دوم سموئیل 4

4 ¹چون ایشبوشت پسر شائول شنید که اَبنیر در حِبرون مرده است، دلش را باخت و تمامِ اسرائیل به لرزه افتاد. ²پسر شائول دو سردستهٔ دسته‌های غارتگر داشت: بَعنَه و رِکاب، پسران رِمّونِ بئیروتی، از قبیلهٔ بنیامین؛ زیرا بئیروت نیز جزئی از بنیامین شمرده می‌شود، ³چراکه بئیروتیان به جِتایم گریختند و تا به امروز در آنجا همچون بیگانگان زیسته‌اند.

⁴یوناتان پسر شائول، پسری داشت که از هر دو پا لنگ بود. هنگامی که خبر شائول و یوناتان از یِزرِعیل رسید، او پنج ساله بود؛ دایه‌اش او را برداشت تا بگریزد، اما چون شتابان می‌رفت، طفل افتاد و لنگ شد. نامش مِفیبوشت بود.

⁵رِکاب و بَعنَه، پسران رِمّونِ بئیروتی، به گرمای روز به خانهٔ ایشبوشت آمدند، در حالی که او خواب نیمروزِ خود را می‌کرد. ⁶ایشان به میانهٔ خانه رفتند، گویی که برای گرفتنِ گندم می‌آیند، و او را در شکم زدند؛ و رِکاب و برادرش بَعنَه گریختند. ⁷آنان به خانه وارد شده بودند، در حالی که ایشبوشت در اتاق‌خوابش بر بستر خود آرمیده بود. او را زدند و کشتند و سرش را بریدند و برداشتند و تمامِ شب از راهِ عَرَبه سفر کردند. ⁸سرِ ایشبوشت را نزد داوود به حِبرون آوردند و به پادشاه گفتند: «اینک سرِ ایشبوشت پسر شائول، دشمنِ توست که در پیِ جانِ تو بود. امروز پدر آسمانی ما انتقامِ سرورم پادشاه را از شائول و نسل او گرفت.» ^a a v8 قاتلان جنایتِ خود را به پدر آسمانی ما نسبت می‌دهند، اما پاسخِ او از زبانِ داوود می‌آید که ایشان را همچون قاتلانِ مردی بی‌گناه محکوم می‌سازد.

⁹اما داوود در پاسخِ رِکاب و برادرش بَعنَه، پسران رِمّونِ بئیروتی، گفت: «به حیاتِ پدر آسمانی ما سوگند، همان که جانِ مرا از هر تنگی رهانیده است، ¹⁰آن‌گاه که مردی به من گفت: ‹اینک، شائول مرده است،› و می‌پنداشت که خبری خوش می‌آورد، من او را گرفتم و در صِقلَغ کشتم. این بود پاداشی که برای خبرش به او دادم! ¹¹پس چقدر بیشتر، هنگامی که مردانِ شریر، مردی عادل را در خانهٔ خودش، بر بسترِ خودش می‌کشند—آیا اکنون نباید خونِ او را از دستِ شما بازخواست کنم و شما را از روی زمین بردارم؟» ¹²پس داوود جوانانِ خود را فرمان داد و ایشان آنان را کشتند و دست‌ها و پاهایشان را بریدند و بدن‌هایشان را در کنارِ برکهٔ حِبرون آویختند. اما سرِ ایشبوشت را گرفتند و در قبرِ اَبنیر در حِبرون دفن کردند.