دوم سموئیل 5

5 ¹تمام قبایل اسرائیل نزد داوود به حبرون آمدند و گفتند: «ما از گوشت و خون تو هستیم. ²پیش از این، هنگامی که شائول پادشاه ما بود، تو بودی که اسرائیل را بیرون می‌بردی و به خانه بازمی‌آوردی. و پدر ما به تو گفت: ‹تو قوم من اسرائیل را شبانی خواهی کرد و بر اسرائیل فرمانروا خواهی بود.›» ³تمام مشایخ اسرائیل نزد پادشاه به حبرون آمدند، و داوودِ پادشاه در حبرون در حضور پدر ما با ایشان عهد بست، و آنان داوود را به پادشاهی بر اسرائیل مسح کردند.

⁴داوود سی ساله بود که پادشاه شد، و چهل سال سلطنت کرد. ⁵در حبرون هفت سال و شش ماه بر یهودا سلطنت کرد، و در اورشلیم سی و سه سال بر تمام اسرائیل و یهودا فرمان راند.

داوود اورشلیم را فتح می‌کند

⁶آنگاه پادشاه و مردانش به‌سوی اورشلیم بر ضد یبوسیانی که در آنجا ساکن بودند لشکر کشیدند. آنان داوود را استهزا کردند و گفتند: «تو هرگز به اینجا داخل نخواهی شد؛ حتی کوران و لنگان می‌توانند تو را بازگردانند» — زیرا می‌پنداشتند: «داوود نمی‌تواند به اینجا داخل شود.» ⁷با این حال داوود دژِ صهیون را تصرف کرد، که همان شهر داوود است. ⁸در آن روز داوود گفت: «هر که یبوسیان را شکست دهد، باید از مجرای آب بالا رود تا لنگان و کوران را که از جان داوود منفورند بزند.» از این رو می‌گویند: «کوران و لنگان به آن خانه داخل نخواهند شد.» ^a a v8 مجرای آب تونلی عمودی بود که شهرِ بالا را به منبع آبِ زیرزمینی‌اش وصل می‌کرد — راهی احتمالی برای نفوذ به اورشلیم.

⁹داوود در آن دژ ساکن شد و آن را شهر داوود نامید. او پیرامون آن را، از میلّو به‌سوی درون، بنا کرد. ^b b v9 میلّو یک سکّوی بزرگِ نگهدارنده یا خاکریزی بود که بخشی از استحکامات موجودِ اورشلیم را تشکیل می‌داد. ¹⁰و داوود پیوسته بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شد، زیرا پدر ما، خدای لشکرهای آسمان، با او بود. ¹¹حیرام پادشاه صور قاصدان، و الوارهای سرو، و نجّاران، و سنگ‌تراشان نزد داوود فرستاد، و آنان برای داوود خانه‌ای ساختند.

¹²داوود دانست که پدر ما او را به پادشاهی بر اسرائیل استوار ساخته و به‌خاطر قوم خود اسرائیل، پادشاهی داوود را برافراشته است.

¹³پس از ترک حبرون، داوود صیغه‌ها و همسران بیشتری از اورشلیم گرفت، و پسران و دختران بیشتری برای او زاده شدند. ¹⁴این است نام‌های فرزندانی که در اورشلیم برایش زاده شدند: شمّوع، شوباب، ناتان و سلیمان، ¹⁵یبحار، الیشوع، نافج، یافیع، ¹⁶الیشامع، الیاداع و الیفلط.

دو پیروزی بر فلسطینیان

¹⁷چون فلسطینیان شنیدند که داوود به پادشاهی بر اسرائیل مسح شده است، همگی برآمدند تا او را بجویند. اما داوود این را شنید و به آن دژ فرود آمد. ¹⁸و فلسطینیان آمده و در درّهٔ رِفائیم پراکنده شده بودند.

¹⁹داوود از پدر ما پرسید: «آیا به فلسطینیان حمله کنم؟ آیا آنان را به دست من خواهی سپرد؟» و پدر ما به داوود پاسخ داد: «برو — که بی‌گمان فلسطینیان را به دست تو خواهم سپرد.»

²⁰پس داوود به بعل‌فراصیم رفت و آنان را در آنجا شکست داد. او گفت: «پدر ما همچون سیلابی سرریز، دشمنانم را از پیش رویم شکافت.» از این رو آن مکان را بعل‌فراصیم نامید. ^c c v20 بعل‌فراصیم به معنای «سرورِ شکافتن‌ها» است — داوود آن مکان را چنین نامید، زیرا پدر ما در آنجا همچون سیلابی رهاشده، دشمنانش را شکافت. ²¹فلسطینیان بُتان خود را در آنجا رها کردند، و داوود و مردانش آنها را برداشتند و بردند.

²²بار دیگر فلسطینیان برآمدند و در درّهٔ رِفائیم پراکنده شدند.

²³چون داوود از پدر ما پرسید، او پاسخ داد: «مستقیم بالا مرو. از پشت سرشان دور بزن و از برابرِ درختان بلسان به آنان حمله کن. ²⁴و به‌محض اینکه صدای گام‌ها را در نوکِ درختان بلسان بشنوی، شتاب کن، زیرا در آن هنگام پدرِ تو پیشاپیش تو بیرون رفته است تا اردوی فلسطینیان را بزند.»

²⁵پس داوود دقیقاً چنان‌که پدر ما فرمان داده بود عمل کرد، و فلسطینیان را از جِبَع تا جازِر شکست داد.