2 Księga Samuela 5

5 ¹Wszystkie plemiona Izraela przyszły do Dawida do Hebronu i rzekły: „Jesteśmy twoją krwią i ciałem. ²Już dawniej, gdy Saul był naszym królem, to ty wyprowadzałeś Izraela i przyprowadzałeś go z powrotem. A nasz Ojciec powiedział ci: «Ty będziesz pasł mój lud, Izraela, i będziesz władcą nad Izraelem».” ³Wszyscy starsi Izraela przyszli do króla do Hebronu, gdzie król Dawid zawarł z nimi przymierze przed naszym Ojcem, i namaścili Dawida na króla nad Izraelem.

⁴Dawid miał trzydzieści lat, gdy został królem, i panował czterdzieści lat. ⁵W Hebronie panował nad Judą siedem lat i sześć miesięcy, a w Jerozolimie trzydzieści trzy lata nad całym Izraelem i Judą.

Dawid zdobywa Jerozolimę

⁶Potem król i jego ludzie ruszyli na Jerozolimę przeciwko Jebuzytom, którzy tam mieszkali. Szydzili z Dawida: „Nigdy tu nie wejdziesz; nawet ślepi i kulawi cię odeprą” — myśląc: „Dawid tu nie wejdzie”. ⁷Mimo to Dawid zdobył twierdzę Syjon, to jest miasto Dawida. ⁸Tego dnia Dawid powiedział: „Każdy, kto chce pokonać Jebuzytę, musi dosięgnąć kanału wodnego, aby uderzyć kulawych i ślepych, znienawidzonych przez duszę Dawida”. Dlatego mówią: „Ślepi i kulawi nie wejdą do domu”. ^a a v8 Kanał wodny był pionowym tunelem łączącym miasto na górze z jego podziemnym źródłem wody — możliwą drogą przeniknięcia do Jerozolimy.

⁹Dawid zamieszkał w twierdzy i nazwał ją Miastem Dawida. Rozbudował okolicę wokoło, od Millo w głąb. ^b b v9 Millo był wielkim tarasem podporowym lub nasypem ziemnym, który stanowił część ówczesnych umocnień Jerozolimy. ¹⁰A Dawid stawał się coraz potężniejszy, bo nasz Ojciec, Bóg zastępów niebieskich, był z nim. ¹¹Chiram, król Tyru, wysłał do Dawida posłańców, pnie cedrowe, cieśli i kamieniarzy, i zbudowali Dawidowi dom.

¹²Dawid poznał, że nasz Ojciec ustanowił go królem nad Izraelem i wywyższył jego królestwo ze względu na lud naszego Ojca, Izraela.

¹³Po opuszczeniu Hebronu Dawid wziął sobie jeszcze więcej nałożnic i żon z Jerozolimy, i urodziło mu się jeszcze więcej synów i córek. ¹⁴A oto imiona dzieci, które mu się urodziły w Jerozolimie: Szammua, Szobab, Natan i Salomon, ¹⁵Jibchar, Eliszua, Nefeg, Jafia, ¹⁶Eliszama, Eliada i Elifelet.

Dwa zwycięstwa nad Filistynami

¹⁷Gdy Filistyni usłyszeli, że Dawid został namaszczony na króla nad Izraelem, wszyscy wyruszyli, aby go szukać. Ale Dawid dowiedział się o tym i zszedł do twierdzy. ¹⁸A Filistyni przybyli i rozciągnęli się w Dolinie Refaim.

¹⁹Dawid zapytał naszego Ojca: „Czy mam uderzyć na Filistynów? Czy wydasz ich w moje ręce?” A nasz Ojciec odpowiedział Dawidowi: „Idź — na pewno wydam Filistynów w twoje ręce”.

²⁰Dawid poszedł więc do Baal-Perasim i tam ich pokonał. Powiedział: „Nasz Ojciec przerwał szeregi moich wrogów przede mną jak rwąca powódź”. Dlatego nazwał to miejsce Baal-Perasim. ^c c v20 Baal-Perasim znaczy „pan wyłomów” — Dawid nazwał to miejsce, ponieważ nasz Ojciec przerwał tam szeregi jego wrogów jak powódź rwąca na wolność. ²¹Filistyni porzucili tam swoje bożki, a Dawid i jego ludzie zabrali je.

²²Jeszcze raz Filistyni nadciągnęli i rozciągnęli się w Dolinie Refaim.

²³Gdy Dawid zapytał naszego Ojca, odpowiedział: „Nie wyruszaj wprost na nich. Obejdź ich od tyłu i uderz na nich naprzeciw drzew balsamowych. ²⁴Gdy tylko usłyszysz odgłos kroków w wierzchołkach drzew balsamowych, pośpiesz się, bo wtedy twój Ojciec wyruszył już przed tobą, aby pobić obóz filistyński”.

²⁵I Dawid uczynił dokładnie tak, jak nasz Ojciec mu rozkazał, i bił Filistynów od Geba aż do Gezer.