مزامیر 34

34 ¹پدر ما را در هر زمان متبارک خواهم خواند؛ ستایش او همیشه بر لبانم خواهد بود.

²جان من به پدر ما فخر می‌کند؛ فروتنان بشنوند و شادمان شوند. ³پدر ما را با من بزرگ بدارید؛ بیایید نام او را با هم برافرازیم.

⁴پدر ما را طلبیدم، و او مرا اجابت کرد؛ و از همهٔ ترس‌هایم مرا رهانید. ⁵آنان که به او می‌نگرند، درخشان می‌شوند؛ و رویشان هرگز شرمسار نخواهد شد. ⁶این مسکین فریاد برآورد، و پدر ما او را شنید؛ و از همهٔ تنگی‌هایش او را نجات داد. ⁷فرشتهٔ پدر ما گرداگرد ترسندگان او اردو می‌زند، و ایشان را می‌رهاند.

⁸بچشید و ببینید که پدر ما نیکوست؛ خوشا به حال کسی که به او پناه می‌برد. ⁹از پدر ما بترسید، ای مقدسان او، زیرا ترسندگان او را هیچ کمبودی نیست. ¹⁰شیران جوان گرسنه و محتاج می‌شوند، اما جویندگان پدر ما را هیچ چیز نیکو کم نخواهد شد.

¹¹بیایید، ای فرزندان، به من گوش دهید؛ ترس پدر ما را به شما خواهم آموخت. ¹²کیست آن که خواهان حیات است و روزهای نیکوی بسیار را دوست می‌دارد؟ ¹³زبانت را از بدی نگاه دار و لبانت را از سخن فریب. ¹⁴از بدی دوری کن و نیکویی به جای آر؛ صلح را بجوی و در پی آن باش.

¹⁵چشمان پدر ما بر عادلان است، و گوش‌هایش به فریاد ایشان گشوده است. ¹⁶روی پدر ما بر ضد بدکاران است، تا یاد ایشان را از زمین محو کند. ¹⁷عادلان فریاد برمی‌آورند، و پدر ما می‌شنود؛ و از همهٔ تنگی‌هایشان ایشان را می‌رهاند. ¹⁸پدر ما به شکسته‌دلان نزدیک است؛ و کوفته‌روحان را نجات می‌دهد.

¹⁹عادل را رنج‌های بسیار است، اما پدر ما او را از همهٔ آنها می‌رهاند. ²⁰پدر ما همهٔ استخوان‌های عادل را نگاه می‌دارد؛ یکی از آنها نیز شکسته نخواهد شد.

²¹بدی، شریران را خواهد کشت، و آنان که از عادل نفرت دارند، محکوم خواهند شد. ²²پدر ما جان بندگان خود را فدیه می‌دهد؛ و هیچ‌یک از آنان که به او پناه می‌برند، محکوم نخواهند شد.