ኦ ኣቦይ፥ ተዋግኣለይ

ናይ ዳዊት።

ዳዊት በቶም ምስ ሓመሙ ዝፆመሎምን ክዳን ሓዘን ዝተኸደነሎምን ሰባት ተጠቒዑ፥ ኣቦኡ ባዕሉ ዋልታን ዂናትን ክሕዝ ይልምን። እቲ ቍስሊ እቲ ክድዓት እዩ፦ ሕያውነቱ ምስ ተሰናኸለ ብምሕጓስ ተፈድዮ።

ምዕራፍ 35።

ኦ ኣቦይ፥ ምስቶም ዝማጐቱኒ ተማጐት፤ ነቶም ምሳይ ዝዋግኡ ተዋግኦም።

ዋልታን ንእሽቶ ዋልታን ሓዝ፥ ንምሕጋዘይ ድማ ተስእ። ነቶም ዝሰጕጉኒ ዂናትን መዝረቕን ምዘዝ፤ ንነፍሰይ ድማ “ኣነ ምድሓንኪ እየ” በላ።

እቶም ንነፍሰይ ዝደልዩ ይሕፈሩን ይተዋረዱን፤ እቶም ክፉእ ዝሐስቡለይ ንድሕሪት ተመሊሶም ይሕነኹ። ከም ብቝብቍ ኣብ ቅድሚ ንፋስ ይኹኑ፥ መልኣኽ ኣቦና ድማ እናሰጐጎም። መንገዶም ፀልማት፥ ልሙፅ ድማ ይኹን፥ መልኣኽ ኣቦና ድማ ይሰጕጎም።

ብኸንቱ መርበቦም ሓብኡለይ እሞ፥ ብኸንቱ ድማ ንነፍሰይ ጕድጓድ ዀዓቱ። ጥፍኣት ብድንገት ይምፅኣዮ፤ እታ ዝሓብኣ መርበብ ድማ ትሓዞ፤ ናብታ ጥፍኣት እቲኣ ይውደቕ።

ሽዑ ነፍሰይ ብኣቦይ ክትሕጐስ እያ፤ ብምድሓኑ ድማ ዕልል ክትብል እያ። ኵሎም ኣዕፅምተይ ከምዙይ ክብሉ እዮም፦ “ኦ ኣቦይ፥ ከማኻ መን ኣሎ፥ ነቲ ድኻ ካብቲ ካብኡ ዝብርትዕ፥ ነቲ ድኻን ምስኪንን ከዓ ካብቲ ዝዘምቶ ዘናግፍ?”

ሓሰውቲ መሰኻኽር ይትንስኡ፤ ብዘይፈልጦ ነገር ይሐትቱኒ። ኣብ ክንዲ ፅቡቕ ክፉእ ይፈድዩኒ፤ ነፍሰይ ድማ ፅምዊ ኮይና ትተርፍ። ኣነ ግና ንሳቶም ምስ ሓመሙ ክዳን ሓዘን ተኸደንኩ፤ ብፆም ድማ ርእሰይ ኣትሓትኩ፥ ፀሎተይ ከዓ ናብ ልበይ ይምለስ ነበረ። ^a ከምቲ ንብፃየይ ወይ ንሓወይ ዝሐዝን ኰይነ ይኸይድ ነበርኩ፤ ከምቲ ንእኖኡ ዝበኪ፥ ብሓዘን ድንን በልኩ። ኣነ ምስ ተሰናኸልኩ ግና ተሓጒሶም ተኣከቡ፤ ዘይፈለጥክዎም ተፃባእቲ ኣባይ ተኣከቡ፥ እናቐደዱኒ ድማ ኣየዕረፉን። ከም ረሲኣን መላገፅቲ ኣብ ድግስ፥ ኣስናኖም ሓርቀሙለይ።

ኦ ጐይታይ ኣቦይ፥ ክሳዕ መዓስ ኢኻ እትጥምት ዘለኻ? ንነፍሰይ ካብ ዕንወቶም ኣናግፍ፥ ንሓንቲ ህይወተይ ድማ ካብ ኣናብስ ኣናግፍ። ኣብ ዓብዪ ጉባኤ ከመስግነካ እየ፤ ኣብ ማእኸል ብዙሕ ህዝቢ ድማ ክውድሰካ እየ። እቶም ብሓሰት ዝፃረሩኒ ፀላእተይ ኣባይ ኣይሕጐሱ፤ እቶም ብኸንቱ ዝፀልኡኒ ድማ ዓይኒ ኣይጠቑሱ። ^b ሰላም ኣይዛረቡን እዮም እሞ፥ ነቶም ህዱኣት ናይታ ምድሪ ግና ናይ ሓሶት ተንኰል ይሐስቡ። ኣፎም ኣባይ ኣግፊሖም ይኸፍቱ፤ ከምዙይ ድማ ይብሉ፥ “ኣሰይ! ኣሰይ! ባዕላትና ርኢናዮ!”

ኦ ኣቦይ፥ ርኢኻዮ ኢኻ፤ ስቕ ኣይትበል። ኦ ጐይታይ ኣቦይ፥ ካባይ ኣይትርሓቕ። ተስእ፥ ንፍርደይን ንጕዳየይን ድማ ንቃሕ፥ ኦ ጐይታይ ኣቦይ! ኦ ኣቦይ፥ ከም ፅድቅኻ ፍረደለይ፥ ኣባይ ድማ ኣይሕጐሱ። ብልቦም “ኣሰይ፥ ከምቲ ዝደለናዮ ኾነ!” ከይብሉ፤ “ወሓጥናዮ” ከዓ ከይብሉ።

እቶም ብመዓተይ ዝሕጐሱ ኵሎም ሓቢሮም ይሕፈሩን ይተዋረዱን፤ እቶም ርእሶም ኣብ ልዕለይ ዘዕብዩ ድማ ብሕፍረትን ብውርደትን ይከደኑ። እቶም ብፅድቀይ ዝሕጐሱ ዕልል ኢሎም ይተሓጐሱ፤ ኵልሻዕ ድማ “ሰላም ባርያኡ ዝፈቱ ኣቦና ዓብዪ እዩ!” ይበሉ።

ሽዑ ልሳነይ ፅድቅኻ፥ ምሉእ መዓልቲ ድማ ውዳሴኻ ክትነግር እያ።