون بازگشت، یوآب او را در میان دروازه به کناری کشید، گویی می‌خواهد در خلوت با او سخن گوید، و همان‌جا شکمش را با خنجر درید و او مرد؛ به خونخواهی برادر یوآب، عَسائیل. ²⁸پس از آن، چون داوود شنید، گفت: «من و پادشاهی‌ام تا ابد در پیشگاه پدر ما از خون اَبنیر پسر نیر بی‌گناهیم. ²⁹بر سر یوآب و تمامی خاندان پدرش فرود آید! و از خاندان یوآب هرگز کسی کم نباشد که مبتلا به جریان یا بیماری پوستی باشد، یا بر عصا تکیه زند، یا به شمشیر بیفتد، یا محتاج نان باشد.» ³⁰بدین‌سان یوآب و برادرش اَبیشای اَبنیر را کشتند، از آن رو که او برادرشان عَسائیل را در نبرد جِبعون کشته بود.

سوگواری داوود برای اَبنیر

³¹داوود به یوآب و تمامی مردمی که با او بودند گفت: «جامه‌های خود را چاک زنید، پلاس بپوشید و پیشاپیش اَبنیر سوگواری کنید.» و داوودِ پادشاه از پیِ تابوت روان شد. ³²اَبنیر را در حِبرون به خاک سپردند، و پادشاه بر سر قبر او به آواز بلند گریست، و تمامی مردم گریستند. ³³پادشاه این مرثیه را برای اَبنیر سرود: «آیا می‌بایست اَبنیر همچون نادانی می‌مرد که می‌میرد؟ ³⁴دست‌هایت بسته نبود، و پاهایت در زنجیر نهاده نشده بود. همچون کسی افتادی که در برابر بدکاران می‌افتد.» و تمامی مردم بار دیگر بر او گریستند.

³⁵آنگاه تمامی مردم آمدند تا داوود را ترغیب کنند که هنوز روز است چیزی بخورد، امّا داوود سوگند خورد: «پدر ما با من چنین و بدتر از این کند، اگر پیش از غروب آفتاب نان یا چیز دیگری بچشم!»

³⁶تمامی مردم متوجه شدند و خشنود گشتند؛ هر آنچه پادشاه کرد، همهٔ مردم را خشنود ساخت. ³⁷پس در آن روز تمامی مردم و همهٔ اسرائیل دانستند که پادشاه به مرگ اَبنیر پسر نیر رضا نداده بود. ³⁸پادشاه به خادمانش گفت: «آیا نمی‌دانید که امروز سروری و مردی بزرگ در اسرائیل افتاده است؟ ³⁹من امروز، هرچند پادشاه مسح‌شده‌ام، ناتوانم، و این مردان، پسران صِرویَه، بر من سخت‌گیرترند. پدر ما بدکار را به سزای بدی‌اش برساند.»