Bela Abdi, Nun Ama

Jabur Daud.

Diserang ku jalma-jalma anu baheula — waktu maranéhna gering — ku anjeunna dibélaan puasa jeung maké pakéan bela sungkawa, Daud ménta Ramana sorangan nyandak tameng jeung tumbak. Tatuna nyaéta panghianatan: kahadéanana dibales ku surak-surak gumbira pas anjeunna titajong.

Pasal 35.

Mugi dilawan, nun Ama, jalma nu ngalawan ka abdi; mugi diperangan jalma nu merangan abdi.

Mugi nyandak tamèng ageung sareng tamèng alit, teras mugi jengkar ngabélaan abdi. Mugi ngacungkeun tumbak sareng lembing ngayonan jalma nu ngudag-ngudag abdi; mugi ngandika ka jiwa abdi, “Kami kasalametan maneh.”

Sing éra sareng wirang jalma nu ngarah pati abdi; sing mundur jeung éra jalma nu ngarancang cilaka abdi. Sing kawas gabug nu katebak angin, didesek ku malaikat Rama urang. Sing jalanna poék tur leueur, diudag ku malaikat Rama urang.

Sabab tanpa sabab maranéhna masang jaring pikeun abdi; tanpa sabab nyieun liang pikeun nyawa abdi. Sing cilaka datang ka manéhna ujug-ujug; sing kajiret ku jaring nu dipasangna sorangan; sing tigebrus kana cilaka éta kénéh.

Harita jiwa abdi bakal bungah ku Ama; bakal gumbira ku kasalametan Mantenna. Sadaya tulang abdi bakal ngucap, “Nun Ama, saha nu sapertos Ama, nu nyalametkeun nu balangsak tina genggeman nu leuwih kuat ti manéhna, nu balangsak jeung nu malarat tina panangan nu ngarampas?”

Saksi-saksi palsu narémbongan; nanya ka abdi perkara nu teu kanyahoan ku abdi. Kahadéan abdi dibales ku kajahatan; jiwa abdi ditinggalkeun suwung. Tapi abdi, waktu maranéhna gering, nganggo pakéan perkabungan; abdi ngarendahkeun diri ku puasa, sarta paneda abdi teu weléh marulang kana haté abdi sorangan. ^a Abdi leumpang kawas jalma nu keur sungkawa ku sobat atawa dulur; abdi tungkul ku kasedih, kawas jalma nu ceurik ku indungna. Tapi waktu abdi titajong, maranéhna barungah tur ngarariung; jalma-jalma nu teu dipikawanoh ku abdi ngarempug ka abdi, nyoéhan abdi teu eureun-eureun. Kawas jalma durjana nu resep moyok dina pésta, maranéhna kekerot huntu ka abdi.

Nun Ama, Gusti abdi, dugi iraha Ama ngan ngabandungan baé? Mugi nyalametkeun jiwa abdi tina rurusuhanana, hirup abdi nu ngan hiji-hijina tina singa-singa. Abdi bakal muji sukur ka Ama di hareupeun jamaah nu ageung; di tengah balaréa nu seueur abdi bakal muji ka Ama. Ulah sina musuh abdi nu licik atoh ku cilaka abdi, sareng ulah sina jalma nu ijid ka abdi tanpa sabab ngiceupkeun panon. ^b Sabab maranéhna henteu nyarita karapihan, tapi ka jalma-jalma nu resep katengtreman di nagri, maranéhna ngarancang tipu daya. Maranéhna maruka sungut lébar ka abdi; pokna, “Tah! Tah! Geus kasaksian ku panon sorangan!”

Ama parantos ningali, nun Ama; mugi ulah cicing baé. Nun Ama, Gusti abdi, mugi ulah jauh ti abdi. Mugi gugah sareng tanghi pikeun ngabélaan abdi, pikeun perkawis abdi, nun Ama, Gusti abdi! Mugi ngadilan abdi, nun Ama, luyu sareng kaadilan Ama, sareng mugi ulah dugi ka maranéhna atoh ku abdi. Ulah sina maranéhna ngomong dina haténa, “Tah, ieu pisan nu dipikahayang ku urang!” Ulah sina maranéhna ngomong, “Geus ditelen ku urang.”

Sing éra jeung wirang babarengan jalma nu bungah ku cilaka abdi; sing dibungkus ku kaéra jeung kawirangan jalma nu agul ngunggulan abdi. Sing surak bungah tur gumbira jalma nu resep kana kaunggulan abdi; sing salawasna ngucap, “Agung Rama urang, nu mikaresep kana kasenangan abdi-Na!”

Harita letah abdi bakal nyaritakeun kaadilan Ama, muji ka Ama sapopoé jeput.