مزامیر 34

34 ¹ پدر ما را در هر زمان متبارک خواهم خواند؛ ستایش او همواره بر لبانم خواهد بود.

² جان من به پدر ما فخر می‌کند؛ فروتنان بشنوند و شادی کنند. ³ پدر ما را با من بزرگ بدارید؛ بیایید نام او را با هم برافرازیم.

⁴ پدر ما را طلبیدم، و او مرا اجابت کرد؛ و از همهٔ ترس‌هایم مرا رهانید. ⁵ آنان که به او می‌نگرند، درخشان می‌شوند؛ و چهره‌هایشان هرگز شرمگین نخواهد شد. ⁶ این مرد بینوا فریاد برآورد، و پدر ما او را شنید؛ و از همهٔ تنگی‌هایش او را نجات داد. ⁷ فرشتهٔ پدر ما گرداگرد ترسندگان او اردو می‌زند، و ایشان را می‌رهاند.

⁸ بچشید و ببینید که پدر ما نیکوست؛ خوشا به حال کسی که در او پناه می‌گیرد. ⁹ از پدر ما بترسید، ای مقدّسان او، زیرا آنان که از او می‌ترسند، به هیچ چیز محتاج نیستند. ¹⁰ شیران جوان گرسنه می‌شوند و محتاج، اما جویندگان پدر ما را به هیچ چیز نیکو کمبود نخواهد بود.

¹¹ بیایید، ای فرزندان، گوش فرا دهید به من؛ ترس پدر ما را به شما خواهم آموخت. ¹² کیست آن کس که خواهان زندگی است و روزهای نیکوی بسیار را دوست می‌دارد؟ ¹³ زبان خود را از بدی نگاه دار و لبانت را از سخنِ فریب. ¹⁴ از بدی روی بگردان و نیکویی کن؛ صلح را بجوی و در پیِ آن باش.

¹⁵ چشمان پدر ما بر عادلان است، و گوش‌هایش به فریاد ایشان گشوده است. ¹⁶ روی پدر ما بر ضدّ بدکاران است، تا یاد ایشان را از زمین محو کند. ¹⁷ عادلان فریاد برمی‌آورند، و پدر ما می‌شنود؛ و ایشان را از همهٔ تنگی‌هایشان می‌رهاند. ¹⁸ پدر ما به شکسته‌دلان نزدیک است؛ و کوفته‌روحان را نجات می‌دهد.

¹⁹ عادلان با رنج‌های بسیار روبه‌رو می‌شوند، اما پدر ما هر یک را از همهٔ آنها می‌رهاند. ²⁰ پدر ما همهٔ استخوان‌های عادل را نگاه می‌دارد؛ یکی از آنها نیز شکسته نخواهد شد.

²¹ بدی، شریران را خواهد کشت، و آنان که از عادلان نفرت دارند، محکوم خواهند شد. ²² پدر ما جان خادمان خود را فدیه می‌دهد؛ و هیچ‌یک از آنان که در او پناه می‌گیرند، محکوم نخواهند شد.