مزامیر 35

35 ¹ای پدرم، با آنان که با من مخاصمه می‌کنند، مخاصمه کن؛ با آنان که با من می‌جنگند، بجنگ.

²سپر و سپرِ کوچک را به دست گیر، و به یاری‌ام برخیز. ³نیزه و زوبین را بر ضدِ تعقیب‌کنندگانم برکش؛ به جانم بگو: «نجاتِ تو منم.»

⁴آنان که در پیِ جانم هستند، شرمسار و رسوا شوند؛ آنان که برای زیانم توطئه می‌چینند، عقب رانده و خوار گردند. ⁵همچون کاه در برابرِ باد باشند، و فرشتهٔ پدر ما آنان را براند. ⁶راهشان تاریک و لغزنده باد، و فرشتهٔ پدر ما آنان را تعقیب کند.

⁷زیرا بی‌سبب دامِ خود را برایم پنهان کردند؛ بی‌سبب برای جانم چاله کندند. ⁸نابودی ناگهان بر او فرود آید؛ دامی که پنهان کرد، خودش را بگیرد؛ و در همان نابودی بیفتد.

⁹آنگاه جانم در پدرم شادی خواهد کرد؛ در نجاتِ او وجد خواهد نمود. ¹⁰همهٔ استخوان‌هایم خواهند گفت: «ای پدرم، کیست مانندِ تو، که بینوا را از دستِ آن که از او نیرومندتر است می‌رهانی، و بینوا و نیازمند را از دستِ آن که غارتش می‌کند؟»

¹¹شاهدانِ بدخواه برمی‌خیزند؛ دربارهٔ چیزهایی که نمی‌دانم از من بازخواست می‌کنند. ¹²بدی را به عوضِ نیکی به من پاداش می‌دهند؛ جانم بی‌کس و ویران می‌ماند. ¹³اما من، چون بیمار بودند، جامهٔ ماتم پوشیدم؛ با روزه جانِ خود را فروتن ساختم، و دعایم پیوسته به دلِ خودم بازمی‌گشت. ^a a v13 معنای عبارتِ «دعایم پیوسته به دلِ خودم بازمی‌گشت» نامشخص است؛ شاید به این معنا باشد که دعاهای داوود صادقانه بود اما بی‌پاسخ ماند. ¹⁴چنان رفتار می‌کردم که گویی برای دوست یا برادرم سوگواری می‌کنم؛ در ماتم سرافکنده بودم، همچون کسی که برای مادرش می‌گرید. ¹⁵اما به هنگامِ لغزشِ من شادی کردند و گرد هم آمدند؛ حمله‌ورانی که نمی‌شناختم بر ضدِ من گرد آمدند و بی‌وقفه مرا می‌دریدند. ¹⁶همچون مسخره‌کنندگانِ بی‌دین بر سرِ ضیافت، بر من دندان به هم می‌ساییدند.

¹⁷ای پدرِ متعالِ من، تا به کی نظاره خواهی کرد؟ جانم را از تاخت‌وتازِ آنان برهان، و یگانه‌جانم را از شیران. ¹⁸در جماعتِ بزرگ تو را سپاس خواهم گفت؛ در میانِ انبوهِ پرشمار تو را خواهم ستود. ¹⁹مگذار دشمنانِ حیله‌گرم بر من شماتت کنند، و آنان که بی‌سبب از من نفرت دارند چشمک زنند. ^b b v19 عیسی این سخن را دربارهٔ خود به کار برد — آنان که «بی‌سبب» از او نفرت داشتند — همچون نفرتی که جهان در راهِ صلیب به او نشان داد (یوحنا ۱۵:۲۵). ²⁰زیرا آنان از صلح سخن نمی‌گویند، بلکه بر ضدِ آرام‌نشینانِ این سرزمین نقشه‌های فریبکارانه می‌کشند. ²¹دهانِ خود را بر من گشاد می‌گشایند؛ می‌گویند: «هه‌ه! هه‌ه! چشمانِ خودمان آن را دید!»

²²ای پدرم، تو آن را دیدی؛ خاموش مباش. ای پدرِ متعالِ من، از من دور مباش. ²³برخیز و بیدار شو تا از حقِ من دفاع کنی، و به دعوایِ من رسیدگی نمایی، ای پدرِ متعالِ من! ²⁴ای پدرم، بر حسبِ عدالتِ خود از من دادخواهی کن، و مگذار بر من شماتت کنند. ²⁵مگذار در دلِ خود بگویند: «هه‌ه، درست همان که می‌خواستیم!» مگذار بگویند: «او را بلعیدیم.»

²⁶آنان که از مصیبتِ من شادمان‌اند، همگی شرمسار و خوار شوند؛ آنان که خود را برتر از من برمی‌افرازند، به شرم و رسوایی ملبّس گردند. ²⁷آنان که به دادخواهیِ من دل خوش دارند، از شادی بانگ برآورند و شادمان شوند؛ و پیوسته بگویند: «بزرگ است پدر ما، که به سلامتیِ بنده‌اش دل خوش دارد!»

²⁸آنگاه زبانم از عدالتِ تو سخن خواهد گفت، و تمامِ روز از ستایشِ تو.